บทที่ 9

"สวัสดี ฉันชื่อ Taxue คุณชื่ออะไร" An Ran ทานอาหารเย็น และพา Taxue กลับไปที่หอพักของเธอ และพบเธอระหว่างทาง

อันรันยื่นมือออก: "ฉันชื่ออันรัน ปลอดภัยอัน รันโดยธรรมชาติ"

“ฉันชื่อแท๊กซี่ ฉันเป็นเด็กกำพร้า ฉันโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันโดนรับเลี้ยงเอง แล้วคุณล่ะ” เธอเป็นคุณย่า แต่ก็เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเช่นกัน เมื่อเธออายุได้สิบขวบ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถูกไฟไหม้ และคุณยายของเธอก็รับเธอเข้ามา

ในเวลานั้นคุณยายของฉันยังมีความสามารถที่จะเลี้ยงดูเธอได้ แต่มันแตกต่างออกไปในภายหลัง

"ฉันเข้าไปด้วย" อันรันไม่ต้องการพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอไม่มีบุคลิกเหมือนถู่เสวี่ย เธอชอบเล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟัง ดังนั้นเธอจึงไม่พูดถึงเรื่องที่เธอเป็นอยู่ เด็กกำพร้า

"ฉันถูกวางไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อฉันเหยียบหิมะ ดังนั้นแม่ของผู้กำกับจึงตั้งชื่อนี้ให้ฉัน แล้วคุณล่ะ? มันมีความหมายพิเศษอะไรไหม มันแปลว่าปลอดภัยหรือไม่?" An Ran ในวัยชรา มีใบหน้าที่น่าเข้าหาและยิ้มเสมอเมื่อพูด ให้ความอบอุ่นแก่ผู้คน

อันรันจ้องที่ต๋าเสวี่ย ไม่พูดอะไรมาก เพียงพูดว่า: "ฉันไม่รู้ที่มาของชื่อ ฉันไม่เคยถาม แต่ฉันคิดว่าชื่อของคุณดีกว่า เต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งบทกวี"

"ฉันคิดเหมือนกันว่าหอพักของเรามีกี่คน" Taxue วางกระเป๋าเดินทางของเธอนั่งลงบนเตียงแล้วถาม An Ran An Ran มองไปที่มัน: "เดิมมีสี่คน แต่ตอนนี้มีแล้ว เหรอ ห้าคน ไม่รู้ว่ามีคนเอาป้ายทะเบียนหอพักผิดหรือเปล่า”

อันรันไม่คิดมากเกินไป ถ้ามีเพื่อนร่วมชั้นใหม่ เธอจะช่วย

ท้ายที่สุดแล้ว มิตรหนึ่งคนย่อมดีกว่าศัตรูหนึ่งคน

"เป็นไปได้ไหมว่าฉันหยิบมันมาโดยไม่ได้ตั้งใจ" Taxue ถาม An Ran และ An Ran มองเข้าไปในหอพัก: "คนอื่นๆ ยังไม่กลับมา ดังนั้นพวกเขาอาจจะไม่กลับมาในวันนี้ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร คุณนอนกับฉันได้นะ ฉันจะพาคุณไปที่สำนักงานบริการ แล้วถามอาจารย์ว่าไม่เป็นไร ฉันจะไปที่นั่น แล้วบอกคนข้างเคียงว่าวันนี้นักเรียนสามคนไม่กลับมา”

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ ฉันจะจัดกระเป๋าเมื่อฉันกลับมา" เช่นนั้น An Ran และ Ta Xue ไปที่สำนักงานบริการพบครูที่ปฏิบัติหน้าที่และเล่าเรื่องนักเรียนสามคนในหอพักที่ ไม่กลับมา

“พวกคุณนั่งลงก่อน ผมขอโทรศัพท์ตรวจสอบ” อาจารย์ประจำเวรหันกลับมาและวางสาย และไม่นานเขาก็กลับมา

"ถูกต้อง เนื่องจากเหตุการณ์ของ An Ran ทางโรงเรียนได้จัดหอพักสำหรับนักเรียนอีกสามคน เนื่องจาก Ta Xue มาสาย หอพักเดิมจึงจัดให้คุณมาที่ An Ran ตอนนี้หอพักของคุณว่าง Ta Xue ก็สามารถอยู่ได้ ที่นั่น ให้ฉันลงทะเบียนให้คุณ วันนี้คุณสามารถอยู่ท่ามกลางหิมะได้ อาจมีคนมาเก็บกระเป๋าของนักเรียนอีกสามคนในภายหลัง คุณกลับไปได้”

อาจารย์ที่ปฏิบัติหน้าที่อธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจน และอันรันก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน มิฉะนั้น ถ้าเธออยู่กับโมหยุนฉีในหอพักเดียวกัน ไม่ช้าก็เร็วก็จะเกิดอุบัติเหตุอีก

"ไปกันเถอะ ขอบคุณอาจารย์" An Ran ขอบคุณเธอ จากนั้นหันกลับมาและพา Ta Xue กลับไปที่หอพัก ระหว่างทาง An Ran ยังคงคิดว่า Mo Yunqi เป็นอย่างไรในตอนนี้ โรงเรียนเงียบเกินไป และไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวของ Mo Yunqi รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าอายเกินไปที่จะเผยแพร่ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกระงับไว้ ทำให้ไม่มีใครในโรงเรียนกล้าพูดถึงเรื่องนี้

แต่ไม่ว่ายังไง Mo Yunqi จะกลับมาแน่นอน แม้ว่าตอนนี้เธอจะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล แต่เธอก็จะออกจากโรงพยาบาลในภายหลัง ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมีปัญหาอะไรไหม

อันรันคิดขณะเดิน ทั้งคนตกอยู่ในอาการปีติยินดี เธอลืมไปด้วยซ้ำว่ามีคนอยู่ข้างๆ เธอ