ตอนที่ 1 จ้าวแห่งนรกภูมิ

แสงไฟมืดสลัว ชายอยู่ด้านบน หญิงอยู่ด้านล่าง

ตู้โตวสีแดงสดถูกผู้ชายกระชากทิ้งอีกทางหนึ่ง

ความงดงามอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวแสดงออกมาท่ามกลางสีสันแห่งรัตติกาล

ซูหลีอวี่ปวดศีรษะอย่างรุนแรง สับสนวุ่นวายไปหมด นางประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ระหว่างที่กำลังงุนงง ความทรงจำหนึ่งพุ่งพรวดออกมา

ที่แท้ที่นี่คือยุครณแคว้น บิดาของนางซูมู่เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหลี มารดามิเคยพบเห็นและมิมีภาพจำ

เมื่อคืนจวนแม่ทัพพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บิดาถูกใส่ความว่าสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูทรยศบ้านเมืองจึงปลิดชีพตัวเอง ครอบครัวของท่านอาซูฉินยึดครองจวนแม่ทัพแต่เพียงผู้เดียว

อาสะใภ้และน้องสาวลูกพี่ลูกน้องซูซู่กดตัวนางไว้ บีบปากของนางและกรอกยา ก่อนจะโยนนางไปที่หออี๋ชุน!

จากนั้นผู้ชายคนนี้ก็พังหน้าต่างเข้ามาทำมิดีมิร้าย ซูหลีอวี่คนเดิมเสียชีวิตด้วยความอับอายโกรธแค้น

นางเพิ่งมาถึงพอดี สวมร่างของนางต่อ

ขณะกำลังอึ้ง ข้อเท้าเรียวเล็กก็ถูกมือใหญ่จับพาดอยู่ตรงบ่าของอีกฝ่าย

จากนั้นความเจ็บแสบก็จู่โจมวิญญาณโดยตรง

เจ็บ!!!

เกร็งหลังเท้าทันใด

ซูหลีอวี่สะดุ้งขึ้นมาฉับพลัน เอื้อมมือออกไปผลักแบบร้อนใจจนเสียเรื่อง “คนชั่ว ออกไปนะ! รีบออกไป!”

เขา! ฉวยครอบครองนางในยามลำบาก!

ทว่าแผ่นอกแข็งแรงของเขาราวกับภูผา อย่างไรก็ผลักไม่ไป!

อิ๋งเจินแค่นเสียงหัวเราะ จับมือของซูหลีอวี่แล้วกดอยู่เหนือศีรษะ

กดแรง ๆ

“ผู้หญิงในสถานเริงรมย์ ยังแสร้งทำเป็นคนดีอะไร? ปรนนิบัติข้าให้ดีเจ้าจะได้ประโยชน์”

ว่าแล้วก็ช่วงชิงอย่างรุนแรง

กอปรกับร่างกายมีความร้อนแล่นพล่านอย่างไม่มีเหตุ ราวกับเป็นปุ่มเปิดปิด ทำให้ซูหลีอวี่พูดถ้อยคำที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้

นางต่อต้านไม่ได้ ได้แต่ไหลไปตามน้ำ

นางแค่ไม่เข้าใจ ทำไมร่างนี้ถึงอ่อนช้อยอย่างนี้นะ

หัวเข่าถูกผลักจนชนกับไหล่ของตัวเองได้

ต้องรู้ว่าเมื่อก่อนนางเป็นคนที่ก้มตัวแตะหลังเท้าไม่ได้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เพลิงราคะของอีกฝ่ายจึงค่อย ๆ ดับมอด

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ซูหลีอวี่คลำเจอแผลเป็นรูป ‘X’ ที่นูนขึ้นมาจากสันหลังอันทรงพลังของเขา

“ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยเสียงต่ำ “แค้นนี้ไม่ชำระไม่ใช่วิญญูชน!”