ตอนที่ 7 จำนนต่อหลักฐาน

เมื่อทั้งสามคนเดินมาถึงห้องส่วนตัวขนาดกลาง มีนักบวชคอยเฝ้าเอาไว้สองคน ก่อนจะเข้าไปได้ย่อมมีค่าผ่านประตู เรื่องนี้อวี้จิ่นย่อมเห็นจากภาพนิมิตมาแล้วจึงอาสาจัดการเอง

“เดี๋ยวก่อนประสกทั้งสาม หากต้องการใช้ห้องสวนมนต์แห่งนี้ พวกท่านทราบถึงกฎเกณฑ์ของทางวัดแล้วหรือไม่”

“คารวะไต้ซือเจ้าค่ะ คุณชายของข้าเพิ่งมาจากต่างเมือง เพื่อมาขอพรเกี่ยวกับการทำงานครั้งใหญ่ เห็นว่าที่วัดของตระกูลอวี่มีผู้คนเคารพนับถืออย่างมาก จึงอยากมากราบไหว้สักครั้ง ส่วนเรื่องกฎของทางวัด ข้าทราบเป็นอย่างดีว่าต้องทำอย่างไร ของในตะกร้าใบนี้หวังว่าไต้ซือจะอนุญาตให้คุณชายของข้า ได้เข้าไปสวดมนต์เป็นการส่วนตัวนะเจ้าคะ” พวกเห็นแก่เงินจะไม่รับไว้ได้อย่างไร ในตะกร้านั่นมีก้อนตำลึงเงินอยู่หลายก้อนเชียวนะ

“อืม เมื่อประสกตัวน้อยรู้จักทำตามกฎของวัด คุณชายของท่านย่อมสามารถเข้าไปสวดมนต์ด้านในได้ เชิญ” ไต้ซือตัวปลอมมัวแต่สนใจก้อนตำลึงในถุงผ้าใบเล็กในตะกร้าจึงไม่เอะใจคำพูดของอวี้จิ่นเท่าใดนัก

“ขอบคุณไต้ซือเจ้าค่ะ ที่เห็นใจชาวบ้านอย่างเรา เชิญคุณชายเข้าไปสวดมนต์เถิด งานที่ท่านหวังไว้จะได้สำเร็จโดยเร็วนะเจ้าคะ” อวี้จิ่นหันไปเชื้อเชิญฟู่หลงเหยียนเข้าไปในห้องสวดมนต์

“คงไม่เป็นการรบกวนไต้ซือมากนัก หากคนของข้าจะยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตู เป็นเพื่อนพวกท่านใช่หรือไม่” เขาต้องการให้เฉิ่นอิ่นจับตาดูไต้ซือสองคนนี้เอาไว้ต่างหาก

“ไม่เป็นการรบกวนอันใด นี่เป็นเรื่องปกติของเหล่าประสก เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวไม่ต้องการให้มีใครมารบกวน” เมื่อมีคนจ่ายเงินให้คนเหล่านั้นจะทำอะไรก็ได้ตามสบาย

ฟู่หลงเหยียนก้มศีรษะเล็กน้อยตามมายาท ก่อนจะเดินเข้าห้องไปด้านหลังคืออวี้จิ่น ผู้ทำหน้าที่เป็นสาวใช้และต้องไปเปิดที่ซ่อนหลักฐาน ทั้งสองต้องแสร้งทำเป็นไหว้พระสวดมนต์เสียก่อน เพื่อให้ไต้ซือสองคนนั่นไม่ระแวงจนเกินไป เมื่อแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน อวี้จิ่นพาฟู่หลงเหยียนเดินไปด้านหลังพระพุทธรูปองค์ใหญ่ทันที

“นี่ ๆ คุณชายฟะ..”

“หือ..”

“อะ เอ่อ พี่ชายฟู่ท่านรอรับหลักฐานอยู่ด้านล่างก็แล้วกัน เพราะข้ารู้ว่ากลไกเปิดช่องลับอยู่ส่วนไหน อีกอย่างท่านช่วยส่งข้าขึ้นไปยืนตรงฐานด้านบนหน่อยสิเจ้าคะ ตัวข้าก็แค่นี้วรยุทธ์ก็ไม่มีขึ้นไปเองไม่ได้เจ้าค่ะ แหะ ๆ ๆ” อวี้จิ่นพูดจบทำเอาคนฟังถึงกับส่ายหน้า

“ได้ เจ้าเองขึ้นไปยืนด้านบนก็ระวังตัวด้วยเล่า เกิดเหยียบพลาดร่วงลงมาจะบาดเจ็บเอาได้เข้าใจไหม”

“เจ้าค่ะข้าจะระวังตัวให้มาก แต่ถ้าเกิดร่วงลงมาจริง ๆ ก็ยังมีพี่ชายฟู่รอรับอยู่มิใช่หรือเจ้าคะ หรือท่านจะปล่อยให้ข้าลงไปนอนบนพื้น คิ คิ คิ”

“พรึ่บ! รีบลงมือเข้าเถิด นานเกินไปพวกนั้นจะสงสัยเอาได้”

“อื้ม”

ฟู่หลงเหยียนไม่ตอบ เขาพาอวี้จิ่นขึ้นยืนบนฐานพระด้วยวิชาตัวเบา และลงมายืนรอรับหลักฐานตามที่นางบอกเอาไว้ ส่วนอวี้จิ่นเมื่อหาที่จับได้แล้ว ก็เอื้อมมือไปดันกลไกที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน จากนั้นช่องลับค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ ด้านในช่องลับเต็มไปด้วยหลักฐาน ที่เจ้าเมืองเฉียนโจวให้คนสนิทนำมันมาซ่อนไว้ที่นี่

หลักฐานเล่มแล้วเล่มเล่าถูกอวี้จิ่นหยิบออกมา และโยนให้ฟู่หลงเหยียนรับไว้ ขณะที่นางกำลังจะบอกฟู่หลงเหยียนให้พานางลงไปด้านล่าง กลับเกิดเหตุการณ์ที่อวี้จิ่นคิดว่า มันเป็นความประมาทของตน แต่แท้จริงแล้วนางถูกคนที่มองไม่เห็นกลั่นแกล้งให้แล้วต่างหาก

“พี่ชายฟู่ อ๊ะ!!”

“อวี้จิ่นระวัง!!”

“หมับ!! ตุบ! อึก จุ๊บ!! ”

“ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!”

‘เสียงหัวใจเต้นแรงเช่นนี้เฉินอิ่นต้องได้ยินเป็นแน่’

‘นางหนูข้าช่วยเจ้าเพิ่มความใกล้ชิดกับเนื้อคู่ให้แล้วนะ ฮ่า ๆ ๆ”

ฟู่หลงเหยียนช่วยรับร่างของอวี้จิ่น ที่ร่วงลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างของเขาล้มลง โดยมีร่างบางทับร่างของเขาเอาไว้ แต่เสียงหัวใจจะไม่ดังถึงเพียงนี้ หากว่าริมฝีบางของอวี้จิ่นจะไม่ประกบลงมา บนริมฝีปากหนาของฟู่หลงเหยียนอย่างจัง และแน่นอนว่าสิ่งที่ฟู่หลงเหยียนคิดนั้น เฉินอิ่นย่อมได้ยินเพียงแต่เฉินอิ่นจะบุ่มบ่ามเข้ามาด้านในไม่ได้ หากเจ้านายไม่เรียก

‘เกิดอะไรขึ้นด้านในกันแน่ เหตุใดเสียงหัวใจของทั้งสองถึงเต้นแรงเช่นนั้น’

แม้จะรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจตนเอง แต่ยังคงเป็นฟู่หลงเหยียนที่ได้สติ และถามไถ่อวี้จิ่นด้วยกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ

“จิ่นเอ๋อร์! เจ้าบาดเจ็บที่ใดหรือไม่ พี่บอกให้ระวังอย่างไรเล่า หากพี่ไม่อยู่ตรงนี้เกิดร่วงลงมาแขนขาหักจะทำอย่างไร”

“เอ่อ ไม่เจ็บตรงไหนเลยเจ้าค่ะ แต่คำถามนี้ควรเป็นข้าที่ต้องถามท่านมากกว่า ว่าเจ็บที่ใดหรือไม่เพราะว่าท่านเข้ามารับข้าเอาไว้ แล้วก็ล้มหลายหลังไปเช่นนี้ อย่างไรก็น่าจะเจ็บอยู่ไม่น้อยนะเจ้าคะ” อวี้จิ่นคิดว่าต้องเป็นนางที่ถามมากกว่า

“อย่าทำเป็นเล่นนะจิ่นเอ๋อร์ ถ้าหากครั้งต่อไปเจ้าไม่โชคดีเช่นนี้เล่า ช่างเถอะ ๆ ต่อไปอย่าเอาตัวเจ้าไปเสี่ยงกับอันตรายอีกเข้าใจไหม” ฟู่หลงเหยียนเอ่ยเตือนร่างบางอย่างจริงจัง เพราะเขาคิดว่านางน่าจะดื้อรั้นไม่น้อย

“เจ้าค่ะ”

“เฮ้อ ที่ดุเจ้าเพราะเป็นห่วงอย่าได้แปลความหมายเป็นอื่น เอาล่ะมาช่วยกันเก็บหลักฐานทั้งหมดก่อนเถิด จะได้ไปจากที่นี่เสียที” ฟู่หลงเหยียนเห็นอวี้จิ่นรับคำเสียงอ่อย จึงรีบอธิบายถึงเหตุผลที่เขาดุนาง

“พี่ชายฟู่ท่านสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่มา เช่นนั้นเก็บหลักฐานพวกนี้ วางบนผ้าห่อให้มิดชิด แล้วผูกไว้กับตัวของท่านเถิดเจ้าค่ะ พวกไต้ซือตัวปลอมนั่นจะได้ไม่สงสัยนะเจ้าคะ”

“อืม ทำตามวิธีของเจ้าก็แล้วกัน”

เมื่อทำตามวิธีที่อวี้จิ่นบอกเสร็จเรียบร้อย ฟู่หลงเหยียนไม่ลืมเรื่องช่องลับ เขากระโดดขึ้นไปกดกลไกให้ช่องลับปิดไว้เช่นเดิมอีกครั้งและทั้งสองคนยืนอยู่เงียบ ๆ ราวหนึ่งถ้วยชา ก่อนที่ฟู่หลงเหยียนจะส่งเสียงเรียกเฉินอิ่นให้เปิดประตู

“เฉินอิ่น”

“เชิญนายน้อยขอรับ”

“ข้าต้องขอบคุณไต้ซือทั้งสองที่ต้อนรับเป็นอย่างดี หากงานของข้าสำเร็จลุล่วงตามที่ได้ขอพรไว้ รับรองว่าข้าจะกลับมาตอบแทนให้กับวัดประจำตระกูลอวี่อย่างยิ่งใหญ่แน่นอน” ใช่แล้วเขาจะตอบแทนให้ที่นี่กลายเป็นวัดร้าง

“โอ้ ขอบคุณประสกที่มีจิตเมตตามาทำบุญที่วัดแห่งนี้ งานของท่านต้องประสบความสำเร็จท่านสบายใจเถิด” ไต้ซือตัวปลอมทั้งสอง มองแขกของวัดว่าคนเหล่านี้เป็นคนโง่เขลา

“เช่นนั้นข้าต้องขอตัวกลับก่อน”

เฉินอิ่นเห็นเจ้านายแอบยกยิ้มพร้อมสายตาที่ดุร้าย เขาก็เดาออกได้อย่างง่ายดาย ว่าภารกิจในครั้งนี้ใกล้จะสำเร็จแล้วนั่นเอง

หลังจากลงมาถึงเชิงเขาอวี้จิ่นยังคงขี่เจ้าเสี่ยวเฟิง โดยมีเจ้าของอย่างฟู่หลงเหยียนนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ทั้งสามคนขี่ม้าเข้าเมืองเฉียนโจวและมุ่งหน้าไปยังจวนหลังหนึ่ง ที่ยามนี้ใช้เป็นสถานที่คุมขังเจียนฉือลูกน้องของเจ้าเมือง ฟู่หลงเหยียนต้องการให้อวี้จิ่นอยู่ที่จวนหลังนี้กับตงลู่ตอนที่เขาไม่อยู่ เนื่องจากเขามีภารกิจให้อู๋จิ้งไปทำ ระหว่างที่เข้าไปจับกุมเจ้าเมืองเฉียนโจว

“ยู๊วววว!! ตุบ”

“หืม พี่ชายฟู่เหตุใดไม่พาข้าไปส่งที่โรงเตี๊ยมล่ะเจ้าคะ ท่านพาข้ามาที่จวนหลังนี้ทำไมกัน”

“จิ่นเอ๋อร์ที่พี่ต้องพาเจ้ามาที่นี่ เพราะอีกประเดี๋ยวกลางเมืองเฉียนโจวจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น และผู้คนอาจจะทำให้สถานการณ์วุ่นวาย เจ้าอยู่ที่นี่กับตงลู่จะปลอดภัยมากกว่า หากจบเรื่องแล้วอีกสองวันพวกเราจะออกเดินทางกลับเมืองหลวง เจ้าเข้าใจที่พี่พูดหรือไม่” เพราะยามเกิดเหตุวุ่นวายพวกคนชั่ว มักฉวยโอกาสทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่เสมอ

“อ้อ เรื่องนี้เองหรือเจ้าคะ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะพี่ชายฟู่ทำงานอย่างสบายใจเถิด ข้าจะรออยู่ที่นี่กับพี่ตะ เอ๊ย! น้าตงลู่เจ้าค่ะ” พูดผิดแค่นิดเดียวก็ทำหน้าบูดบึ้งเลยเชียว

“อืม เข้าใจก็ดีแล้ว”

แต่คนที่ไม่เข้าใจคงจะเป็นเฉินอิ่นและอีกสองคน ที่เพิ่งเดินมาถึงและทันได้ยินสิ่งที่เจ้านายของตน พูดกับสตรีร่างบางคนนี้ต่างหาก

‘จิ่นเอ๋อร์? พี่? ข้าเป็นน้าของนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

“ตงลู่”

“ขอรับนายน้อย”