ตอนที่ 9 แผนเพิ่มอำนาจของบ้านรองเจียง

จิ้งโม่และมู่ฉีกลับที่พักของพวกตนทันที หลังจากออกมาจากค่ายทหาร ในจดหมายจิ้งโม่เขียนไว้อย่างละเอียด รวมถึงเรื่องที่เจียงหยวนกำลังออกเดินทางไปรอเจ้านาย อาจจะเป็นที่เมืองชางโจว เมื่อภารกิจสำเร็จทั้งสองจึงไปดื่มฉลองกันเล็กน้อยตามประสาบุรุษ

ด้านแม่ทัพใหญ่ที่กลับมาถึงจวนในยามเซิน ได้สั่งให้พ่อบ้านเจียงไปแจ้งที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าว่า เย็นนี้เขาจะพาฮูหยินไปรับสำรับเย็นที่นั่น และบอกให้แม่ครัวเตรียมอาหารไว้มากกว่าเดิมสักหน่อย ก่อนที่ตัวของแม่ทัพใหญ่จะกลับไปชำระล้างร่างกายเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อไปพบฮูหยินที่ไม่ยอมออกจากจวนมาหลายปี

มู่เสียสาวใช้คนสนิทของจางฮูหยิน เมื่อเห็นว่านายท่านของจวน มาพบนายหญิงของตนเร็วกว่าทุกวัน จึงจะเข้าไปบอกเจ้านายแต่ว่านางถูกนายท่านเรียกตัวเอาไว้เสียก่อน

“มู่เสีย”

“คารวะนายท่านเจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่ต้องไปรายงานน้องหญิง แต่ไปเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ดูชุดที่มีสีสันสดใสสักเล็กน้อยก็แล้วกัน วันนี้ข้าจะพานางไปรับอาหารเย็นที่เรือนท่านแม่” แม่ทัพใหญ่สั่งงานกับมู่เสีย ก่อนจะเข้าไปหาฮูหยินของตน ที่ยังคงมีสีหน้าไร้ชีวิตชีวาเช่นทุกวัน

“เอ่อ เจ้าค่ะนายท่าน” มู่เสียทำท่าคล้ายมีคำถาม แต่ก็ต้องหยุดเอาไว้และแยกตัวไปทำตามคำสั่งเจ้านาย

เมื่อสั่งงานสาวใช้อย่างมู่เสียแล้วแม่ทัพใหญ่จึงเข้าในห้องนั่งเล่น ซึ่งมีฮูหยินของตนที่ยามนี้รางกายซูบผอมลงไปมาก นั่งพักผ่อนอยู่บนตั่งนอนเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง พอเห็นสตรีที่รักเป็นเช่นนี้ยิ่งทำให้แม่ทัพใหญ่เจ็บปวดใจเสียเหลือเกิน พาลนึกโกรธคนบ้านรองที่ทำให้ฮูหยินของเขาต้องกลายเป็นคนอมทุกข์

ตึก ตึก ตึก

“มู่เสียเจ้าช่วยไปบอกแม่ครัวว่าวันนี้ยกสำรับมาไม่ต้องมาก ข้าไม่รู้สึกหิวเท่าใดนัก ให้แบ่งส่วนของข้าให้เจ้าแทนก็แล้วกัน” จางฮูหยินคิดว่าคนที่เดินเข้ามาคือมู่เสีย ไม่คิดว่าจะเป็นสามีของตน

“หากเจ้าทานน้อยลง วันนี้พี่คงไม่บอกข่าวดีกับเจ้าแน่อวี้เอ๋อร์” แม่ทัพใหญ่เอ่ยเย้าแหย่ฮูหยินของตน

“ขวับ! ท่านพี่เหตุใดวันนี้ถึงกลับเร็วได้เจ้าคะ หรือว่าให้อาหยวนรับหน้าที่ดูแลการฝึกทหารแทนอีกแล้ว”

“ที่พี่กลับจวนเร็วเพราะมีเรื่องดีเกิดขึ้นกับพวกเรา และพี่อยากจะบอกเจ้ากับท่านแม่พร้อมกัน ถึงได้มารับเจ้าอย่างไรเล่า”

“มีเรื่องดีเกิดขึ้นกับพวกเราหรือเจ้าคะ เอ่อ หรือว่าท่านพี่ไปทำสตรีคนไหนตั้งครรภ์ แล้วจะรับเข้าจวนใช่ไหมเจ้าคะ” จางฮูหยินคิดไปไกล

“หึ ๆ ๆ เจ้าคิดไปถึงไหนกันอวี้เอ๋อร์ ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดแน่นอน หากเป็นเช่นนั้นจวนของเราคงมีเรือนหลังมากมายไปแล้ว หากเจ้าอยากรู้ว่าคือเรื่องอะไร ก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ก่อนเถิด”

“ทำไมฟังแล้วมีลับลมคมในแปลก ๆ เจ้าคะ บอกตอนนี้เลยมิได้หรือเจ้าคะท่านพี่”

“ไม่ได้หรอก เจ้าค่อยฟังพร้อมกับท่านแม่จะดีกว่า แล้วพวกเราก็รับสำรับที่เรือนท่านแม่เสีย เพราะพี่สั่งพ่อบ้านเจียงให้ไปแจ้งท่านแม่ไว้แล้วว่า วันนี้พวกเราจะทานอาหารเป็นเพื่อนท่านแม่” แม่ทัพใหญ่ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางอยากรู้ของฮูหยิน ภายในใจได้แต่ภาวนาขอให้หญิงสาวที่ฟู่หลงเหยียนพบเจอนั้น เป็นบุตรสาวของพวกเขาจริง ๆ เถิด

“ก็ได้เจ้าค่ะ” จางฮูหยินจำต้องทำตามคำขอของสามี

แม่ทัพใหญ่นั่งรอเพียงสองเค่อกว่า ๆ ฮูหยินของตนก็ออกมา พร้อมกับสวมชุดที่เขาสั่งมู่เสียให้เตรียมไว้ จากนั้นจึงประคองฮูหยินค่อย ๆ เดินไปยังเรือนชุ่ยฮวาของมารดา ที่ยามนี้นั่งจิบชารอบุตรชายอยู่ในห้องรับแขกของเรือน

“มากันแล้วหรืออากุ่ย” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยทักบุตรชายและลูกสะใภ้

“ลูกคารวะท่านแม่ขอรับ”

“ลูกสะใภ้คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”

“ไปนั่งที่เก้าอี้คุยกันดี ๆ เถิดอาอวี้ยิ่งไม่แข็งแรงอยู่” ฮูหยินผู้เฒ่าสงสารลูกสะใภ้อยู่ไม่น้อย เพราะนางอยากมีบุตรสาวที่น่ารักสักคนมาก

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

“อืม แม่ได้ยินว่าเจ้าให้พ่อบ้านเจียงบอกแม่ครัวทำอาหารมากกว่าทุกวัน มีเรื่องดี ๆ อันใดเกิดขึ้นกับตระกูลเจียงของเราหรืออากุ่ย” ผ่านมาหลายปีหากไม่ใช่วันไหว้บรรพบุรุษจะไม่มีการทำอาหารเยอะเช่นนี้

“เจียงเล่อเจ้ากับพ่อบ้านเจียงคอยตรวจรอบ ๆ เรือน แม่นมฮวนรบกวนท่านให้สาวใช้ออกไปอยู่ที่สวนดอกไม้ด้วย” แม่ทัพใหญ่ไม่อาจวางใจใครได้หากต้องพูดเรื่องสำคัญ

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

แม่นมฮวนที่สั่งให้สาวใช้ทั้งหมดออกไปด้านนอกเสร็จ จึงกลับมาคอยดูแลฮูหยินผู้เฒ่าในห้องเช่นเดิม ส่วนเจียงเล่อกับพ่อบ้านเจียงคอยเดินตรวจรอบ ๆ เรือนป้องกันมิให้ใครมาแอบฟัง

“อากุ่ยนี่มันเรื่องอะไรกันแน่ถึงได้เข้มงวดเพียงนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจกับการกระทำของบุตรชาย

“ท่านแม่อย่าได้เข้าใจผิดที่ข้าทำเช่นนี้ แค่ป้องกันคนจากบ้านรองเท่านั้นขอรับ เนื่องจากเรื่องที่ข้าจะบอกกับท่านแม่และอวี้เอ๋อร์นั้น เป็นความลับแต่ก็เป็นข่าวดีสำหรับพวกเราด้วยเช่นกัน” แม่ทัพใหญ่รีบอธิบายให้มารดาของตนเข้าใจ ว่าสิ่งที่ทำลงไปมีสาเหตุมาจากอะไร

“หากเป็นอย่างที่เจ้าพูดมา เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับบ้านรองโดยตรง ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่ปีสตรีนางนั้นก็ไม่เคยปล่อยวาง จนอายุล่วงเลยมาถึงป่านนี้แล้ว ก็ยังอยากมีอำนาจเหนือข้าเช่นเดิม ไม่พอยังสั่งสอนบุตรหลานให้มีความคิดเหมือนกับนางอีก” ฮูหยินผู้เฒ่านึกถึงสตรีผู้เป็นอนุของสามีที่ได้มาเพราะแผนสกปรกของนางผู้นั้น

“ท่านพี่เจ้าคะท่านบอกข้ากับท่านแม่มาเถิด แท้จริงแล้วมันคือเรื่องอะไรกันแน่ ท่านถึงได้ระวังตัวมากแม้อยู่ในเรือนของท่านแม่”