บทที่ 12 ร่วมแรงร่วมใจ

บนถนนนอกหมู่บ้านหลี่ฮวา ลั่วจื่อเหิงในชุดขาวราวกับหิมะ นั่งอยู่บนหลังม้าที่กำลังเดินอยู่ในสายลมยามค่ำคืน สายตาที่ลึกล้ำราวกับหมึกของเขามองไปข้างหน้า เผยความเย็นชาออกมาเล็กน้อย เพียงแต่ในตอนที่นึกถึงทักษะอันปราดเปรียวของหญิงสาวคนนั้นโดยไม่ตั้งใจ มุมปากก็อดที่จะเกี่ยวขึ้นมาไม่ได้

กลุ่มชายฉกรรจ์ที่แต่งตัวเรียบร้อย รอเขาอยู่นอกหมู่บ้านแล้ว ที่แท้ คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลั่วจื่อเหิงทั้งหมด

"คุณชาย เราจะกลับไปกันไหม?" เมื่อเห็นเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เป็นผู้นำส่งเสียงกล่าวถามขึ้นมา

"ไม่" ริมฝีบางของลั่วจื่อเหิงเปิดออกเล็กน้อย "รอต่อไปอีกหน่อย ไม่ช้าคนที่ลงมือก็จะอดใจรอไม่ไหวแล้ว"

**

ตื่นขึ้นมาจากความฝันอันแสนหวาน ข้างนอกแสงแดดสาดส่องไปทั่วแล้ว แสงสาดส่องเข้ามาในบ้าน ส่องลงมาบนหน้าของเหมิงเชียนเหยียน นุ่มนวลและอบอุ่น เหมิงเชียนเหยียนบิดขี้เกียจ จู่ๆก็ได้ยินเสียงครึกครื้นดังมาจากข้างนอก นางลุกขึ้นมา เปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งหวีผมแต่งตัวอยู่หน้ากระจกทองเหลือง

ประตูถูกผลักออกเสียงเอี๊ยดดังขึ้นมา เหมิงเชียนเถาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็วางลูกพลัมสดใหม่ชามหนึ่งเอาไว้ตรงหน้าของเหมิงเชียนเหยียน "เอา รีบกิน หวานมากนะ"

เหมิงเชียนเหยียนเพิ่งตื่นขึ้นมา กำลังกระหายอยู่พอดี หยิบขึ้นมาก็ยัดเข้าไปในปาก ลูกพลัมที่กรุบกรอบ เปรี้ยวอมหวาน รสชาติไม่เลวจริงๆ "เอามาจากไหนกัน? พี่"

"ป้าหลิวข้างบ้านเอามาให้ บอกว่าอยากจะขอบคุณเจ้า หากไม่ได้เจ้า เมื่อคืนพี่ชิวชิวคงต้องถูกคนชิงตัวไปแล้ว" เหมิงเชียนเถาพูดไป ก็ฉกเอาหวีในมือของเหมิงเชียนเหยียนไป แล้วมัดผมให้นางอย่างช่ำชอง

"อุ๊ เช่นนั้นก็ขอบคุณป้าหลิวแล้ว" เหมิงเชียนเหยียนรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบามาก

"เชียนเหยียน เจ้าบอกเรามาตามตรง เมื่อวานมันเรื่องอะไรกันแน่?" จู่ๆเสียงของเหมิงฉวนก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง ในใจของเหมิงเชียนเหยียนถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อยเฮือกหนึ่ง เฮ้อ สิ่งที่ควรจะมาก็มาจนได้

นางหันกลับมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มองไปที่เหมิงฉวนกับสวีเจินแล้วก็นางหวางที่เดินเข้ามาจากหน้าประตู จำต้องสานต่อคำโกหกของเมื่อวาน

"เมื่อวานข้าก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่านักพรตเฒ่าที่มาปีที่แล้วท่านนั้นเป็นคนสอนข้า ตอนนั้นเขาบอกกับข้าว่า สามารถใช้ป้องกันตัวได้ แต่ว่า ข้าในปีที่แล้ว นิสัยยังอ่อนแอมาก ไม่ได้ชอบการตีรันฟันแทง ดังนั้นข้าก็เลยไม่ได้บอกใครมาโดยตลอด----"

เหมิงเชียนเหยียนมองต่ำลงไป ให้คนในครอบครัวพวกนี้มองไม่เห็นความหลอกลวงในสายตาของนาง และกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"แล้วทำไมตอนนี้ถึงพูดออกมาแล้วล่ะ?" สวีเจินยังคงสงสัย

"เพราะว่า เพราะว่าหลังจากที่ข้าหมั้นหมายแล้ว คนของตระกูลซุนปฏิบัติต่อข้าไม่ดี" เหมิงเชียนเหยียนสูดจมูก สีหน้าท่าทางราวกับกำลังจะร้องไห้ "ดังนั้น ข้ารู้ว่า ข้าไม่สามารถอ่อนแอต่อไปได้อีก ข้าคิดทบทวนไปหลายวัน ก็เลยคิดว่าจะเอาความสามารถที่นักพรตเฒ่าสอนข้าออกมาใช้"

ใช่แล้ว เช่นนี้นี่แหละ ผลักไสสาเหตุกับความผิดไปให้กับคนตระกูลซุน ถึงอย่างไรตระกูลซุนนั่นก็ไม่ได้มีคนดีสักคนอยู่แล้ว เหมิงเชียนเหยียนแอบคิดเงียบๆ

"เช่นนี้เองหรือ?" คิ้วของสวีเจินขมวดกันแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความละอายใจ "โธ่ ลูกสาวของข้า เป็นเพราะพ่อแม่มองคนผิดไป ถึงทำให้เจ้าต้องลำบากเช่นนี้"

"ไม่เป็นไรหรอก ท่านแม่ หลังจากที่ลองไปล่าสัตว์แล้ว ข้าพบว่าการล่าสัตว์ก็ดีไม่น้อย ไม่เพียงแค่สามารถนำสัตว์ที่ล่ามาได้ไปเปลี่ยนเป็นเงิน ยังสามารถเสริมสร้างสุขภาพร่างกายด้วยนะ" เหมิงเชียนเหยียนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

สวีเจินพยักหน้า "ก็ดี ก็ดี เจ้ามีความสามารถนี้ แม่เห็นแล้วก็ดีใจเช่นกัน เจ้าอยากจะทำอะไรก็ทำตามใจชอบเถอะ"

"ทำได้จริงๆหรือ?" เหมิงเชียนเหยียนเงยหน้าขึ้นมา มองสวีเจินและคนอื่นๆตาปริบๆ

"แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าสามารถปกป้องตัวเองได้ พ่อกับแม่ก็วางใจแล้ว เจ้าไปทำได้เลย มีอะไรตรงไหนที่ต้องการความช่วยเหลือของพ่อกับแม่ เจ้าก็พูดมาได้เลยเช่นกัน"

"เช่นนั้นก็ดีมากเลย!" เหมิงเชียนเหยียนก็ไม่เก็บซ่อนความรู้สึกดีใจเอาไว้แล้ว กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม: "เช่นนั้นท่านพ่อกับพี่สาว รีบลาออกจากงานในเมืองเถอะ ข้าจะไปล่าสัตว์ที่ภูเขาซวงเฟิงทุกวัน ท่านพ่อรับผิดชอบเอาไปขายในเมือง ท่านแม่กับพี่สาวก็ทำงานอยู่ในบ้าน พวกเราทั้งครอบครัวร่วมแรงร่วมใจก็จะสามารถนำพาครอบครัวไปสู่ความร่ำรวย ยังจะไปทำงานให้กับคนอื่นเขาทำไมกัน!"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา คนในบ้านทั้งหลายต่างก็ตะลึงงันไป พวกเขายังไม่เคยคิดถึงชีวิตเช่นนั้นมาก่อนเลย