บทที่ 8 หมูตุ๋นน้ำแดง

ใกล้จะเที่ยงแล้ว พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว เหมิงเชียนเหยียนนั่งอยู่ตรงหน้าเตา แล้วก็เพิ่มฟืนเข้าไปอีกท่อน ก็ได้ยินสวีเจินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: "พอแล้ว เชียนเหยียน ไม่ต้องเติมฟืนแล้ว หมูตุ๋นน้ำแดงนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว"

ได้ยินดังนั้น เหมิงเชียนเหยียนก็ลุกขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ยกฝาหม้อขึ้นมา หลังจากไอความร้อนผ่านไปแล้ว หมูตุ๋นน้ำแดงที่ยังมีเสียงปุดๆดังอยู่ข้างในก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของนาง

กลิ่นหอมฟุ้ง มันเยิ้มๆ นางอดไม่ได้มาตั้งนานแล้ว หาเอาตะเกียบมา คีบเนื้อชิ้นหนึ่งออกมาทันที "ฮิฮิ ท่านแม่ ข้าลองชิมดูก่อนนะ!"

ตรงหน้าต่างของบ้านสาม จ้าวฮัวจือกำลังปอกถั่วอยู่ ทันใดนั้น นางก็สูดลมหายใจเข้าอย่างแรง จากนั้นก็กล่าวด้วยความประหลาดใจ: "คุณพี่ ท่านรีบมาดมดูเร็ว นี่คือกลิ่นหอมอะไร!"

"อะไรน่ะ!" เหมิงฝูไม่สบอารมณ์ เดินมาถึงข้างกายของจ้าฮัวจืออย่างหงุดหงิด และเพียงแค่ชั่วพริบตา เขาก็เบิกตากว้าง

"เป็นกลิ่นของหมูตุ๋นน้ำแดง!" เหมิงต้าเฉิงก็กระโดดขึ้นมาจากบนเก้าอี้ สูดดมกลิ่นอย่างแรง ตะโกนเสียงดังขึ้นมา

"ทำไมถึงมีกลิ่นของหมูตุ๋นน้ำแดงได้?" เหมิงฝูคิดไม่ออก จึงผลักประตูออกมาดูเสียเลย ก็เห็นว่ามีควันกำลังลอยออกมาจากปล่องไฟของบ้านสอง ขณะเดียวกัน ในบ้านสองก็ยังมีเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของเหมิงเชียนเหยียนดังออกมาอีกด้วย

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นมาในทันใด "เป็นไปได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้นกันแน่? นึกไม่ถึงว่าสวีเจินจะทำหมูตุ๋นน้ำแดง!"

ตอนเช้า สวีเจินเอาเงินสี่ตำลึงออกมาได้อย่างง่ายดาย ก็ทำให้เหมิงฝูโมโหจนแทบกระอักแล้ว ตอนนี้ยังกินหมูตุ๋นน้ำแดงขึ้นมาได้! นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว! ใครไม่รู้ว่า บ้านสองยากจนค้นแค้นมาก!

เดิมนึกว่าบ้านสองควักเงินสี่ตำลึงออกมาได้ คือยกเอาของทุกอย่างที่มีออกมาหมดแล้ว ใครจะคิดว่า ตอนนี้ถึงกับยังมีเงินซื้อหมูกิน!

เหมิงฝูโมโหจนทนไม่ไหว หันกลับมาเตะไปที่บานประตูบ้านของตนเอง!

"คุณพี่!" จ้าวฮัวจือวิ่งออกมา จับแขนของเหมิงฝูเอาไว้ เข้าไปใกล้หูของเขา "คุณพี่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธไป ข้าว่าสวีเจินนั่นมีเงินจริงๆนั่นแหละ ท่านรีบไปหาแม่ ให้แม่จัดการพวกเขา!"

"ใช่แล้ว! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!" เหมิงฝูตอบสนองกลับมา รีบก้าวเท้าเดินไปบ้านของนางหวางอย่างรวดเร็ว

"เจ้าบอกว่าหมูตุ๋นน้ำแดง?" หลังจากที่นางหวางฟังคำสาธยายของเหมิงฝูแล้ว ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้างเช่นกัน เป็นไปได้อย่างไรเนี่ย?

"ท่านแม่ ข้ายังจะโกหกท่านได้หรือ? เป็นเรื่องจริงนะ ไม่เชื่อ ท่านก็ลองเปิดหน้าต่างแล้วดมดูสิ กลิ่นหอมที่เข้มข้นขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะลอยมาจากบ้านคนอื่นหรอก" เหมิงฝูกล่าวต่อไปอีก

นางหวางขมวดคิ้วขึ้น เปิดหน้าต่างออกแล้วดมกลิ่นทันที เป็นเช่นนั้นจริงๆ กำลังมีกลิ่นหอมฟุ้งลอยอยู่ในอากาศ นางหวางได้กลิ่นแล้ว ก็ยังอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

"ท่านแม่ สวีเจินผู้หญิงคนนี้อกตัญญูเกินไป ท่านคิดดู ปกติท่านปฏิบัติต่อพวกนางอย่างไร แต่แล้ว พวกนางกลับกินเนื้อลับหลังท่าน"

"ฮึ!ข้าไปดูหน่อยสิ!" ในดวงตาของนางหวางมีเปลวไฟลุกขึ้นมา สวมรองเท้าก็จะเดินออกไปข้างนอกเลย

เวลานี้ จู่ๆประตูห้องก็ถูกคนเปิดออก เห็นเพียงเหมิงเชียนเหยียนเดินยิ้มระรื่นมาถึงหน้านางหวาง ในมือยังถือหมูตุ๋นน้ำแดงที่มันเยิ้มๆมาด้วยหนึ่งจาน

"เชียนเหยียน นี่เจ้า----" นางหวางมองเห็นหมูตุ๋นน้ำแดง ลำคอขยับขึ้นมา อดที่กลืนน้ำลายอีกครั้งไม่ได้

เหมิงเชียนเหยียนยิ้มหวาน มองไม่เห็นความปากจัดอารมณ์ร้ายในตอนที่ทุบทำลายสิ่งของของวันก่อนนั่นเลย นางยื่นหมูตุ๋นน้ำแดงไปถึงหน้านางหวาง "แฮะๆ ท่านย่า ข้าก็ส่งหมูตุ๋นน้ำแดงมาให้ท่านนี่ไง? แม่ข้าบอกแล้วว่า ท่านย่าเลี้ยงดูพวกเรามาไม่ได้ง่ายดาย ต้องกตัญญูท่านย่าให้มากๆ มา ท่านย่า ท่านรีบชิมดูก่อน รสชาติของเนื้อนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

ทันทีที่นางหวางได้ยินคำพูดนี้ ก็มีความสุขจนสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบานทันที หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วยัดเนื้อเข้าไปในปากคำใหญ่ แล้วก็กล่าวซ้ำๆ: "อร่อย อร่อย!"