บทที่ 101 คนชั่วแจ้งความก่อน

ชุยซื่อคิดว่าตนเองอยู่ในหมู่บ้านเมี่ยวเจีย คนสกุลจางทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงจางต้าฉวน ก็ตกใจไปชั่วขณะเท่านั้น แล้วก็ไม่สนใจ เดินไปตรงหน้าประตูอย่างได้ใจ

แต่เมื่อชุยซื่อเปิดประตู มองดูหัวฝูงคนเต็มนอกลานรั้ว สีหน้าชุยซื่อนิ่งอึ้ง ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ส่วนเมี่ยวกุ้ยพ่อของเมี่ยวชุ่ยหลานกับน้องชายสองคนของเมี่ยวชุ่ยหลาน ก็เดินออกมาจากในห้องโถง มองเห็นภาพตรงหน้า ก็ตกตะลึงอย่างมาก

นี่ คนทั้งหมู่บ้านต้าซิง มาหาเรื่องถึงที่เลยหรือ

เมี่ยวชุ่ยหลานทั้งบ้าน ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมจบอย่างง่ายๆ ไม่อย่างนั้น เพียงเพราะจางต้าหลางเอาใบหย่ามาให้ ก็ตีจนคนอื่นขาหัก?

แต่เผชิญหน้าคนทั้งหมู่บ้านต้าซิง ในใจพวกเขายังคงหวาดกลัว ดังนั้นแต่ละคนจึงยืนอยู่หน้าประตูห้อง ไม่มีท่าทีที่จะเดินออกมา

ไม่รอจางต้าฉวนพูดประโยคที่สองให้จบ จางเอ้อหลางก็ยกเท้ากระทืบประตูบ้านตระกูลเมี่ยวที่ไม่แข็งแรงนั้นเปิดออก

จากนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านต้าซิง ถืออุปกรณ์ของใช้ในบ้าน พากันเบียดเข้าไปในลานตระกูลเมี่ยว

แน่นอน พวกผู้ชายหมู่บ้านเมี่ยวเจียก็ทนเห็นคนในหมู่บ้านตนเองถูกรังแกไม่ได้ ดังนั้นจึงก็ต่างเบียดเข้ามา ส่วนพวกผู้หญิงจากหมู่บ้านเมี่ยวเจียที่ตามมาดูความสนุก ล้วนยืนอยู่ด้านนอกลาน กลัวว่าหากตามเข้าไป เดี๋ยวทั้งสองฝ่ายตีกันขึ้นมา พวกนางจะเดือดร้อนไปด้วย

ไม่นาน ในลานนอกลานตระกูลเมี่ยวล้วนยืนเต็มไปด้วยผู้คน

เห็นว่าหมู่บ้านเมี่ยวเจียก็มีคนมา ชุยซื่อค่อยมีความกล้าขึ้นมา ไม่สนใจในความกลัว ก้าวไปข้างหน้าและถามอย่างดุเดือดว่า “จางต้าฉวน เจ้าจะทำอะไร? พาคนมารื้อบ้านของพวกเราหรือ?”

พูดเสร็จ ชุยซื่อยกมือเท้าเอว ก่นด่าต่อว่า “เป็นครอบครัวเดียวกันไม่ได้ พวกเจ้ายังคิดจะใช้ความรุนแรงหรือ? กระทำเช่นนี้ต่อไปใครจะกล้ายกลูกสาวไปแต่งงานกับคนหมู่บ้านต้าซิง? ไม่อย่างนั้น ลูกสาวเสื่อมเสีย พวกเราที่เป็นคนในครอบครัวเสนอให้หย่า ยังจะมาหาเรื่องทะเลาะถึงบ้าน ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”

ชุยซื่อกระทำเช่นนี้ เป็นวิธีที่คนชั่วแจ้งความก่อน เป็นจุดที่ความรู้และฝีมืออยู่ในระดับสุดยอด

และแล้ว ได้ยินคำพูดจากชุยซื่อ คนหมู่บ้านเมี่ยวเจียต่างเห็นด้วย และแต่ละคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองกับความไม่ชอบธรรม

“ใช่ๆ พวกเจ้าสกุลจางรังแกผู้หญิงตระกูลเมี่ยวเราได้ แต่ไม่ให้ผู้หญิงตระกูลเมี่ยวเราเสนอหย่าหรือ?”

“พวกเจ้ารังแกผู้หญิงหมู่บ้านเมี่ยวเจียเรา แล้วยังกล้ามามีเรื่องถึงบ้าน นี่มันไม่เกินไปหน่อยหรือ? คิดว่าหมู่บ้านเมี่ยวเจียไม่มีคน รังแกกันได้ง่ายๆหรือ?”

คนหมู่บ้านเมี่ยวเจียต่างคนต่างพูด ด้วยความโกรธแค้น คิดว่าคนสกุลจางของหมู่บ้านต้าซิงทำเกินไปแล้ว

คนหมู่บ้านเมี่ยวเจียพวกนี้ พูดบิดเบือนข้อเท็จจริง ทำให้พวกผู้ชายหมู่บ้านต้าซิงโกรธจนหน้าแดงไปถึงคอ

และแล้ว ในเวลานี้เมี่ยวชุ่ยหลานเดินออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำ สีหน้าขาวซีดและใบหน้าอ่อนแอมองดูจางต้าฉวน พร้อมพูดขึ้นว่า “พ่อ...ไม่ ตอนนี้ข้าหย่ากับต้าหลางแล้ว ต้องเรียกท่านว่าลุง...ลุง ข้าอยู่ในสกุลจางต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ปล่อยครอบครัวข้าไปเถอะ”

รูปลักษณ์เมี่ยวชุ่ยหลานเป็นแบบนี้ ดูเหมือนถูกรังแกมาอย่างแน่นอน คนหมู่บ้านต้าซิงเห็นแล้วก็โกรธโมโหอย่างมาก ส่วนคนหมู่บ้านเมี่ยวเจียนั้นสงสารและเห็นใจเมี่ยวชุ่ยหลานมาก ในขณะเดียวกันก็ยิ่งโกรธคนหมู่บ้านต้าซิงอย่างมาก

พวกผู้ชายหมู่บ้านต้าซิง ไม่มีใครปากเก่ง มองดูทุกอย่างตรงหน้า แล้วก็ทำได้แค่โกรธโมโหเท่านั้น

ในเวลานี้ พวกเขาก็ลืมไปแล้วว่า ลั่วเสี่ยวปิงสตรีผู้ซึ่งว่ากันว่ามีวาจาคมคายคนนี้อยู่ด้วย

แน่นอน เป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถทำอะไรได้

หากเป็นพวกเขา ตรงบุกไปต่อยเลยสะใจกว่า แต่ยังไงจางต้าฉวนที่เป็นต้นเรื่องกลับไม่พูดอะไร

“ข้าจะฉีกปากของนาง” จางเอ้อหลางโกรธจัด

แม่ของตนปฏิบัติต่อเมี่ยวชุ่ยหลานนั้น มากสุดก็แค่พูดห้ามบ้าง แต่แม่ผัวบ้านไหนไม่ดูแลลูกสะใภ้บ้าง? นี่ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย

นอกจากนี้แล้ว แม่ของตนปฏิบัติต่อเมี่ยวชุ่ยหลานนั้นถือว่าดีอย่างมาก สามารถพูดได้ว่าในสิบกิโลแปดหมู่บ้านนี้ ไม่มีสะใภ้ที่ไหนสบายกว่าเมี่ยวชุ่ยหลานแล้ว

เขาไม่เข้าใจ ในโลกนี้ทำไมถึงมีคนไม่สำนึกบุญคุณบิดเบือนข้อเท็จจริง

และด้วยเหตุนี้ จางเอ้อหลางที่ปกติเป็นคนใจเย็น ก็เกิดมีอารมณ์รุนแรงขึ้นมา