บทที่ 108 คดีคนหาย

หลังจากลั่วเสี่ยวปิงเดินวนอยู่ในเมืองหนึ่งรอบ พบว่านอกจากตนเองจะเดินไปเรื่อยแล้ว ก็ไม่มีความคิดอะไรอย่างอื่นเลย เรื่องที่อานอานหายตัวไป ก็ไม่มีเบาะแสเลยสักนิด ไม่รู้ว่าจะต้องไปตามหาที่ไหน

สุดท้ายคิดถึงเล่อเล่อที่อยู่ที่บ้าน ลั่วเสี่ยวปิงจึงสิ้นสุดการตามหาอย่างไรหนทาง เตรียมตัวกลับบ้านไปรอฟังข่าว

เมื่อกลับมาถึงในหมู่บ้าน ลั่วเสี่ยวปิงก็ตรงไปรับเล่อเล่อที่สกุลจาง

หลังจากที่แม่ไป เล่อเล่อก็เอาแต่ร้องไห้ มองดูประตูใหญ่ของสกุลจางอย่างน่าสงสาร ดังนั้นเมื่อแม่ของตอนกลับมา เล่อเล่อก็จับแม่ของตนไว้ไม่ยอมปล่อยมืออีก

เห็นเล่อเล่อในสภาพเช่นนี้ ในใจลั่วเสี่ยวปิงโทษตัวเองอย่างมาก

อุ้มเล่อเล่อขึ้นมา ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่สนใจคนสกุลจางรั้งไว้ ตรงกลับไปที่บ้านของตนเอง

รู้ว่าเล่อเล่อยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยง ลั่วเสี่ยวปิงจริงเอาขนมขึ้นมาหลายชิ้นอย่างมีมีชีวิตชีวา แต่ทั้งสองแม่ลูกต่างคิดถึงความปลอดภัยของอานอาน ดังนั้นทั้งสองคนจึงต่างก็ไม่พูดไม่จา

จนถึงห้าโมงเย็น ด้านนอกมีเสียงกีบม้าดังขึ้น ลั่วเสี่ยวปิงค่อยได้สติกลับมาจากอาการมึนงง แล้งหันไปมองที่หน้าประตู

มองผ่านประตูห้องเก็บฟืนโทรมๆนั่น มองเห็นฉีเทียนเห้าที่ร่างสูงพลิกตัวลงมาจากม้า ลั่วเสี่ยวปิงเดินไปข้างหน้าหลายก้าว มองดูฉีเทียนเห้าด้วยแววตารอคอย

“มีข่าวอานอานหรือยัง?”

พูดตามความจริงแล้ว มองไม่เห็นอานอาน ลั่วเสี่ยวปิงผิดหวังอย่างมาก

แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะคาดหวังให้ฉีเทียนเห้า ขี่ม้ากลับมาเพื่อบอกข่าวดี

เห็นถึงความหวังในสายตาของลั่วเสี่ยวปิง ฉีเทียนเห้ารู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เพราะตอนนี้ยังหาอานอานไม่เจอ

ทั้งที่สั่งงานให้ลูกน้องไปตามสืบหาแล้ว เขาเพียงแค่ต้องรอฟังข่าวก็พอแล้ว แต่เมื่อมาเห็นลั่วเสี่ยวปิง เห็นแววตาที่มีความหวังของนาง เขาถึงขั้นรู้สึกว่าตนเองไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เท่าที่ควรหรือเปล่า

กำลังจะอ้าปากพูด ภายใต้สายตาอย่างมีความหวังของลั่วเสี่ยวปิง ฉีเทียนเห้าพูดว่า “ยังหาลูกไม่เจอ แต่คนบ้านลั่วเคยมาปรากฏในหมู่บ้าน”

ตอนที่ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินว่าหาอานอานยังไม่เจอ ในใจรู้สึกแน่น แต่ก็พยายามสงบลงเพื่อฟังฉีเทียนเห้าพูดจนจบ ไม่ช้าลั่วเสี่ยวปิงก็ฟังเข้าใจว่าในคำพูดของฉีเทียนเห้าผิดปกติ

“ความหมายของเจ้าก็คือเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนบ้านลั่วหรือ?”

หากเป็นปกติใครเข้าออกหมู่บ้านนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องน่าแปลกอะไร แต่ที่น่าแปลกก็คือฉีเทียนเห้าตั้งใจพูดถึงช่วงเวลาที่มาปรากฏตัว

เห็นฉีเทียนเห้าพยักหัว ลั่วเสี่ยวปิงยิ่งตกอยู่ในพวังครุ่นคิด

ไม่ช้า ลั่วเสี่ยวปิงก็คิดถึงตอนที่ตนเองเพิ่งข้ามภพมา เรื่องที่ป้าสะใภ้ใหญ่ฟ่านลี่ฮัวจะหาคู่ครองให่นาง

ฟ่านลี่ฮัวบอกว่าอีกฝ่ายคือนายท่านจางในเมือง ไม่มีลูกชายลูกสาว ดังนั้นจึงต้องการแต่งงานกับนางเพื่อให้อานอานสืบสกุล

งั้นนางก็รู้สึกแปลก คิดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างไม่มีเหตุผล ต่อมาก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องกับอานอาน ดังนั้นจึงไม่เคยให้อานอานห่างคนมาตลอด กลับคิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ทั้งๆที่มีคนเฝ้าดูแลอยู่ อานอานกลับถูกแย่งตัวไป

หรือว่า อานอานหายตัวไปจะเกี่ยวข้องกับนายท่านจาง?

ไม่ช้า ลั่วเสี่ยวปิงก็เล่าเรื่องที่ตนเองสงสัยออกมา

ฉีเทียนเห้าฟังด้วยสีหน้าหนักแน่น

“เจ้ารอข้าอยู่ที่บ้าน ค่ะจะไปสืบเดี๋ยวนี้”

พูดเสร็จ ฉีเทียนเห้าไม่รอให้ลั่วเสี่ยวปิงตอบ ก็กระโดดออกมาจากลานบ้าน ขี่ม้าออกไป

ไม่ช้า เสียงกีบม้าก็ค่อยๆไกลออกไป

“แม่....” เล่อเล่อวิ่งมาอย่างตาแดง ดึงมือลั่วเสี่ยวปิงไว้ พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่ชายไม่เป็นอะไรใช่ไหม ใช่ไหม?”

ตั้งแต่เล่อเล่อคลอด ก็อยู่กับอานอานมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่แยกจากอานอาน เล่อเล่อไม่สบายใจอย่างมาก

ถึงแม้มีบางเรื่องที่นางไม่เข้าใจ แต่นางกลับรู้ว่า ตอนแรกคนพวกนั้นต้องการที่จะจับนางก่อน แต่พี่ชายผลักนาง ดังนั้นพี่ชายจึงถูกจับตัวไปก่อน

ถ้าหาก.... ถ้าหากตนเองว่องไวกว่านี้ วิ่งได้เร็วหน่อย พี่ชายก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว?