บทที่ 125 ท้องก่อนแต่ง

สุดท้ายไม่มีทางเลือก เซี่ยงเซียวเซียนจำต้องยอมให้หลิวกงกงพาตัวมู่กุ้ยผิงไป

“ฮองเฮาอยู่ในวังคิดถึงหลานชายคนเดียวแล้ว ขอให้ข้าน้อยพากลับเมืองหลวงไปด้วย ไม่ทราบว่านายท่านเซี่ยงจะกรุณาได้หรือไม่?”

หลิวกงกงยิ้มแย้ม พูดจาอย่างเกรงใจ แต่ถึงขั้นเอาฮองเฮามาอ้าง ไม่ถือว่าเป็นการเกรงใจเลยสักนิด ราวกับเป็นการอ้างถึงอำนาจฮองเฮาแอบแฝง

เซี่ยงเซียวเซียนหันไปมองฉีเทียนเห้าอย่างเงียบๆ เห็นฉีเทียนเห้าพยักหัว เซี่ยงเซียวเซียนค่อยยอมตกลง

หลิวกงกงกระหยิ่มใจมาก ตาคิ้วเลิกสูงเล็กน้อย

ส่วนก่อนที่มู่กุ้ยผิงสองพ่อลูกจะจากไป ได้จ้องมองเซี่ยงเซียวเซียนอย่างอาฆาต ราวกับต้องการจำรูปลักษณ์เซี่ยงเซียวเซียนให้ลึกถึงกระดูก แล้วรอวันแก้แค้น

สำหรับเซี่ยงเซียวเซียนกลับสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาทำงานให้กับอ๋องเซ่อเจิ้ง หากกลัวคนข่มขู่ ตอนนี้หญ้าบนหลุมฝังศพคงต้องตัดไปหลายรอบแล้ว

มู่กุ้ยผิงสองพ่อลูกจากไปภายใต้การจ้องมองของผู้คน แต่คดีในครั้งนี้ยังต้องสอบสวนต่อไป

เซี่ยงเซียวเซียนมาช้า ดังนั้นจึงถามรายละเอียดจางไฉจืออีกครั้ง

“ตามที่ข้ารู้มา ชาวบ้านหมู่บ้านต้าซิงมีร้อยกว่าครัวเรือน เจ้าพาคนเพียงไม่กี่คนไปลักพาตัวคนมาได้อย่างไร?”

คดีของอานอานสำคัญอย่างมาก คนคนนั้นสั่งการไว้โดยเฉพาะ ดังนั้นเขาจึงต้องถามอย่างละเอียด

“ฟ่านซื่อบ้านใหญ่ตระกูลลั่ว พวกเขาบอกข้าน้อยว่าพวกผู้ชายหมู่บ้านต้าซิงต่างออกไปหมดแล้ว ข้าน้อยจึงกล้าสั่งคนไปแย่งคนมา” จางไฉจือพูดตามความจริง

เมื่อจางไฉจือพูดออกมาเช่นนี้ ผู้หญิงท่ามกลางผู้คนคนหนึ่งขาทั้งคู่อ่อนแรงล้มลงพื้น ทำให้ผู้คนต่างแตกตื่น

เซี่ยงเซียวเซียนเงยหน้ามองไปยังท่ามกลางผู้คน หยิบไม้ปลุกสติด้านข้างขึ้นมา กำลังจะเคาะสั่งให้เงียบ กลับมีเสียงแหลมร้องเรียกขึ้นมาว่าถูกใส่ร้าย

“นายท่านใหญ่ ข้าถูกใส่ร้าย….”

ตามเสียงที่พูดเสร็จ ทุกคนก็มองเห็นผู้หญิงที่สภาพย่ำแย่ กลิ้งคลานมาปรากฏตรงหน้าผู้คน คุกเข่าอยู่ตรงหน้าศาล

คนคนนี้ ก็คือป้าสะใภ้ใหญ่ฟ่านลี่ฮัวของลั่วเสี่ยวปิง

เวลานี้สภาพฟ่านลี่ฮัวย่ำแย่มาก สั่นเทาไปทั้งตัว ท่าทีเหมือนตกใจอย่างสุดขีด

นางรู้ดี หากนางมีส่วนเข้ามาพัวพัน ก็จะกล้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดลงโทษฐานค้ามนุษย์

ฟ่านลี่ฮัวหันไปมองลั่วเสี่ยวปิงโดยอัตโนมัติ ไม่สนใจว่าสายตาลั่วเสี่ยวปิงที่มองตนนั้นจะเยือกเย็นแค่ไหน ฟ่านลี่ฮัวร้องไห้อย่างน่าสงสาร พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเศร้าว่า “เสี่ยวปิง ปกติป้าสะใภ้ใหญ่ดีกับเจ้าขนาดนั้น เจ้าต้องเป็นพยานให้ป้าสะใภ้ใหญ่นะ ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้ร่วมมือกับนายท่านจางลักพาตัวอานอานจริงๆ เจ้าต้องเชื่อป้าสะใภ้ใหญ่นะ”

ลั่วเสี่ยวปิงมองดูสภาพฟ่านลี่ฮัว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด

บ้านใหญ่ตระกูลลั่ว ทำร้ายนางแล้วหลายครั้ง ทำร้ายลูกของนาง นางไม่อยากปล่อยพวกเขาไปเลยสักนิด

เดิมคิดว่าต้องรอกลับไปแล้วค่อยวางแผน ในเมื่อตอนนี้ป้าสะใภ้ใหญ่มาปรากฏแล้ว นางจะปล่อยไปได้อย่างไร?

“ป้าสะใภ้ใหญ่ความสามารถในการพูดไปเรื่อยของเจ้า ข้านับถือจริงๆ” ลั่วเสี่ยวปิงพูดเหน็บแนม

ฟ่านลี่ฮัวได้ยินเช่นนี้ ในขณะที่สายตาสายแววเก้อเขิน ก็ยังแฝงความโกรธเคืองไปด้วย

ลั่วเสี่ยวปิงนี่ช่างสมควรตาย ทำให้นางต้องขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

“ลั่วเสี่ยวปิง ข้าเป็นผู้อาวุโสของเจ้า….” ฟ่านลี่ฮัวลืมไปแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน

“เงียบ” ในที่สุดเซี่ยงเซียวเซียนก็เคาะไม้ปลุกสติ ตัดคำพูดของฟ่านลี่ฮัวที่กำลังจะพูดออกมา

ฟ่านลี่ฮัวตกใจจนตัวสั่น ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“เจ้าเป็นใคร? แจ้งชื่อมา” เซี่ยงเซียวเซียนพูดด้วยเสียงเข้ม ท่าทีเคร่งขรึม

“ข้า….ข้าน้อยคือสะใภ้ตระกูลลั่วหมู่บ้านต้าซิงลั่วฟ่านซื่อ” ฟ่านลี่ฮัวไม่เคยเห็นขุนนางใหญ่โตขนาดนี้ และก็ไม่เคยเห็นขุนนางที่มีอำนาจขนาดนี้ ริมฝีปากสั่นเทาแต่ในที่สุดก็สามารถพูดออกมาได้จนหมด

เซี่ยงเซียวเซียนได้ยินเช่นนี้ก็ถามขึ้นว่า “เมืองซีเหอจางไฉจือให้การว่าเจ้ามีส่วนพัวพันด้วย ความผิดนี้เจ้ายอมรับหรือไม่?”

“ใต้เท้า ข้าถูกใส่ร้าย” ถึงแม้ฟ่านลี่ฮัวจะกลัว แต่ก็ยังพูดขึ้นอย่างน่าสงสารว่า “อานอานเป็นหลานของข้าน้อย ข้าน้อยรักและองเอ็นดูเขามาก แล้วจะร่วมมือกับคนอื่นขายเขาได้อย่างไร? ขอใต้เท้าให้ความยุติธรรม”

สามวันก่อน ข่าวในเมืองเมืองหลัวลือกันไปถึงเมืองซีเหอ

ฟ่านลี่ฮัวได้ยินแล้วก็นั่งไม่ติด ให้ลูกชายคนโตของตนพาตนรีบเดินทางมายังเมืองหลัว