บทที่ 143 ทำคลอด (2)

เมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนของท่านซุน เถ้าแก่หลินก็ไม่มีใจไปสนใจตัวตนของลั่วเสี่ยวปิงอีกต่อไป รีบเข้าไปทักทาย

“ท่านซุนจะออกไปรักษาหรือ? เหตุใดจึงได้ดูรีบร้อนเช่นนี้?”

ขณะที่เถ้าแก่หลินกำลังพูดอยู่ ก็เหลือบมองคนใช้ที่เดินตามท่านซุนอยู่ข้างหลังไปด้วย

เมื่อครู่เป็นคนใช้คนนี้ที่เข้าไปหาท่านซุน

ท่านซุนมีสีหน้าลังเลตัดสินใจไม่ได้ แล้วเอ่ยปากขึ้นว่า“บุตรสาวของตระกูลหราวคลอดบุตรยาก ข้าจะไปดูเสียหน่อย”

แม้จะพูดแบบนี้ แต่สีหน้าของท่านซุนกลับเต็มไปด้วยความกังวล

อย่างไรเสีย โดยทั่วไปหากหญิงคลอดบุตรยาก เขาที่เป็นหมอชายไป เกรงว่าคงช่วยอะไรไม่ได้ หญิงสาวจะออกจากประตูนรกได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคนช่วยทำคลอดแล้ว

ถอนหายใจครั้งหนึ่ง ท่านซุนก็กำลังจะออกจากร้านขายยา

เพียงแต่ตอนที่เดินผ่านลั่วเสี่ยวปิงทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นยาบางเบาที่คุ้นเคย

เป็นหมอแพทย์แผนจีนที่ทำการรักษามาตั้งหลายปี ประสาทสัมผัสด้านกลิ่นของท่านซุนถือว่าว่องไวมาก ดังนั้นแม้ว่าจะรีบร้อน ท่านซุนก็ยังคงหยุดฝีเท้าลงแล้วมองไปทางลั่วเสี่ยวปิงด้วยความแปลกใจ

และเมื่อสบตากับลั่วเสี่ยวปิง ท่านซุนก็จำลั่วเสี่ยวปิงได้

“เสี่ยวปิง เจ้า......”เมื่อจำได้ว่าเป็นลั่วเสี่ยวปิง และมองเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของลั่วเสี่ยวปิง เห็นได้ชัดว่าท่านซุนตกตะลึง เพียงแต่สถานการณ์คับขัน ท่านซุนไม่สนใจการระลึกความหลัง แต่กลับกล่าวกับลั่วเสี่ยวปิงว่า“เจ้ามาได้ถูกเวลาพอดี รีบไปกับข้าเร็ว”

กล่าวจบ ท่านซุนก็คว้ามือของลั่วเสี่ยวปิง แล้วพาลั่วเสี่ยวปิงออกไปข้างนอก

อายุของท่านซุนและลั่วเสี่ยวปิงห่างกันมาก ก่อนหน้านี้ที่ลั่วเสี่ยวปิงสอนความรู้ทางการแพทย์ให้กับท่านซุนก็ไม่ได้มีข้อห้ามอะไร ดังนั้นในเวลานี้ท่านซุนถึงได้จับมือของลั่วเสี่ยวปิงอย่างไม่มีความขุ่นเคืองใดๆ

ยิ่งกว่านั้นสถานการณ์ยังอยู่ในช่วงคับขัน วินาทีที่พบกับลั่วเสี่ยวปิง ท่านซุนก็คิดอยากจะพาลั่วเสี่ยวปิงไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว

เพียงแต่ พฤติกรรมนี้ของท่านซุนเป็นการไม่สุภาพเป็นอย่างมากในสายตาของฉีเทียนเห้า

ฉีเทียนเห้าที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนักเมื่อเห็นท่านซุนดึงลั่วเสี่ยวปิงออกจากประตูร้านขายยา เขาจึงได้ดึงลั่วเสี่ยวปิงกลับมาจากมือของท่านซุน

ลั่วเสี่ยวปิง：“......”

ท่านซุน：“......”

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป ทั้งสองคนจึงยังไม่ทันได้สติ

และท่านซุนที่ในมือสูญเสียลั่วเสี่ยวปิงไปยังไม่ทันได้ตะลึง ก็รู้สึกถึงความเยือกเย็น ในวินาทีนี้ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยเงาแห่งความตาย

ท่านซุนเงยหน้ามองไปทางฉีเทียนเห้าโดยไม่รู้ตัว อดไม่ได้ที่จะตะลึงเมื่อเห็นดวงตาที่มีไอของผู้ที่เหนือกว่าของฉีเทียนเห้า

นี่......

“ท่านหมอซุน ท่านรีบหน่อยเถอะ ถ้าไม่รีบคุณหนูของเราจะแย่เอานะขอรับ”คนใช้ที่อยู่ข้างๆร้อนรนจนแทบจะกระโดดแล้ว

นี่เป็นเรื่องใหญ่ จะล่าช้าไม่ได้

ตอนนี้เองท่านซุนถึงได้สติกลับมา และไม่สนใจฉีเทียนเห้า เพียงแค่มองลั่วเสี่ยวปิง“เสี่ยวปิง ข้าไม่มีเวลามาอธิบายมากไปกว่านี้แล้ว เจ้ารีบไปกับข้าเร็ว นี่เป็นเรื่องการช่วยชีวิตคน”

เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของท่านซุน ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่ได้คิดมาก หันหน้าไปมองฉีเทียนเห้าที่อยู่ข้างๆ

“พี่ฉี เจ้าพาลูกๆกลับไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องไปทำ”

ฉีเทียนเห้าเห็นสายตาแน่วแน่ของลั่วเสี่ยวปิง และคิดถึงความสามารถของลั่วเสี่ยวปิง ครุ่นคิดสักพัก ก็ปล่อยมือออก

“อืม กลับมาเร็วๆ”ฉีเทียนเห้ากล่าว

ประโยคนี้ทำให้หัวใจของลัวเสี่ยวปิงกระชับขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

“อื้ม!”

ลั่วเสี่ยวปิงตอบรับ

จากนั้นก็รีบตามท่านซุนขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกลจากประตูร้านขายยาที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน