บทที่ 145 คำสัญญาของตระกูลหราว

เมื่อเห็นความสงสัยของคนตระกูลหราว ท่านซุนจึงกล่าวขึ้นว่า“หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวปิง เกรงว่าครั้งนี้ข้าเองก็คงไม่สามารถทำอะไรได้”

ท่านซุนต้องถอนหายใจและยอมรับอีกครั้งว่าทักษะทางการแพทย์ของลั่วเสี่ยวปิงนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ ตัวเองศึกษามาทั้งชีวิต แต่กลับไม่สามารถเทียบได้แม้แต่หญิงสาวที่มีอายุเพียงยี่สิบปี

หากลั่วเสี่ยวปิงรู้ว่าในใจของท่านซุนคิดอะไร จะต้องอับอายมากแน่ๆ

ครั้งนี้นางถือว่าโชคดีมากจริงๆ

หากไม่ใช่เพราะมีน้ำแร่วิญญาณ แล้วพึ่งเพียงยาของตัวเอง นางคงไม่สามารถรับประกันได้ว่าทั้งสามชีวิตจะรอดพ้นปลอดภัย

จุดจุดนี้ นางจะไม่ยอมรับไม่ได้ว่าการแพทย์แผนตะวันตกนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ

หากนางมีความรู้ด้านการผ่าตัดคลอดของแพทย์แผนตะวันตก เรื่องน่าตื่นตกใจเช่นวันนี้คงไม่เพียงแต่ต้องพึ่งโชคแล้ว

ในใจของลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกหนักอึ้ง รู้สึกเสียใจที่ถึงแม้ตัวเองจะได้สัมผัสกับการแพทย์แผนตะวันตกเพื่อพัฒนายาให้ดีขึ้น แต่ความรู้เรื่องการผ่าตัดกลับมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

คนตระกูลหราวมีสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของท่านซุน มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงอย่างไม่น่าเชื่อ

อย่างไรก็ตาม ในฐานะหัวหน้าครอบครัวหราวหยูหลินก็ยังได้สติกลับมาได้เร็ว กล่าวขอบคุณกับลั่วเสี่ยวปิง“ขอบคุณหญิงสาวที่ช่วยชีวิตบุตรสาวของข้า ไม่ทราบว่าหญิงสาวมีชื่อแซ่ว่าอะไร”

ตอนที่ถามคำถามนี้ หราวหยูหลินสังเกตลั่วเสี่ยวปิงอย่างละเอียด ความสงสัยในดวงตาของเขาก็ลึกซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

การสังเกตที่แปลกประหลาดเช่นนี้ลั่วเสี่ยวปิงไม่มีทางไม่รับรู้ แต่ลั่วเสี่ยวปิงคิดเพียงว่าหราวหยูหลินแค่สงสัยเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ที่นางแสดงในวันนี้เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมาก เพียงกล่าวว่า“ข้าแซ่ลั่ว นายท่านหราวเรียกข้าว่าแม่นางลั่วก็พอ”

หญิงสาว นั่นมีไว้เรียกหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน

แม่นางลั่ว สามารถเรียกหญิงที่แต่งงานออกไปแล้ว และยังสามารถเรียกหญิงที่ยังไม่แต่งงานแต่มีอายุครบกำหนดเวลาแต่งงานแล้วได้

เมื่อหราวหยูหลินได้ยินว่าลั่วเสี่ยวปิงนามสกุลลั่ว อารมณ์บางอย่างในสายตาของเขาก็หายไป

นามสกุลลั่วไม่ได้เห็นได้บ่อย ดังนั้นหากมีคนที่มีนามสกุลลั่วที่เขารู้จัก เขาจะต้องจำได้อย่างแน่นอน

แต่เมื่อนึกย้อนความจำ หลายปีมานี้เขาไม่ได้รู้จักกับคนนามสกุลลั่ว ดังนั้นที่เขาคิดว่าหญิงสาวตรงหน้าดูคุ้นตาน่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

หลังจากเก็บความคิดนี้ สายตาของหราวหยูหลินที่มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงก็ดูเกรงใจขึ้นเล็กน้อย

“แม่นางลั่วช่วยชีวิตคนสามชีวิตในเรือนของข้าไว้ ไม่ทราบว่าแม่นางลั่วมีคำขออะไรหรือไม่ หากข้าสามารถทำได้ ข้าจะทำมันอย่างเต็มความสามารถ”

คำพูดนี้ของหราวหยูหลินเท่ากับว่าให้คำมั่นกับลั่วเสี่ยวปิง ขนาดท่านซุนยังรู้สึกตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกดีใจแทนลั่วเสี่ยวปิง

นักปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ในยุคนี้อย่างนายท่านหราว แม้แต่ในเขตอย่างเมืองหลวงเช่นนั้นคำพูดของเขาก็ยังได้ผล คำมั่นของเขาเป็นสิ่งที่หลายคนอยากจะขอแต่ก็ขอมาไม่ได้

เมื่อเทียบกับท่านซุนที่กำลังดีใจแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงดูสงบนิ่งมากกว่า

นางกำลังตั้งใจคิดอยู่ว่าตัวเองต้องการสิ่งใด

เพราะฐานะของตระกูลหราวท่านซุนเคยบอกตั้งแต่ตอนที่อยู่ในรถม้าแล้ว ดังนั้นสิ่งที่ลั่วเสี่ยวปิงคิดได้เป็นอันดับแรกเลยก็คือให้หราวหยูหลินเป็นครูของอานอาน

ถึงแม้ว่าตอนนี้อานอานจะมีฉีเทียนเห้าคอยสอนอยู่ แต่ฉีเทียนเห้าไม่มีทางอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆนี้ไปตลอด ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องจากไป ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องหาครูที่มั่นคงและมีความรู้ให้กับอานอาน

แต่ ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวนางแค่รอบเดียวเท่านั้น แล้วลั่วเสี่ยวปิงก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

เพราะท่านซุนเองก็เคยบอกว่า ตอนนี้นายท่านหราวผู้นี้อยู่บ้านว่างๆ ไม่มีความคิดที่จะรับนักเรียนเพิ่ม

หากตอนนี้ตัวเองผลีผลามขอให้เขาให้ข้อยกเว้นแล้วรับนักเรียน เช่นนั้นก็จะมีความสงสัยว่าตัวเองทำดีแล้วหวังผลตอบแทน จะเป็นการทำลายความรู้สึกดีของอีกฝ่ายได้ง่ายมาก มันไม่ดีทั้งกับตัวเองและต่อตัวอานอานด้วย

ดังนั้น ขอเรื่องที่เป็นไปได้หน่อยแล้วกัน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลั่วเสี่ยวปิงถึงได้เอ่ยขึ้นว่า“หากท่านอยากขอบคุณ ให้ข้าสักหนึ่งร้อยตำลึงก็เพียงพอ”

ขอเงินโดยตรง ถึงแม้จะธรรมดาไปบ้าง แต่ใครบ้างจะไม่ต้องการเงิน?

ยิ่งกว่านั้น การขอเงินยังหมายถึงการรับเงินเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้า แสดงว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนทำดีเพื่อหวังผลตอบแทน

สำหรับเรื่องที่ว่าขอหนึ่งร้อยตำลึงนั้นมากเกินไป?

เฮ้อ สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว หนึ่งร้อยตำลึงมันมากไปจริงๆ

แต่สำหรับตระกูลที่สูงศักดิ์แล้ว หนึ่งร้อยตำลึงก็ไม่เท่าไหร่ หากตัวเองขอน้อยกว่านี้ เกรงว่าคนอื่นเขาจะคิดว่าชีวิตของคนในครอบครัวพวกเขาไม่มีค่าอีกต่างหาก

ลั่วเสี่ยวปิงขอเพียงเงินหนึ่งร้อยตำลึงเพื่อเป็นการขอบคุณ ทำให้ท่านซุนตกตะลึงเล็กน้อย แต่ก็กลับรู้สึกโล่งใจอย่างรวดเร็ว สายตาที่มองลั่วเสี่ยวปิงมีความชื่นชมอยู่เล็กน้อย