บทที่ 205 ต้องการให้พวกเขาทั้งหมดชดใช้

จางเสี่ยวเหม่ยถูกล้างตัวจนสะอาดมาก ขัดถูกทั้งนอกทั้งในหลายรอบ ผิวพรรณละเอียดนุ่มแดงหมดแล้ว สุดท้ายยังถูกสวมด้วยเสื้อผ้าสีแดงอีก

ไม่มีผู้ใดสนใจว่านางจะหวาดกลัวหรือไม่ ท่ามกลางเสียงอื้ออึงทั้งผืน จางเสี่ยวเหม่ยถูกพาเข้าไปในห้องสีแดงห้องหนึ่ง

และในห้อง มีเพียงแค่นางและคนก่อนหน้านี้ผู้นั้นที่นางหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้น คนรับใช้ก็ออกไปหมดแล้ว ขณะที่เฉินเหว่ยต้องการจะพุ่งเข้ามาทางนาง จางเสี่ยวเหม่ยเปิดปากกว้างต้องการจะกรีดร้อง

แต่เสียงก็ถูกสกัดไว้ที่ลำคอแล้ว สามารถเปล่งเสียงดังออกมาได้เพียงอาอาเท่านั้น......

ขณะที่ลั่วเสี่ยวปิงรีบตามมาถึง ได้เห็นจางเสี่ยวเหม่ยถูกเจ้าโง่คนหนึ่งกอดอยู่ในอ้อมอก เสื้อผ้าบนตัวถูกฉีกขาด และเจ้าโง่นั่นกำลังเตรียมจะอุ้มจางเสี่ยวเหม่ยไปที่เตียงสีแดงสดหลังนั้น

สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ลั่วเสี่ยวปิงโกรธจนตาแดงขึ้นมาในพริบตา กัดฟันกรอดแล้วกล่าว “หนานซิง ข้าต้องการให้พวกเขาทั้งหมดชดใช้”

หนานซิงก็หันกลับไป ไม่พูดพร่ำ ทันทีที่หมุนตัวก็แย่งจางเสี่ยวเหม่ยเข้ามาในอ้อมกอดแล้ว จากนั้นก็ยกขาขึ้นเตะเฉินเหว่ยลอยออกไป

ตัวของเฉินเหว่ยกระแทกเก้าอี้หักไปตัวหนึ่ง หลังจากสูดหายใจด้วยความตกใจไปไม่กี่ครั้ง เฉินเหว่ยคลานขึ้นมานั่งบนพื้น แล้วร้องไห้งอแงเสียงดังยกใหญ่

“แงแงแง ท่านพ่อช่วยเหว่ยเอ๋อด้วย มีคนรังแกเหว่ยเอ๋อ ฮือฮือฮือ——”

คนอายุสิบกว่าปีแล้ว กลับเหมือนเด็กอายุสามขวบเช่นนั้น ร้องไห้อย่างน่าเวทนาและน่าสงสาร

แต่ในดวงตาของลั่วเสี่ยวปิงและหนานซิงกลับมีเพียงความเย็นชาเท่านั้น

แม้ว่าเฉินเหว่ยจะเป็นเหมือนเด็กน้อย แต่กลับไม่ได้ไร้เดียงสา

แม้ว่าจะมีความคิดสติปัญญาเพียงแค่สามขวบ แต่ไม่กี่ปีมานี้เฉินเหว่ยกลับแต่งงานมีภรรยาแล้วสองสามบ้าน แต่ละบ้านก็อายุน้อยมากๆ เด็กที่สุดก็คือเสี่ยวเหม่ย โตที่สุดก็เพิ่งจะสิบปี

และเด็กผู้หญิงทุกคนล้วนถูกเฉินเหว่ยปฏิบัติอย่างทารุณจนถึงแก่ความตาย

ข้อมูลนี้ คือหลังจากที่ได้รู้เบาะแสของจางเสี่ยวเหม่ยแล้ว หนานซิงให้คนไปสืบ ขณะที่ทั้งสองมาถึงหน้าประตูจวนเฉินก็เพิ่งได้รับข้อมูลนี้

ดังนั้น หนานซิงจึงไม่ได้ออมมือที่จะลงมือต่อเฉินเหว่ย และในสายตาที่ลั่วเสี่ยวปิงมองดูเฉินเหว่ยก็แฝงไปด้วยแรงสังหาร

ถูกคนทั้งสองที่น่ากลัวเพ่งมอง เฉินเหว่ยหดตัวเป็นก้อน แต่ยังคงร้องไห้เสียงดัง ทว่ากลับไม่มีคนเข้ามาช่วยเหลือ

ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้สนใจเฉินเหว่ย เพียงแค่ไปรับจางเสี่ยวเหม่ยที่สีหน้าซีดเผือดมาจากในมือของหนานซิงด้วยความร้อนใจเท่านั้น วางมือไว้บนชีพจรของจางเสี่ยวเหม่ย

ด้วยเวลาที่ผ่านไป สีหน้าของลั่วเสี่ยวปิงเคร่งเครียดขึ้น

“เจ้าสามารถช่วยจัดการตระกูลเมี่ยวได้หรือไม่?” ลั่วเสี่ยวปิงมองไปทางหนานซิง

สถานการณ์ของจางเสี่ยวเหม่ยไม่ค่อยดีนัก และนางก็ไม่ต้องการให้ทุกคนในตระกูลเมี่ยวรวมถึงเมี่ยวชุ่ยหลานได้ใช้ชีวิตอยู่กันดีๆได้แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงครึ่งวัน ดังนั้นจึงได้ถามหนานซิง

“แน่นอนขอรับ” หนานซิงพยักหน้า

นายหญิงสั่งการ ไม่ต้องเอ่ยถึงตระกูลเมี่ยวแล้ว แม้ว่าจะเป็นหนึ่งร้อยหรือหนึ่งพันตระกูลเมี่ยวเขาก็ช่วยจัดการได้

ยั่วโมโหนายหญิง เช่นนั้นคนเหล่านั้นก็จำเป็นต้องได้รับการลงโทษ

หนานซิงไม่ได้รีบไป แต่ถอดชุดคลุมตัวนอกออก พาดไว้บนตัวของจางเสี่ยวเหม่ยที่อยู่ในอ้อมกอดของลั่วเสี่ยวปิง และหลังจากนั้นก็เดินออกจากตระกูลเฉินไปพร้อมลั่วเสี่ยวปิง

เวลานี้ตระกูลเฉินข้าวของระเกะระกะไปทั้งผืน โดยรอบก็ยิ่งเป็นความเงียบสงัดทั้งผืน

ในตอนที่ลั่วเสี่ยวปิงเพิ่งจะเดินออกมาจากลานบ้านของเฉินเหว่ย ก็มีมือปราบสองคนเข้ามา หลังจากทักทายทั้งสองคนแล้ว ทั้งสองคนก็เดินไปทางห้องของเฉินเหว่ย ไม่นานก็ได้ยินเสียงเฉินเหว่ยกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

ลั่วเสี่ยวปิงและหนานซิงไม่ได้หยุดฝีเท้า ขณะถึงหน้าประตู ก็เห็นมือปราบและพลลาดตระเวนไม่กี่คน ทั้งยังมีคนที่แต่งตัวเป็นองครักษ์อีกสองสามคน ควบคุมตัวคนตระกูลเฉินทั้งหมดไว้แล้ว

มีมือปราบผู้หนึ่งจำลั่วเสี่ยวปิงได้ จึงเดินขึ้นหน้าไปกล่าวต่อลั่วเสี่ยวปิง “นายท่านของพวกเราจะมาถึงในไม่ช้า แม่นางลั่วจะรอหรือไม่ขอรับ?”

ที่แท้ ในบรรดาผู้ที่จับกุมคนเหล่านี้ นอกจากมือปราบไม่กี่คนที่มาทำธุระที่เมืองซีเหอพอดี พลลาดตระเวนและองครักษ์ที่เหลือล้วนเป็นการรวมตัวขึ้นเฉพาะกาล เกรงว่าเวลานี้กัวหงหยางก็คงได้รับข่าวสารแล้วและอยู่ในระหว่างการเดินทางมา

“ลำบากพี่ชายทุกคนแล้ว สถานการณ์ของเด็กคนนี้ไม่ดี ข้าต้องพาไปรักษา” ลั่วเสี่ยวปิงอธิบายด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย

มือปราบไม่ได้ขัดขวาง กล่าวเพียง “นายท่านของพวกเราจะต้องลงโทษคนพวกนี้ตามกฎหมายเป็นแน่ ยังไงก็ขอให้แม่นางลั่ววางใจได้”