บทที่ 213 เพื่อนสนิทของเจ้าของร่างเดิม

“เจ้าคือ……เสี่ยวปิง”หญิงคนนั้นเห็นลั่วเสี่ยวปิง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากเชื่อ

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อของตนเอง ก็หยุดลง มองอีกฝ่าย

เพียงแต่อีกฝ่ายผมเผ้ารุงรังอีกทั้งยังสกปรกมอมแมม ใบหน้าเปื้อนเปรอะ ดูแล้วเหมือนผ่านการตบตีกับใครมาหรือไม่ก็ถูกเขารังแกอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นเหมือนกำลังจะบอกกล่าวถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่มีอยู่ในขณะนี้

ส่วนเด็กหญิงที่อยู่ข้างๆคนนั้น ดูแล้วก็น่าจะมีอายุประมาณห้าหกขวบ เสื้อผ้าที่สวมอยู่ผ่านการปะชุนมาแล้ว สีของเสื้อเดิมทีถูกซักจนซีด แต่ว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยฝุ่น

เทียบกับหญิงคนนั้นแล้ว แม้ว่าบนใบหน้าของเด็กหญิงจะมีคราบน้ำตา แต่ก็สะอาดกว่ามาก ผมที่ถักเปียก็ดูเรียบร้อยดี

เพียงแต่แววตาที่ดูหวาดกลัวราวกับลูกกวางน้อยคู่นั้น กลับเผยให้เห็นความหวาดกลัวที่มีอยู่ในใจของนางในตอนนี้ และร่างกายที่ซูบผอมกับผิวหนังที่ซีดเหลืองสามารถมองออกถึงความทุกข์ในชีวิตของแม่ลูกทั้งสองคนได้

สองคนนี้ดูแล้วน่าจะเป็นแม่ลูกกัน เพียงแต่ลั่วเสี่ยวปิงมองสองคนนี้แล้ว ชั่วขณะนั้นไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าสองคนนี้เป็นใครกันแน่

ถูกสายตาของลั่วเสี่ยวปิงจ้องมองอย่างวิเคราะห์ แล้วมองเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสะอาดสะอ้านเรียบร้อยที่สวมอยู่บนร่างของลั่วเสี่ยวปิง สายตาของหญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความละอายและรู้สึกต้อยต่ำ กัดริมฝีปากตนเอง ไม่พูดอะไรอีก และจะจูงมือเด็กหญิงเดินจากไป

ชั่วขณะนั้น ในสมองของลั่วเสี่ยวปิงก็มีเงาร่างสายหนึ่งผุดขึ้นมา

“เจ้าคือ ……จางเสี่ยวหลิง？”

เดิมทีลั่วเสี่ยวปิงยังไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เห็นว่าการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายชะงักไป ลั่วเสี่ยวปิงจึงมั่นใจ

จางเสี่ยวหลิง เพื่อนสนิทของลั่วเสี่ยวปิง พูดให้ถูกต้องคือ เป็นเพื่อนสนิทของเจ้าของร่างเดิมนี้

หลังจากที่สองสามีภรรยาจางต้าฝูจากโลกนี้ไปแล้ว แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมที่อยู่ในตระกูลลั่วจะไม่ได้รับผลเสียตามไปด้วย แต่ก็มักจะต้องอดข้าวอยู่เป็นประจำ และจางเสี่ยวหลิงในตอนนั้นกลับแบ่งอาหารของตนเองให้นางกินอยู่เสมอ เป็นคนที่เจ้าของร่างเดิมมักจะคิดถึงเสมอในหลายปีที่ทุกข์ทรมานนี้

เพียงแต่จางเสี่ยวหลิงได้แต่งงานออกเรือนไปอยู่ที่เมืองข้างๆก่อนที่เจ้าของร่างเดิมจะเกิดเรื่องขึ้น และหลายปีมานี้ก็ไม่เคยกลับไปเลย ฉะนั้นแม้เจ้าของร่างเดิมจะตายไปแล้วก็ไม่ได้เห็นหน้านาง

จางเสี่ยวหลิงเห็นว่าลั่วเสี่ยวปิงจำตัวเองได้ ก็รู้สึกตกใจมาก “เจ้า คือเสี่ยวปิงจริงหรือ เจ้า……ไม่ใช่หรือ”

แม้ว่าจางเสี่ยวหลิงจะได้กลับไปหลายปี แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลั่วเสี่ยวปิงนั้นนางได้ยินกับหู

เพียงแต่ นางเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอด แม้อยากจะกลับไปเยี่ยมลั่วเสี่ยวปิงก็ทำไม่ได้

แต่ เห็นสภาพของเสี่ยวปิงในตอนนี้ ไม่เหมือนกับสิ่งที่นางได้ยินเมื่อไม่กี่ปีก่อนเลยแม้แต่น้อย กระทั่ง ดูแล้วอ่อนเยาว์และสวยขึ้น สวยกว่าเสี่ยวปิงในความทรงจำของนางอยู่หลายส่วน

ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้พูดถึงตัวเอง ได้แต่มองจางเสี่ยวหลิง “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า”

ดูแล้วไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

เห็นแก่ความหวังดีที่จางเสี่ยวหลิงเคยมีให้เจ้าของร่างเดิมมาก่อน ถ้าหากสามารถช่วยได้ นางก็ยินดีจะช่วยสักครั้ง นับว่าเป็นการช่วยเจ้าของร่างเดิมตอบแทนบุญคุณนาง

จางเสี่ยวหลิงได้ยินลั่วเสี่ยวปิงถามเช่นนี้ อารมณ์ที่เดิมทีไม่ง่ายเลยกว่าจะสะกดเอาไว้ได้ก็พังทลายลงมาทันที น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย

เด็กหญิงที่อยู่ข้างๆเห็นว่าแม่ของตนเองร้องไห้ ก็ร้องไห้ตามออกมา

เพราะว่าที่นี่ค่อนข้างอยู่ใกล้กับบ้านมุงหญ้าคา เสียงร้องไห้จึงดึงดูดความสนใจของหวางซื่อที่อยู่ในบ้านหญ้าคา

หวางซื่อเปิดประตูมาก็เห็นว่าจางเสี่ยวหลิงกับลั่วเสี่ยวปิงยืนอยู่หน้าประตู ก็รู้สึกตกใจไปชั่วครู่

เห็นว่าจางเสี่ยวหลิงสะพายห่อผ้าเอาไว้ สีหน้าของหวางซื่อเต็มไปด้วยความสงสารเห็นใจ “เสี่ยวหลิง เจ้ามีชีวิตที่ลำบากยากเข็ญจริงๆ”

สีหน้าของหวางซื่อเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ และมีท่าทีอับจนหนทาง เห็นได้ชัดว่าเหมือนจะรู้เรื่องราวอยู่บ้าง

ลั่วเสี่ยวปิงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ หวางซื่อเองก็แต่งงานออกเรือนมาจากเมืองข้างๆ