บทที่ 215 ซื้อคน (สอง)

มองดูสองคนนั้นที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ลั่วเสี่ยวปิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

หนึ่งในนั้นนางไม่รู้จัก แต่ว่าอั้นปาที่ยืนอยู่ข้างกายเขานางรู้จัก ก่อนหน้านี้เคยช่วยคนที่ชื่ออั้นหวู่มาขอยาจากนาง

แม่ค้าตัวอ้วนเห็นว่าลั่วเสี่ยวปิงจ้องมองสองคนนั้น ก็ตื่นเต้นจนเหงื่อเย็นผุดออกมาจากแผ่นหลัง

ตอนที่นางเข้าไปเรียกคน ทันใดนั้นเจ้าสองคนนั้นก็โผล่มาตรงหน้านาง ทั้งบีบบังคับทั้งหลอกล่อด้วยผลประโยชน์ต่อนาง นางจึงได้จัดการเอาสองคนนี้ที่ดูจะไม่ธรรมดาขึ้นมากับกลุ่มคนพวกนี้ด้วย

แต่ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร

ไม่ไม่ไม่ นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าจะเกิดเรื่องขึ้นหรือไม่ เจ้าสองคนนั้นได้พูดไว้แล้ว จำเป็นต้องให้ฮูหยินน้อยคนนี้ซื้อตัวพวกเขาไปให้ได้

แต่ นางก็แค่แม่ค้าทาสคนหนึ่ง หากลูกค้าไม่ซื้อจะให้ทำอย่างไร

เมื่อคิดเช่นนี้ จิตใจของแม่ค้าตัวอ้วนจากที่ตื่นเต้นก็เปลี่ยนเป็นกังวล

และในเวลานี้เองหนานซิงได้พาเด็กสองคนเดินเข้ามาพอดี เห็นสีหน้าที่ลั่วเสี่ยวปิงมองไปยังอั้นหวู่กับอั้นปา หนานซิงก็ลูบจมูกตัวเองอย่างรู้สึกผิด

เดิมทียังอยากจะเอ่ยอะไรบ้าง แต่ทันใดนั้นก็ได้รับสายตาที่มองมาจากลั่วเสี่ยวปิง ทำให้สิ่งที่หนานซิงต้องการพูดถูกกลืนลงไป

หนานซิงมองไปทางอั้นหวู่กับอั้นปา ส่งสายตาที่ตั้งใจดีแต่ช่วยอะไรไม่ได้ไปให้พวกเขา

ลั่วเสี่ยวปิงเลื่อนสายตาผ่านไป ไม่มองอั้นหวู่กับอั้นปาอีก เริ่มหาตัวเลือกจากกลุ่มคนเหล่านั้น

ในบรรดาคนที่ถูกเลือกเหล่านั้น บ้างก็แววตาทึ่มทื่อ บ้างก็แววตาเต็มไปด้วยความหวัง บางก็ดูแล้วมีแววตื่นเต้นอยู่บ้าง

ลั่วเสี่ยวปิงกวาดตามองทีละคน และทันใดนั้นก็มองเห็นสองคนที่ดูไม่โดดเด่นอยู่ตรงมุมห้อง

ปฏิกิริยาแรกคือรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง พอมองอีกครั้ง ลั่วเสี่ยวปิงก็นึกขึ้นได้ถึงฐานะของทั้งสองคนนั้น ย่าเจียงกับหลานของนางสี่เป่า

สองย่าหลานคู่นี้ตอนที่พบกันก่อนหน้านี้ก็มีชีวิตที่ไม่เลว ว่ากันว่ามีบ้านอยู่ในเมืองด้วย ทำไมจึงได้ตกต่ำจนมาอยู่ที่นี่

ในขณะที่ลั่วเสี่ยวปิงกำลังสงสัย เหมือนย่าเจียงจะรับรู้ว่ามีสายตาของคนอื่นกำลังมองมา แววตาที่หม่นหมองเหลือบมองขึ้นมา มองไปทางลั่วเสี่ยวปิง

เพียงแต่หลังจากที่เห็นลั่วเสี่ยวปิง สีหน้าท่าทีของย่าเจียงก็ไม่ได้เปลี่ยนไป แล้วก็ก้มหน้าลงไปด้วยสีหน้าทึ่มทื่อเช่นเดิม

แม้จะเป็นเช่นนี้ มือของย่าเจียงก็ยังคงจูงมือของสี่เป่าไว้แน่น ไม่มีทีท่าจะคลายเลยแม้แต่น้อย

ลั่วเสี่ยวปิงรู้ว่าย่าเจียงจำตนเองไม่ได้ และไม่รู้สึกว่ามีอะไร

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่ย่าเจียงเคยบอกว่าจะไปหาตนที่หมู่บ้านต้าซิงในต้นฤดูใบไม้ผลิ ลั่วเสี่ยวปิงก็ยิ่งรู้สึกว่าการที่ย่าเจียงกับสี่เป่ามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ไม่ค่อยจะถูกต้องสักเท่าไหร่

อย่าว่าแต่ย่าเจียงจะมีบ้านอยู่ในเมืองเลย แม้จะยากจนไม่มีอะไรเลย ด้วยความสำคัญของสี่เป่าที่มีต่อย่าเจียง คงไม่มีวันที่จะขายตัวเป็นทาสอย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลั่วเสี่ยวปิงก็มองไปที่แม่ค้าตัวอ้วนที่อยู่ข้างๆ “เกิดอะไรขึ้นกับสองย่าหลานคู่นี้”

ตอนที่ได้ยินเสียงของลั่วเสี่ยวปิง เห็นได้ชัดว่าร่างกายของย่าเจียงชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองไปทางลั่วเสี่ยวปิงอีกครั้งดวงตานั้นแฝงไปด้วยแววแห่งความสงสัยผสมปนเปกับความสับสนและความหวังอีกหลายส่วน

แม่ค้าตัวอ้วนมองไปวทางสองย่าหลานย่าเจียง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “พวกเขามีชีวิตที่ลำบากมาก……”

เดิมที ในบ้านของย่าเจียงมีเพียงตนเองกับหลานเท่านั้นที่พึ่งพาอาศัยกัน แต่ย่าเจียงมีน้องชายที่แยกครอบครัวออกไปแล้วคนหนึ่ง น้องชายคนนั้นมีลูกชายสารเลวที่ไม่สนใจอะไรเลย ชื่นชอบแต่การพนันขันต่อและเที่ยวหอนางโลม เป็นคนเลวที่ขึ้นชื่อในเมือง

ช่วงก่อนที่จะเข้าสู่ฤดูหนาว หลานชายของยายเจียงคนนั้นได้แย่งเอาบ้านของย่าเจียงไป ยังขายสองย่าหลานย่าเจียงมาที่นี่

เพียงแต่คนที่เด็กก็เด็กมาก คนที่แก่ก็แก่มาก แทบจะไม่มีใครยินดีซื้อตัวสองย่าหลานเลย ทำให้แม่ค้าตัวอ้วนรู้สึกลำบากใจมาก