บทที่ 217 มือปราบมาแล้ว

เงาร่างที่คุ้นเคยที่ลั่วเสี่ยวปิงมองเห็นนั้นเป็นพานหยิงหยิง

ในขณะที่นางมองเห็นว่าเป็นพานหยิงหยิง พานหยิงหยิงก็หันมามองทางนี้พอดี

เมื่อเห็นลั่วเสี่ยวปิง พานหยิงหยิง นิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นก็วิ่งเข้ามาหาลั่วเสี่ยวปิงด้วยใบหน้าดีใจ

“หมอเทวดา……”พานหยิงหยิง มองลั่วเสี่ยวปิงด้วยสายตาที่แฝงด้วยความซาบซึ้ง

“ข้าแซ่ลั่ว เรียกข้าว่าแม่นางลั่วหรือไม่ก็เสี่ยวปิงก็ได้ ”ลั่วเสี่ยวปิงพูดเสียงเรียบ ยังไม่คุ้นเคยกับการที่ถูกเรียกว่าหมอเทวดา

พานหยิงหยิง ได้ยินดังนั้น จึงชะงักไป และเปลี่ยนคำเรียกขาน “เสี่ยวปิง”

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า และถามขึ้นว่า “ทำไมเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ ”

พอพานหยิงหยิง ได้ยินคำถาม สีหน้าก็หม่นหมองลงทันที จากนั้นก็หัวเราะอย่างขมขื่น “เสี่ยวปิง ข้า……หย่าแล้ว”

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินก็นิ่งอึ้งไป นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่นานพานหยิงหยิง ก็หย่าแล้วหรือ

แม้ว่าสามีของพานหยิงหยิง จะไม่ใช่คนดี แต่เห็นว่าความคิดของพานฮูหยินในตอนนั้น คือไม่ได้อยากจะให้พานหยิงหยิง หย่า ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ไปหานางเพื่อขอยาในการช่วยให้ตั้งครรภ์แล้ว

เพียงแต่ยังไม่ทันที่ลั่วเสี่ยวปิงจะได้ถามถึงความสงสัยที่มีอยู่ในใจ พานหยิงหยิง ก็เอ่ยด้วยเสียงหัวเราะที่ขมขื่นว่า “แม่ข้าให้ข้าหย่า เดิมทีข้ายังไม่อยากหย่า……”

เพราะว่า แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นมาสี่ปีกว่าแล้ว ต่อหน้านางเขานั้นดีกับนางจริงๆ นางไม่สามารถมีลูกได้เขาก็ยังมีความอดทน และยังคอยปลอบใจนางเสมอมา กระทั่งยังบอกกับนางว่า แม้จะไม่มีทายาทสืบสกุลก็ไม่เป็นไร ขอแค่ได้อยู่กับนางก็พอแล้ว

ถึงแม้ว่า นางจะรู้ว่าตอนที่อยู่ข้างนอกเขาจะไม่ได้เป็นคนดีอะไร แต่อย่างไรก็ยังคงคิดถึงแต่สิ่งดีๆที่เขามีให้นาง

“แต่ข้าคิดไม่ถึงว่า เรื่องทั้งหมดจะเป็นเพียงเรื่องที่เขาหลอกลวงข้า ก่อนจะรู้จักกับข้าเขาก็มีหญิงอื่นและมีลูกแล้ว ที่อยู่กับข้าก็แค่หวังสินสอดที่ติดตัวข้ามาเท่านั้น ……”

พูดแล้ว พานหยิงหยิง ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา ดูแล้วเสียใจมาก ราวกับว่ายังเดินออกมาจากเรื่องราวนั้นไม่ได้

ก็จริง นี่เพิ่งจะผ่านไม่นาน อีกฝ่ายยังเป็นถึงชายสารเลวที่ถนัดในการแสดง อยากจะเดินออกมาจากเรื่องราวนั้นในเวลาสั้นๆมันยากมาก

ลั่วเสี่ยวปิงไม่พูดอะไร เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี อีกอย่างนางกับพานหยิงหยิง ก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น จึงไม่สะดวกที่จะพูดมาก

อีกอย่าง พูดอะไรออกไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ ความเสียใจจากความรักต้องอาศัยเวลาในการรักษาเท่านั้น

นอกจากนี้ ก็มีเพียงการปรากฏตัวขึ้นของคนอีกคนที่จะทำให้ละความสนใจไปได้

แต่ นางเพิ่งจะหย่าร้าง นางก็คงไม่สามารถจะเอ่ยปากให้ไปหาใหม่อีกคนกระมัง

ฉะนั้น ทางที่ดีที่สุดก็คือนิ่งเงียบ

บางทีอาจเป็นเพราะอัดอั้นมานาน ตอนนี้มีคนให้ระบายความในใจแล้ว พานหยิงหยิง ร้องไห้อยู่ครู่หนึ่งและดูแล้วอาการก็ดีขึ้นมาก เพียงแต่ตอนที่มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงกลับแฝงแววเกรงใจอยู่หลายส่วน

“ขออภัย เสี่ยวปิง ที่พูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า……”พานหยิงหยิง ก็ไม่รู้ ทำไมตัวเองจึงอดที่จะระบายความในใจเมื่อเห็นลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้

อาจจะเป็นเพราะนางเป็นคนที่ทำให้ตัวเองเดินออกมาจากชีวิตการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงกระมัง จึงทำให้มีความรู้สึกสนิทกับนางอย่างบอกไม่ถูก

ลั่วเสี่ยวปิงส่ายหน้า พูดว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็ถามขึ้นว่า “ทำไมเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ ”

ที่หน้าประตูร้านเมืองแห่งอาหาร ที่เข้าแถวรออยู่ในตอนนี้ล้วนมาสมัครงาน เมื่อครู่พานหยิงหยิง ก็เข้าแถวอยู่ในนั้นเช่นนั้น เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกสงสัย

เพราะว่าฐานะทางบ้านของพานหยิงหยิง ก็ไม่เลว ไม่เช่นนั้นตอนนั้นพานฮูหยินก็คงไม่ให้ค่ารักษากับนางถึงหนึ่งร้อยตำลึง

อีกทั้งดูท่าทีของพานฮูหยินในตอนนั้น ก็น่าจะค่อนข้างใส่ใจลูกสาวคนนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเลิกสนใจเพียงเพราะลูกสาวหย่าร้าง ฉะนั้นนางจึงคิดไม่ออกจริงๆถึงสาเหตุที่พานหยิงหยิง มาเข้าแถวที่นี่

ได้ยินคำถาม ใบหน้าของพานหยิงหยิง ก็แดงขึ้นเล็กน้อย “วันนี้ข้ารู้สึกหดหู่ จึงออกมาเดินเล่น เห็นว่าที่นี่กำลังรับสมัครงาน จึงอยากจะมาลองดู”

พูดแล้ว ก็ชะงักไป แล้วพูดขึ้นว่า “แม้ว่าท่านพ่อท่านแม่กับพี่ชายและพี่สะใภ้จะดีกับข้ามาก แต่ข้าไม่อยากจะอยู่ที่บ้านมารดาตลอดไป แต่สิ่งที่ข้าทำได้มีไม่มาก ที่นี่รับสมัครคนงานหญิง ฉะนั้น……”