บทที่ 22บังเอิญพบลั่วเสี่ยวเหมย

ในที่ไม่ไกล หญิงผู้หนึ่งแต่งตัวสวยสดงดงาม กำลังเดินมาทางนางกับชายวัยกลางคนแต่งตัวดูมีฐานะร่ำรวยผู้หนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนม

และคนผู้นี้ ก็ไม่ใช่ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงที่ดีของนางลั่วเสี่ยวเหมยผู้นั้นหรือ?

แม้ว่าลั่วเสี่ยวเหมยจะถูกหย่า แต่ดูท่าทางวันนี้ของนางกลับอ้วนท้วนสมบูรณ์และขาวผ่องกว่าในความทรงจำของนางเล็กน้อย ไม่เหมือนกับหญิงที่ถูกสามีทอดทิ้งถูกหย่าให้อยู่ที่บ้านตัวเองสักนิด

ลางสังหรณ์ของลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้อยากให้ลั่วเสี่ยวเหมยเห็นตัวเอง จึงพาเด็กๆทั้งสองหลบไปในซอยเล็กๆข้างแผงขายผัก

ลั่วเสี่ยวปิงกำลังจะยื่นศีรษะมองไปทางด้านนอก กลับเห็นว่าลั่วเสี่ยวเหมยมองเข้ามาทางนี้พอดี

ลั่วเสี่ยวปิงกำลังจะหดศีรษะกลับมา แต่กลับเห็นว่าสายตาของลั่วเสี่ยวเหมยไม่ได้หยุดอยู่ที่นางทางนี้

ลั่วเสี่ยวปิงเห็นความรังเกียจในตาของลั่วเสี่ยวเหมยได้อย่างชัดเจน เหมือนว่าในปากยังจะพูดคำหนึ่งว่า‘ดวงซวย’ แล้วจึงเก็บสายตากลับไป เชิดหน้ายืดอกเดินตามชายวัยกลางคนผู้นั้นไป

“ต้าจ้วง ไม่งั้นเรากลับกันเถอะนะ?”

ขณะที่ลั่วเสี่ยวปิงพาเด็กทั้งสองออกมา ด้านข้างแผงขายผักก็มีเสียงสนทนากันดังมา

“แม่ ไม่เป็นไร พวกเราขายผักเหล่านี้ให้หมดก่อน”

“แต่นี่ก็ครึ่งค่อนวันแล้ว ยังจะมีใครมาซื้อผักของพวกเราอีก?”

ลั่วเสี่ยวปิงมองไปตามเสียง กลับเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งด้านหน้าแผงขายผัก

ผู้หญิงคนนั้นน่าจะมีอายุสี่สิบกว่าปี แต่เส้นผมกลับขาวเล็กน้อย ทั้งคนเห็นได้ชัดว่าผ่านอะไรมาค่อนข้างมากมาย แม้ว่าเสื้อผ้าบนตัวจะมีรอยปะ แต่ก็ทำอย่างประณีต ดูสะอาดสะอ้าน แต่ตอนนี้ในดวงตาทั้งคู่ของนางกลับเต็มไปด้วยความกังวล

และผู้ชายด้านข้างที่ชื่อต้าจ้วงนั้น รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ดูแล้วซื่อตรงไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ขณะนี้ไม่รู้ว่าทำไม ใบหน้ากลับแดงเล็กน้อย

กล่องสองใบที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา ยังเหลือผักอยู่มาก ดูแล้วก็ยังสดใหม่มาก อีกทั้งมีครบทุกชนิด

ด้านบนมีกระเทียม ผักชี ขึ้นฉ่าย ผักกาดขาว มะเขือยาว แครอทและผักกะหล่ำ ซึ่งแต่ละชนิดมีไม่มาก และสามารถกินหมดได้ในไม่กี่มื้อ ดังนั้น ลั่วเสี่ยวปิงจึงหยุดลง