บทที่ 267 ความโกรธของฮองเฮา

นับบัดนี้ ภายในห้องหนังสือห้องหนึ่งของชายแดนเมืองเยว่

"ข้าไม่ไป!"เซี่ยงเซียวเซียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามของฉีเทียนเห้าตบโต๊ะและลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ เดิมเป็นสีหน้าที่อ่อนโยน แต่ตอนนี้สีหน้าดูดุร้ายมาก

เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของเซี่ยงเซียวเซียน ฉีเทียนเห้าดูใจเย็นกว่าเยอะเลย

หรือพูดอีกนัยหนึ่ง ฉีเทียนเห้าไม่ได้รับผลกระทบจากอารมณ์ที่แปรปรวนของเซี่ยงเซียวเซียนแม้แต่นิด แค่ทำหน้าเย็นชา และมองไปที่เซี่ยงเซียวเซียนอย่างใจเย็น

เห็นฉีเทียนเห้าไม่แยแสเลย เซี่ยงเซียวเซียนรู้สึกเสียแรงเปล่าๆ แต่ยังคิดจะดิ้นรน"เจ้าไปหนานเจียง ส่วนข้าไปแคว้นซีหรง เรื่องของแคว้นซีหรงข้าช่วยจัดการให้เจ้า ข้า......"

"ผ่านไปหลายปีขนาดนี้แล้ว เจ้ายังคิดจะเป็นทหารหนีทัพหรือ?"ไม่ทันรอเซี่ยงเซียวเซียนพูดเสร็จ ฉีเทียนเห้าก็พูดอย่างราบเรียบ

เซี่ยงเซียวเซียนได้ยินเช่นนี้ ก็อึ้งไปก่อน จากนั้นเหมือนอารมณ์ตกต่ำลง นั่งพิงลงไปบนเก้าอี้อย่างแรง นานมากไม่ได้เอ่ยสักคำ

แต่ดูจากสีหน้าของเขาสามารถเห็นถึงความดิ้นรนได้อย่างชัดเจน

ฉีเทียนเห้าเห็นเซี่ยงเซียวเซียนเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้พูดเยอะ ลุกขึ้นมาจากที่นั่งของตัวเอง ตอนเดินผ่านข้างๆเซี่ยงเซียวเซียน ก็ได้ตบไหล่ของเขาแล้วค่อยเดินออกไป

ฉีเทียนเห้าเพิ่งเดินออกจากห้องหนังสือไม่นาน ก็เห็นเหยี่ยวตัวหนึ่งยืนอยู่บนชายคาในที่ไม่ไกล

ฉีเทียนเห้ายกมือขึ้น เหยี่ยวตัวนั้นก็บินมายังมือของฉีเทียนเห้าด้วยท่าทางที่สง่างาม

ฉีเทียนเห้าไม่ได้ขยับ แต่ตอนที่เข้าใกล้ฉีเทียนเห้า เหยี่ยวตัวนั้นก็แน่นิ่งและยืนบนมือของฉีเทียนเห้าอย่างว่านอนสอนง่าย

ในขาของเหยี่ยวตัวนั้น มีไม้ไผ่ผูกอยู่อันหนึ่ง ฉีเทียนเห้าเอาไม้ไผ่ลงมา สั่งคนใช้ไปป้อนเนื้อให้เหยี่ยวกิน แล้วก็ถือไม้ไผ่เดินไปที่อื่น

หลังจากเห็นข้อความบนไม้ไผ่ ร่างกายของฉีเทียนเห้าก็มีความโกรธแพร่กระจายไปทั่ว

"ออกมานี่สิ!"เสียงที่เย็นชาเสมือนมีน้ำแข็งปะปนอยู่

หนานเฉินปรากฏตัวคนแรก รอคำสั่งของฉีเทียนเห้า

"ลงคำสั่งให้พวกอั้นจิ่ว หาเรื่องให้คนฝั่งเมืองหลวงบ้างสิ"

……

ณ พระราชวัง ในเมืองหลวง

ช่วงนี้อารมณ์ของฮองเฮาแย่มาก ทำให้นางข้าหลวงและขันทีในตำหนักของฮองเฮาล้วนเงียบสงบกัน

คนที่ทำให้อารมณ์ของฮองเฮาแย่เช่นนี้ ก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซ่งหยุนจางนั่นแหละ

และต้นเหตุก็มาจากนางงามหลายคนที่ถูกส่งเข้าวังในเมื่อไม่กี่วันก่อน

เดิมทีฮ่องเต้มีนางงามในวังมากมายก็เป็นเรื่องปกติ แค่นางงามมาเพิ่มอีกหลายคนมันไม่เท่าไหร่เลย เพราะถ้าฮองเฮาหวงแหนทีละคน ก็หวงแหนไม่ไหวหรอก

แต่ปัญหามันก็อยู่ที่นางงามหลายคนนี้ช่างเก่งจริง ทำให้ฮ่องเต้ละไปกับการจัดการราชกิจ แม้กระทั่งการประชุมเช้าตรู่ก็ไม่เอาจริงเอาจังเลย

เรื่องนี้ก็ช่างเถอะ เป็นแค่ผู้หญิงหลายคนเท่านั้น หลายๆปีนี้ ฮองเฮาก็ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว

แต่ปัญหาก็อยู่ที่ ฮ่องเต้ที่ละไปกับราชกิจนั้น มอบหมายให้อ๋องจั๋วซ่งหงจั๋วไปจัดการราชกิจแทนพระองค์

ฮองเฮามีโอรสของตัวเอง อายุน้อยกว่าอ๋องจั๋วสิบปีเต็มๆ ถูกฮ่องเต้แต่งตั้งเป็นอ๋องคัง ตอนนี้อายุก็ยี่สิบแล้ว

ฮองเฮามีความทะเยอทะยานต่อราชบัลลังก์อยู่แล้ว

แต่ฮ่องเต้ให้อ๋องจั๋วจัดการราชกิจโดยตรง ก็เหมือนอยากจะให้อ๋องจั๋วเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ จะทำให้ฮองเฮาไม่โกรธได้อย่างไรเล่า?

เดิมทีฮองเฮายังคิดจะชิงให้อ๋องคังหน่อย อย่างน้อยก็ต้องแบ่งสิทธิ์ครึ่งหนึ่งของอ๋องจั๋วมา แต่ฮ่องเต้ไม่เจอนางเลย

"ปัง"

ฮองเฮาที่ทนความโกรธไม่ได้นั้น ก็ปาแก้วไปไม่รู้กี่ชิ้นแล้ว

เหล่าข้าหลวงที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆรู้สึกกลัว แต่ก็ต้องขึ้นไปทำความสะอาด

ฮองเฮาที่กำลังหาที่ระบายความโกรธอยู่นั้นพอเห็นเช่นนี้ก็พูดด้วยสีหน้าที่เย็นชา"ข้าให้เจ้ามาทำความสะอาดแล้วหรือ?"

"ปัง"ข้าหลวงคนนั้นกลัวจนคุกเข่าลงพื้น ไม่สนว่าเข่าของเขาจะถูกเศษแก้วบาด กราบขอร้องอย่างต่อเนื่อง"ฮองเฮาโปรดประทานโทษเพคะ บ่าวมิกล้าทำอีกแล้วเพคะ"

แต่นี่ก็ไม่สามารถทำให้ฮองเฮาหายโกรธได้