บทที่ 275 กระทำโดยฝีมือคน

น้ำเสียงของคนนั้นรีบร้อนมาก ฟังแล้วก็รู้ว่าเป็นเรื่องเร่งรีบ

ไม่เพียงแต่ลั่วเสี่ยวปิงใจสั่น แม้กระทั่งชาวบ้านก็ทำหน้าจริงจัง กลัวว่าบ้านไหนเกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว

"เอ๊ะ นั่นมันผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเฉินเจียไม่ใช่หรือ?"

ในเวลานี้ ชายหนุ่มตอนประตูเห็นคนที่ตะโกน เลยถามด้วยความสงสัย

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเสียงก็วิ่งไปทางประตู พอได้ยินเสียงของเขา หัวใจก็กระตุกไปทีหนึ่ง

ทางโรงเรือนเกิดอะไรขึ้นหรือ?

ตอนที่ลั่วเสี่ยวปิงออกไปก็เห็นว่าชุยเหวินเฉิงพาเฉินฟู่ชุนผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเฉินเจียวิ่งมาทางนี้

เฉินฟู่ชุนอายุสี่สิบกว่าปี เนื่องจากวิ่งมาและหิมะก็ลื่นด้วย แถมยังปรากฏความเศร้าโศกบนใบหน้าอีก ทำให้เขาดูแก่ขึ้นหลายปีเลย

เมื่อเห็นลักษณะนี้ของเฉินฟู่ชุน ลั่วเสี่ยวปิงก็เกือบจะเดาได้ว่าหมู่บ้านเฉินเจียเกิดเหตุขึ้นแล้ว

"เสี่ยว......"เฉินฟู่ชุนได้เห็นลั่วเสี่ยวปิง ก็ดีใจขึ้นมา แต่ก็เพราะสิ่งนี้จึงลืมดูทาง เลยล้มลงไปกับพื้นทันที

แต่ทุกคนล้วนเห็นถึงความรีบร้อนของเขา ดังนั้นไม่มีใครไปขำเขา

จางเต๋อหวั่งสั่งลูกชายสองคนไปประคองคนขึ้นมา ยังพูดว่า"ถึงแม้มีเรื่องที่เร่งด่วนมาก ก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดีนะ"

เฉินฟู่ชุนรู้สึกเก้อเขิน หลังจากกล่าวคำขอบคุณแล้วก็รีบมองไปทางลั่วเสี่ยวปิง"เสี่ยวปิง โรงเรือนกระจกที่หมู่บ้านเกิดเหตุขึ้น......"

ตอนที่ลั่วเสี่ยวปิงมาถึงหมู่บ้านเฉินเจีย สิ่งที่เข้าตาก็เป็นโรงเรือนกระจกของแต่ละบ้านที่เดิมเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ แต่ตอนนี้กลับมีหลายเรือนถูกหิมะทับจนถล่ม

ที่ถูกทับจนถล่มมีไม่มาก มีแค่สามหลัง

แต่โรงเรือนกระจกสามหลังนี้เป็นความหวังของสามครอบครัว มูลค่าของผักต่อหนึ่งโรงเรือนก็ไม่น้อยเลย ผักในโรงเรือนกระจกตั้งสามหลังเต็มๆ ก็ถือว่าเสียหายมากเลยทีเดียว

ส่วนคนในสามครอบครัวนั้น ตั้งแต่เด็กจนถึงคนแก่ ล้วนทำหน้ามึนงงและหมดหวัง ขอบขากับจมูกแดงไปหมด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ร้องไห้กลางหิมะแล้ว

มือของผู้ชายหลายคนก็แดงก่ำเพราะความหนาว น่าจะได้ใช้มือไปขุดหิมะมาก่อน

เมื่อเห็นลั่วเสี่ยวปิงเดินมา ชายร่างใหญ่ในนั้นขอบตาแดงขึ้นอีกครั้งหนึ่ง"เสี่ยวปิง ผักข้างในเสียหมดแล้ว......"

เวลาที่พูด เสียงของผู้ชายก็สั่นสะเทือนอยู่

หลังจากถอนหายใจออกมายาวๆแล้ว ผู้ชายถึงพูดต่อว่า"เมื่อวานเจ้าเตือนพวกเราว่าให้ดูแลโรงเรือนให้ดี พวกเราทั้งครอบครัวก็ล้วนไม่กล้านอนหลับสนิท ทุกๆหนึ่งชั่วโมงก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาตรวจเช็คและทำความสะอาด เดิมทีก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึง......"

พอผู้ชายพูดถึงตอนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะใช้แขนเสื้อไปปิดตา

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เมื่อคืนเขาจะไม่นอนแม้แต่ชั่วโมงหนึ่ง จะเฝ้าโรงเรือนอย่างเดียว

"เสี่ยวปิง ขอโทษด้วย ที่ทำให้เจ้าผิดหวัง"อีกครอบครัวหนึ่งก็เดินออกมาด้วยความรู้สึกผิด

พวกเขาล้วนรู้ว่าวัสดุที่เสี่ยวปิงเอามาทำโรงเรือนนั้นแพงมากๆ เสี่ยวปิงช่วยพวกเขาอย่างแทบเหนื่อยแทบตาย แต่พวกเขากลับทำให้เสี่ยวปิงผิดหวัง ไม่ได้ดูแลโรงเรือนไว้ให้ดี

ลั่วเสี่ยวปิงเห็นว่าพวกเขาสูญเสียไปมาก แต่ยังมาขอโทษกับตัวเองอีก ก็เลยรู้สึกซาบซึ้งใจเพราะความซื่อสัตย์ของคนในหมู่บ้านเฉินเจีย

การที่โรงเรือนถล่มก็ไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจของพวกเขาด้วย นางเลยโทษพวกเขาไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ว่า......

ลั่วเสี่ยวปิงมองไปที่โรงเรือนอื่นที่อยู่รอบข้าง

โรงเรือนเหล่านั้นถูกหิมะปกคลุมชั้นหนึ่ง แต่ไม่เป็นอะไรเลย

หลังจากผ่านการสอบถาม ลั่วเสี่ยวปิงถึงรู้ว่าคนเหล่านี้ก็ล้วนไปเช็คดูและทำความสะอาดทุกๆหนึ่งชั่วโมงเช่นกัน

สถานที่เดียวกัน โรงเรือนที่เหมือนกัน และล้วนทำความสะอาดทุกๆหนึ่งชั่วโมง เหตุใดถึงมีแค่โรงเรือนของสามครอบครัวนี้ถล่มเท่านั้นล่ะ?

มองดูรอบข้าง ขาวสะอาดมาก ไม่เห็นร่องรอยใดๆเลย

ลั่วเสี่ยวปิงเกิดความสงสัยในใจ แต่ไม่ได้ปรากฏบนใบหน้า แค่สั่งให้ทุกคนเก็บซากปรักหักพังของโรงเรือนออกมาหมด เตรียมจะสร้างโรงเรือนใหม่ในที่เดิม