บทที่ 293 ยี่ห้อและเครื่องหมายการค้า

ลั่วเสี่ยวปิงส่ายหน้า"มิมีตรงไหนผิดปกติ"

หลังจากหยุดพูดสักครู่หนึ่ง ลั่วเสี่ยวปิงก็พูดต่อ"ของพี่ชิงหย่ามิมีตรงไหนผิดปกติเลย แต่เมื่อวานข้าไปซื้อที่ร้านนั้นกลับซื้อได้ของปลอม"

"ห๊ะ?"หราวชิงหย่าตะลึงเล็กน้อย"แล้ว......มีผลกระทบต่อผิวกายใช่ไหม?"

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า สีหน้าดูจริงจังเล็กน้อย

หราวชิงหย่าเห็นเช่นนี้ เลยรีบลุกขึ้นมา"เรื่องนี้ข้าต้องไปพูดกับสามี......"

"รอก่อน"ลั่วเสี่ยวปิงห้ามหราวชิงหย่าเอาไว้

หราวชิงหย่าหยุดเดิน มองไปที่ลั่วเสี่ยวปิง"ของแบบนี้ทำร้ายผิวหน้าคน หากปล่อยให้มันแพร่ไหลออกไป มิทราบว่าจะทำร้ายกี่คนเลย"

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า แต่กลับพูดว่า"ถึงแม้เป็นเช่นนี้ แต่พี่ชิงหย่าเคยคิดหรือเปล่า ถึงแม้บอกนายท่านกัว แต่หากนายท่านกัวหาหลักฐานไม่เจอ กลับเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น"

เห็นหราวชิงหย่ายังคิดจะพูดอะไรอีก ลั่วเสี่ยวปิงเลยปลอบใจว่า"พี่สาวมิต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ สิ่งนี้ถึงมีผลกระทบต่อผิวหน้า แต่ก็มิใช่ว่ารักษามิได้"

พอหราวชิงหย่าได้ยินคำพูดนี้ ก็ใจเย็นลง แล้วนั่งลงอีกครั้ง

"เจ้ามีแผนอะไร?"หราวชิงหย่าถาม จากนั้นก็พูดเสริมว่า"เจ้ามีตรงไหนต้องการความช่วยเหลือก็ว่ามาเลย"

หลังจากหยุดพูดไปสักครู่หนึ่ง หราวชิงหย่าก็พูดเสริมว่า"ตระกูลจูในเมืองอำเภอเจ้าก็มิต้องกลัวเลย"

ลั่วเสี่ยวปิงยิ้ม"มีคำพูดนี้ของพี่ชิงหย่า ข้าก็มิห่วงแล้วเจ้าค่ะ แต่เรื่องนี้ข้ายังมิมีแผนที่ดี มีแต่ต้องดูตามสถานการณ์เจ้าค่ะ"

หราวชิงหย่าพยักหน้า มิได้แสดงความเห็นอีก

เวลานี้ลั่วเสี่ยวปิงก็อ้าปากพูด"แต่ตอนนี้มีเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือของพี่ชิงหยา

หราวชิงหย่า"เจ้าว่ามา"

"คือข้าอยากจะเปิดสาขาย่อยของหอเหมยเซียงที่เมืองหลินอาน แต่กำลังมีจำกัด ไม่ทราบว่าพี่ชิงหย่ายอมร่วมมือกับข้าไหมเจ้าคะ?"

ตลาดของผลิตภัณฑ์บำรุงผิว นางไม่เคยคิดจะทำแต่ในเมืองซีเหอ เพราะเมืองเล็กๆแบบนี้กำลังซื้อมีอยู่จำกัด

หราวชิงหย่าตะลึง คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ลั่วเสี่ยวปิงจะให้ช่วยนั้นเป็นเรื่องนี้

นี่มันให้นางช่วยที่ไหนได้ล่ะ?คือส่งเงินมาให้นางต่างหาก

หราวชิงหย่าเต็มใจอย่างมาก แต่ก็มิได้ปิดบังเอาไว้ พูดว่า"จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ข้าก็อยากคุยเรื่องร่วมมือกับเจ้า แต่เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าข้าเป็นฝั่งได้เปรียบ เลยมิกล้าพูด ในเมื่อวันนี้เจ้าเสนอออกมา ข้าก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว"

จากนั้นก็พูดต่อว่า"ข้ามีหน้าร้านในเมืองหลินอานอยู่แล้ว แต่ว่าข้ารู้สึกว่าสิ่งของๆเจ้าใช้ดีเช่นนี้ ขายแต่ในเมืองหลินอานช่างน่าเสียดายหรือเกิน เจ้าดูสิว่าจะขยายหอเหมยเซียงไปที่เมืองหลวงไหม ข้ามีหน้าร้านในเมืองหลวงด้วย ยังมีคนรู้จักบ้าง*

ตระกูลหราวไม่มีใครเป็นขุนนางในราชสำนัก ดังนั้นเครือข่ายของตระกูลหราวส่วนใหญ่เป็นลูกศิษย์ของนายท่านหราว

ลูกศิษย์เป็นขุนนางกันเยอะ ดังนั้นก็ไม่แปลกเลยที่ตระกูลหราวมีทรัพย์สินอยู่ที่เมืองหลวง

หากใช้อำนาจของตระกูลหราวขยายร้านไปที่เมืองหลวง งั้นลูกศิษย์ของตระกูลหราวก็เป็นเบื้องหลังของร้าน

ลั่วเสี่ยวปิงก็เคยคิดจะขยายร้านไปที่เมืองหลวง เพราะไม่ว่าจะเป็นความแค้นกับตระกูลฮัว หรือเป็นฐานะของฉีเทียนเห้า นางล้วนต้องไปที่เมืองหลวงในสักวันหนึ่ง

แต่คิดไม่ถึงว่า ความปรารถนานี้จะเป็นจริงได้อย่างเร็วเช่นนี้

เพราะเมืองหลวงเจริญรุ่งเรืองมาก มีขุนนางผู้มีตระกูลอยู่เยอะ อยากจะเปิดร้านก็ต้องมีผู้มีอิทธิพลอยู่เบื้องหลัง

แต่ฉีเทียนเห้ามิเคยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา และครั้งแรกที่เจอเขาๆก็บาดเจ็บหนักด้วย ดังนั้นลั่วเสี่ยวปิงเลยรู้สึกว่าช่วงนี้ฉีเทียนเห้าอาจจะต้องปิดบังร่องรอยก่อน เลยไม่ได้คิดจะให้ฉีเทียนเห้ามาเป็นคนหนุนหลัง

ดังนั้น เมื่อหราวชิงหย่ากล่าวว่าจะเปิดสาขาย่อยของหอเหมยเซียงในเมืองหลวง ลั่วเสี่ยวปิงก็เกิดความสนใจ

แต่พอพูดถึงเรื่องกำไร หราวชิงหย่ากลับรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบลั่วเสี่ยวปิง ดังนั้นเลยเอาแค่กำไรสองส่วนเท่านั้น

ลั่วเสี่ยวปิงพูดจนปากเปียกปากแฉะ อธิบายให้หราวชิงหย่าฟังว่า หราวชิงหย่าช่วยนางเปิดตลาดสู่ชนชั้นสูง พวกนางสองคนได้ประโยชน์ร่วมกัน ถึงโน้มน้าวใจให้หราวชิงหย่าเอาสี่ส่วน

ในเมื่อทั้งสองคนได้ร่วมมือกันแล้ว หราวชิงหย่าเลยถามลั่วเสี่ยวปิงว่าจะป้องกันเรื่องอย่างตระกูลจูที่ขายของปลอมโดยใช้ชื่อของหอเหมยเซียงได้อย่างไร