บทที่ 309 เดิมพัน (2)

หลังจากทุกคนพูดไม่ออกกับการตอบตกลงของลั่วเสี่ยวปิงแล้วก็เริ่มรู้สึกเห็นใจ

เพราะใครๆก็คิดเช่นเดียวกับจูฉวนฝู ว่าลั่วเสี่ยวปิงไม่สามารถรักษาใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นให้หายดีได้ในเวลาอันสั้น

“ในเมื่อลงเดิมพันแล้ว ควรถึงเวลาที่จะประกาศ” จูฉวนฝูมีท่าทางเหมือนกำชัยชนะไว้ในมือ

แต่ลั่วเสี่ยวปิงกลับถอยไปข้างๆ แล้วมองไปยังจูฉวนฝูบางเบา “ในเมื่อเจ้าใจร้อนมากนัก ไม่สู้เปิดคำตอบด้วยตัวเองไปเลยล่ะ”

จูฉวนฝูขมวดคิ้วมองลั่วเสี่ยวปิงด้วยสายตาเจือความสงสัย

เหตุใดเขาไม่เห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าของนางเลย หรือว่านางรักษาใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นได้จริงๆ

เพิ่งคิดแบบนี้ แต่จูฉวนฝูก็ปัดความคิดที่ดูเหมือนจะไร้สาระนี่ทิ้งไป

เพื่อไม่เป็นการทำให้ตัวเองต้องกลัวไปก่อน จูฉวนฝูจึงไม่รอช้าอีก เดินตรงไปหาผู้หญิงคนนั้นทันที

เพียงแต่มันอธิบายไม่ถูก ยิ่งเขาเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกตระหนกมากขึ้นเท่านั้น

อดทนต่อความไม่สงบในจิตใจ จูฉวนฝูเอาผ้าคลุมหน้าออกจากใบหน้าของหญิงสาว

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วบริเวณเงียบสงัด

“ไม่...” จูฉวนฝูตกใจจนก้าวถอยหลัง “เป็นไปไม่ได้”

คนอื่นๆ ที่รอคอยอยากรู้ผลมานานแล้วต่างมองไปทางผู้หญิงคนนั้น ทันใดนั้นสถานการณ์ก็เงียบลงเรื่อยๆ

ไม่มีใครเชื่อว่าใบหน้าที่ดูสยดสยองก่อนหน้าที่จะเข้าไป จะกลับออกมาแล้วเป็นปกติโดยสิ้นเชิง

ถึงขั้นที่ว่าผิวยังดูบอบบางและมองไม่เห็นร่องรอยใดๆ ราวกับเป็นคนละคน

หลังจากจูฉวนฝูเสียอาการไปชั่วขณะ ไม่นานก็ได้สติกลับมา ชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับพูดว่า “เจ้าเป็นใคร เจ้าเป็นคนที่นางหามาเป็นตัวปลอมใช่ไหม”

ไม่เพียงแต่จูฉวนฝูเท่านั้นที่ตั้งคำถามถึงตัวตนของผู้หญิงคนนั้น รวมถึงผู้ชมทุกคนก็สงสัยในตัวตนของผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน

เพราะไม่มีใครเชื่อว่าในเวลาอันสั้น จะสามารถทำให้ใบหน้าของคนคนหนึ่งกลับคืนสู่สภาพปกติได้จริงๆ

อืม ถ้าลั่วเสี่ยวปิงไม่มีน้ำแร่วิญญาณจากอดีต ลั่วเสี่ยวปิงก็คงจะสงสัยด้วยว่าต่อให้นางเป็นหมอยาที่เก่งที่สุด การจะฟื้นฟูใบหน้าที่เปลี่ยนโฉมไปไม่มีชิ้นดี ก็ต้องใช้เวลาวันหรือสองวันถึงจะได้

แต่คนพวกนี้สงสัยไปก็ไม่มีประโยชน์ ความจริงก็คือความจริง

โดยไม่รอให้ลั่วเสี่ยวปิงอธิบาย มีผู้หญิงที่เสียโฉมในฝูงชนจำตัวตนของผู้หญิงคนนั้นได้ “ชิงเหนียง เจ้าคือชิงเหนียงจริงๆ ใช่ไหม”

ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าชิงเหนียงพยักหน้าเบาๆ จากนั้นจึงถอดผ้าพันแผลเปื้อนเลือดบนหน้าผากตัวเอง “ข้าก็คือชิงเหนียง ไม่มีใครสับเปลี่ยนข้า”

ยังเป็นเสียงที่คุ้นเคยสำหรับทุกคน และตำแหน่งของบาดแผลก็ยังเป็นตำแหน่งที่ทุกคนคุ้นเคย ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครสงสัยตัวตนของชิงเหนียงอีกต่อไป

ผู้หญิงที่คุยกับชิงเหนียงเป็นเพื่อนสนิทของชิงเหนียง ยังได้พาชิงเหนียงไปซื้อของที่จูกี้ด้วย

เมื่อเห็นชิงเหนียงพูด นางจึงมองลั่วเสี่ยวปิงด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก “หมอเทวดาหญิง ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วยนะ”

เมื่อมีคนพูด คนที่เสียโฉมที่เหลือก็ต่างล้อมเข้ามาราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้าย พากันขอร้องลั่วเสี่ยวปิง

หลังจากจูฉวนฝูตะลึงงันไปชั่วขณะ แต่แล้วก็รีบได้สติอย่างรวดเร็วและคิดจะแอบหนีไปในเวลานี้

แต่ฉีเทียนเห้าที่ยืนอยู่หน้าประตูไหนเลยจะปล่อยให้เขาหนีได้ ทำการเรียกให้หยุด “คิดหนี?”

แค่สองคำกับดวงตาเย็นชาที่หรี่ลงเล็กน้อย และความกดดันที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ออกจากตัวฉีเทียนเห้า ก็ทำให้จูฉวนฝูแทบผวาจนล้มลงไปกองกับพื้น

ลั่วเสี่ยวปิงเหลือบมองผ่านฝูงชนไปทางประตู ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเงียบ “การช่วยพวกท่านน่ะไม่ยาก เพียงแต่พวกท่านก็ได้ยินเกี่ยวกับที่ข้าสัญญาเดิมพัน ไม่รู้ว่าพวกท่านเต็มใจตามข้าไปด้วยกัน...”