บทที่ 316 เว่ยหยวนหมิงมอบหยก

อานอานหันหน้าไปมองคนที่มา

เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งที่มีผมขาว ใบหน้ามีริ้วรอยไม่มาก

อานอานเม้มริมฝีปากและก้าวถอยหลัง “ผู้อาวุโสเชิญก่อน”

การถอยหลังของอานอาน ทำให้เว่ยหยวนหมิงที่เพิ่งเข้ามาถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าเด็กเล็กๆ คนนี้จะรู้วิธีถ่อมตน

แต่เมื่อนึกถึงท่าทางอ้ำอึ้งของบ่าวเฒ่าเว่ยหลี่ตอนที่เพิ่งเข้ามา อีกทั้งเด็กคนนี้ที่สามารถปรากฏตัวอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้ เว่ยหยวนหมิงก็ไม่แปลกใจเท่าไรนัก

“เจ้าให้ข้าก่อน ไม่กลัวว่าข้าจะเป็นผู้ชนะหรอกเหรอ” เว่ยหยวนหมิงอดไม่ได้ที่จะแกล้งเด็กที่อยู่ตรงหน้า อยากเห็นว่าเขาจะให้คำตอบแบบไหน

“ไม่กลัว” อานอานไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เว่ยหยวนหมิงมองอานอานอย่างอารมณ์ดี “ทำไมถึงไม่กลัว”

“ท่านแม่บอกว่าต้องให้เกียรติผู้อาวุโสที่น่านับถือ ถ้าผู้อาวุโสสามารถทายปริศนาโคมไฟได้ รางวัลนั้นผู้อาวุโสก็สมควรได้รับ” อานอานพูดอย่างจริงจัง

เว่ยหยวนหมิงได้ยินคำพูดนี้ก็พลันมีสีหน้าตกใจ ไม่ได้ถามอานอานก่อนว่าทำไมถึงคิดว่าเขาควรเป็นผู้อาวุโสที่น่านับถือ แต่ถามอีกคำถามแทน “ความหมายของเจ้าคือ เจ้ารู้คำตอบของปริศนาแล้วเหรอ”

อานอานพยักหน้ารับ แม้คำตอบจะยาก แต่เขาคิดได้

เว่ยหยวนหมิงมองตาของอานอานและทันใดนั้นก็ราวกับมีแสงประกายปรากฏ แต่ไม่นานก็เป็นปกติและสอบถามต่อไป “งั้นบอกข้าหน่อย อะไรคือผู้อาวุโสที่น่านับถือ”

อานอานขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง “มีคุณธรรม มีสติปัญญา ไม่ถือว่าตนอายุมากและมีอาวุโสกว่าใคร ไม่ร้องขอมากเกินไป”

เว่ยหยวนหมิงได้ยินคำพูดนี้ก็พลันมีท่าทีตกตะลึง และทันใดนั้นก็หัวเราะเสียงลั่น

เด็กคนนี้มีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดแน่นอน

เขาฉลาดตั้งแต่อายุยังน้อย และมีปัญญาที่เฉียบแหลมเช่นนี้ เมื่อเขาโตขึ้นจะกลายเป็นอาวุธที่ยิ่งใหญ่

แต่แกร่งเกินไปก็หักง่าย ปัญญามากต้องเจ็บปวด พรสวรรค์ย่อมสำคัญ แต่ยังต้องได้รับความรู้ที่ดีถึงจะได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เว่ยหยวนหมิงหยิบแผ่นหยกชิ้นหนึ่งออกจากแขนเสื้อมายื่นให้อานอาน

“เดือนสามโรงเรียนเต๋อหลินจะเปิดรับสมัครนักเรียนใหม่ ถึงตอนนั้นเจ้านำแผ่นหยกนี้ไปหาข้า”

อานอานค่อนข้างลังเล แต่ไม่นานก็รับแผ่นหยกไปด้วยมือสองข้าง “ขอบคุณผู้อาวุโส”

เมื่อเห็นอานอานเป็นแบบนี้ เว่ยหยวนหมิงก็ยิ่งรู้สึกพอใจ เขาลูบเคราพลางพูดว่า “วันนี้ข้าจะไม่ตอบคำถามนี้ เจ้าลองเขียนคำตอบดูไหม ถ้าเจ้าสามารถตอบได้ถูกต้องจริงๆ ชัยชนะนี้ก็เป็นของเจ้า”

อานอานมองเว่ยหยวนหมิง เห็นเว่ยหยวนหมิงไม่มีเจตนาจะตอบคำถามจริงๆ จึงพยักหน้าแล้วเดินไปหาชายวัยกลางคนที่มีท่าทีตกตะลึงอยู่ไม่ไกล ขอพู่กันหมึกกระดาษและหินหมึก แล้วเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวบนกระดาษ

เว่ยหยวนหมิงยืนอยู่ข้างหลังอานอาน เมื่อเห็นตัวอักษรตัวใหญ่สี่ตัวนั้นก็พึงพอใจมาก

ตัวอักษรค่อนข้างบาง แต่การจับพู่กันกลับมีความมั่นคงมากกว่าเด็กวัยเดียวกันถึงสองเท่า เห็นได้ว่าผ่านการฝึกฝนมาโดยฉพาะ

ลายมือเรียบร้อย รูปร่างเป็นระเบียบ แสดงให้เห็นว่าเด็กคนนี้มีความตั้งใจ เป็นเมล็ดพันธุ์ที่สามารถปลูกฝังได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เว่ยหยวนหมิงพึงพอใจที่สุดก็คือคำตอบนั้นถูกต้อง

ปริศนาข้างในคือ ‘ปริศนาโคมไฟที่ยากที่สุดในประวัติศาสตร์ (ทายสำนวน)’ และคำตอบที่อานอานเขียนก็คือ ‘คิดแล้วงุนงง’

และคำตอบในใจของเว่ยหยวนหมิง ก็คือคิดแล้วงุนงง

เนื่องจากเป็นปริศนาโคมไฟที่ยากที่สุด จึงแน่นอนว่าเป็นเรื่องยากที่จะเดาคำตอบได้ ให้ผู้คนคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกก็ไม่สามารถเข้าใจได้ เท่ากับคิดแล้วงุนงง

เว่ยหยวนหมิงพยักหน้าให้ชายวัยกลางคน

จากนั้นชายวัยกลางคนก็หยิบชุดหมึกคัดลายมือล้ำค่าหนึ่งชุดและเงิน 50 ตำลึงออกมายื่นให้อานอาน

“คุณชายน้อย วันนี้ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศคือเจ้า สิ่งเหล่านี้เป็นรางวัลแก่เจ้า”

อานอานไม่ได้มองเงิน แต่ไปรับชุดหมึกคัดลายมือล้ำค่า ดวงตาตอนมองชุดหมึกคัดลายมือล้ำค่านั้นเป็นประกาย สิ่งนี้ทำให้เว่ยหยวนหมิงพอใจมาก

ทันใดนั้น เว่ยหยวนหมิงก็ตั้งตารอเดือนสามตอนที่โรงเรียนเต๋อหลินคัดเลือกนักเรียนใหม่เพื่อจะได้พบกับเด็กคนนี้

เขามาเหลียงโจวครั้งนี้ ก็เพื่อคือรับลูกศิษย์คนสุดท้ายในชีวิตของเขา

แม้ว่าเด็กคนนี้จะอายุยังน้อย แต่เขาฉลาดเฉลียวและน่าพอใจมาก ที่หายากกว่านั้นคือทำให้เขารู้สึกสะดุดตา และรู้สึกสนิทใจด้วยเป็นที่สุด