บทที่ 31จุดไฟเผาห้องครัว

เมื่อคำพูดนี้ของลั่วเฉินซื่อโพล่งออกมา ทุกคนก็มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงโดยไม่ได้นัดหมาย ในตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

คำพูดที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ สาปแช่งให้คนไปตาย ไหนเลยจะเป็นย่าคนหนึ่งที่พูดต่อหลานสาว? หากว่าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา กลัวว่าคงจะกระทบกระเทือนจิตใจจนไปหาที่ตายนานแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยังเป็นคนสนิทชิดเชื้อที่แย่งชิงอาหารไปตัดขาดเส้นทางหลังในการดำรงชีวิตอีก

ชั่วเวลาอันสั้นๆ เมื่อครู่ยังมีบางส่วนที่ไม่เห็นด้วยกับลั่วเสี่ยวปิงที่เผาเส้นผมของจ้าวซื่อหายไปหมดข้างหนึ่ง นี่หากว่าไม่ใช่ถูกบีบคั้นจนร้อนใจแล้ว ใครจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้?

ส่วนลั่วเสี่ยวปิง เมื่อได้ยินเสียงดุด่าแต่ละคำของลั่วเฉินซื่อ แววตาก็ยิ่งเย็นยะเยือกลงเรื่อยๆ

“ซ้ายก็คนบาปหยาบช้า ยังมีตัวเสนียดจัญไรอีกคำ เช่นนั้นขอถามท่านย่าว่าท่านเป็นอะไร? ผู้เฒ่าชั่วช้า? ผู้เฒ่าเสนียดจัญไร? ท่านย่านี่ท่านได้ด่าว่าตัวเองแล้วล่ะ หรือจะบอกว่า ข้าไม่ใช่หลานสาวของท่านโดยสิ้นเชิง? ก็ถูก หากว่าข้าเป็นหลานสาวของท่านจริง ท่านจะสาปแช่งให้ข้าไปตายได้อย่างไรกัน?”

ในใจของลั่วเสี่ยวปิงเป็นทุกข์มาก รู้สึกเป็นทุกข์เพราะเจ้าของร่างเดิม

แม้ว่านางจะเป็นคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็รับไม่ได้แล้ว แล้วหากเปลี่ยนเป็นเจ้าของร่างเดิมล่ะ?

ดังนั้น เพื่อที่จะทำให้ลั่วเฉินซื่อกระวนกระวายใจ ลั่วเสี่ยวปิงจึงพูดคำนี้ออกมาอย่างขอไปที

แต่คิดไม่ถึงก็คือ นางได้เห็นว่า หลังจากที่ตัวเองพูดคำนี้ออกไปแล้ว การหลบเลี่ยงและความเกลียดแค้นแฉลบผ่านในดวงตาของลั่วเฉินซื่อในพริบตา

ร่างกายของลั่วเสี่ยวปิงแข็งทื่อไปเล็กน้อย หรือว่า ถูกนางพูดตรงจุดสำคัญแล้วจริงๆ อันที่จริงแล้วนางไม่ได้เป็นหลานสาวของลั่วเฉินซื่อ?

ความคิดนี้ ก็เพียงแค่แฉลบผ่านในใจของลั่วเสี่ยวปิงเท่านั้น

เพราะนางรู้ดี ท่านพ่อของตัวเองลั่วต้าฝูเป็นลูกชายแท้ๆของลั่วเฉินซื่อและลูกชายทั้งสี่แบ่งเป็นฟู่กุ้ยฝูโซ่ว

สำหรับนาง ทุกคนในหมู่บ้านก็รู้ ตอนนั้นขณะที่ท่านแม่ของนางตั้งครรภ์ได้แปดเดือน หมู่บ้านได้รับความเดือดร้อนหลบหนีออกไป แม่ของนางให้กำเนิดนางในวันที่หิมะตกพื้นเป็นน้ำแข็ง

และเนื่องจากนางเกิดก่อนกำหนด ตั้งแต่เล็กสุขภาพก็แย่เล็กน้อย ในหมู่บ้านพูดอยู่ข้างหูของนางไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ลั่วเฉินซื่อก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ เปลี่ยนไปเมื่อไหร่ นางก็ไม่เข้าใจ

เพราะความรู้สึกต่อสิ่งที่ได้เห็นของนางที่มีต่อลั่วเฉินซื่อบวกกับผลที่ได้รับเป็นพิเศษของเจ้าของร่างเดิมหลงเหลือไว้ในตอนนี้

ดังนั้น ไม่ใช่ลูกแท้ๆนั้นตรงจุดนี้นั้นส่วนใหญ่ก็ไม่สมเหตุสมผล พูดได้เพียง ลั่วเฉินซื่อนี่เป็นของระดับสูงเกินไป แม้แต่หลานสาวของตัวเองก็สามารถสาปแช่งได้

เก็บความสงสัยในใจ ลั่วเสี่ยวปิงหัวเราะเยาะเย้ยมองไปทางลั่วเฉินซื่อที่กลับสู่สภาพปกติแล้ว แต่กลับเห็นสายตาของลั่วเฉินซื่อเฉียบคมขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“ข้าไม่มีหลานสาวไม่เอาไหนเช่นเจ้า และข้าก็ขับไล่เจ้าออกจากตระกูลลั่วไปนานแล้ว เจ้าไสหัวไป!”

“อย่ารีบร้อน ไปข้าต้องไปอย่างแน่นอน เพียงแต่......” เสี่ยวปิงยกมุมปากขึ้นมองไปทางจ้าวซื่อที่ยังเป็นลมอยู่บนพื้น “ป้ารองขโมยของบ้านข้าแล้ว หากวันนี้พวกท่านไม่คืนกลับมา ข้าก็จะไม่ไป”

“คืนให้เจ้า เจ้าเลิกคิด!”

ที่พูดประโยคนี้ ไม่ใช่ลั่วเฉินซื่อ แต่เป็นจ้าวซื่อ

จ้าวซื่อแกล้งเป็นลมลั่วเสี่ยวปิงก็รู้ตั้งนานแล้ว ไม่มีคนที่เป็นลมแล้วลูกตายังจะสามารถเคลื่อนไหวได้หรอก

เพียงแต่ ลืมว่าแกล้งเป็นลมไปได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ จ้าวซื่อผู้นี้ก็ไม่ใช่คนโง่ธรรมดาจริงๆ

หลังจากที่จ้าวซื่อลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยแล้ว บนใบหน้าปรากฏความไม่เป็นธรรมดาอย่างหนึ่ง

แต่ไม่ช้า จ้าวซื่อก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ลุกขึ้นมาจากพื้น ชี้หน้าลั่วเสี่ยวปิงก็ด่าทอยกใหญ่ “วันนี้ข้าจะพูดให้ชัดเจน สิ่งของเหล่านั้นเป็นของข้า เจ้าอย่าคิดจะเอาไปแม้สักนิด”

นางแบกของกลับมาอย่างยากลำบาก จะให้ลั่วเสี่ยวปิงนังสารเลวนี้เอาไปได้ยังไงกัน?

การตอบสนองของจ้าวซื่ออยู่ในการคาดเดาของลั่วเสี่ยวปิง ได้ยินดังนั้น ลั่วเสี่ยวปิงหัวเราะแล้วหัวเราะอีกเท่านั้น จากนั้นก็ยกคบไฟในมือขึ้นทันที

เห็นลั่วเสี่ยวปิงทำเช่นนี้ คนที่มุงดูก็ถอยไปหนึ่งก้าวจิตสำนึก

จ้าวซื่อที่โดยเผาเส้นผมตัวอย่างเช่นนี้ก็อยู่ด้านหน้า คนที่มุงดูใครก็ไม่อยากให้เส้นผมของตัวเองโดนเผา