บทที 34ประสิทธิภาพใหม่ของสเพซ

“ท่านแม่ เอาของกลับมาแล้วหรือ?” ดวงตาโตๆของเล่อเล่อกะพริบ มองดูลั่วเสี่ยวปิงอย่างตั้งหน้าตั้งตารอ

อานอานก็มองดูลั่วเสี่ยวปิง บนใบหน้าเล็กๆมีความเฝ้ารออย่างเปี่ยมล้นเช่นกัน

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า “เอากลับมาแล้ว เพียงแต่ของน้อยไปเล็กน้อยเท่านั้น แม่เอาไก่มาชดเชยตัวหนึ่งแล้ว”

ได้ยินว่ามีไก่ เล่อเล่อดีใจมากเชียว พูดตลอดว่าต้องการดูตะกร้าสะพายหลังของลั่วเสี่ยวปิง

ลั่วเสี่ยวปิงทำได้เพียงวางตะกร้าสะพายหลังลง เล่อเล่อมองดูแม่ไก่ในตะกร้าสะพายหลัง ใบหน้าตื่นเต้นยิ่งขึ้นแล้ว

“ท่านแม่ หลังจากนี้พวกเราก็จะมีไก่กินแล้วใช่หรือไม่?” เล่อเล่อถาม

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินก็ตะลึงทันที เดิมทีนางคิดว่าจะตุ๋นซุปไก่ให้เด็กทั้งสองกิน

ไม่ว่าอย่างไรเด็กทั้งสองก็ผอมเกินไปแล้ว นางอยากบำรุงให้ดีๆ

สำหรับอะไรอ่อนแอได้รับการบำรุงไม่ได้ จุดนี้นางไม่ได้รีบร้อน นางเป็นถึงเภสัชกรอัจฉริยะเชียวนะ จะให้เรื่องที่อ่อนแอจนบำรุงไม่ได้เกิดขึ้นได้อย่างไรล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีน้ำแร่วิญญาณ

เห็นได้ว่าบนใบหน้าน้อยๆของเล่อเล่อและอานอานล้วนมีการตั้งหน้าตั้งตารอ ลั่วเสี่ยวปิงคิดว่าเลี้ยงไก่ตัวหนึ่งก็ไม่ได้ยุ่งยากลำบาก ทำใจเห็นพวกเขาเสียใจไม่ลง จึงพยักหน้าแล้ว

เวลานี้จางเฉินซื่อได้ถามลูกชายทั้งสองแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น อดที่จะเดินเข้ามาด้วยความกังวลใจเล็กน้อยไม่ได้

“เสี่ยวปิง ป้าใหญ่ของเจ้ามาหาอันอันและเล่อเล่อก็มาหาถึงบ้านข้าแล้ว คิดว่าไปที่บ้านเจ้ามาก่อนแล้ว นางวางแผนอะไรไว้กันแน่?”

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินดังนั้นสีหน้าท่าทางตกตะลึง

นางก็อยากรู้ว่าฟ่านลี่ฮัวตั้งใจวางแผนอะไรกันแน่ แต่เห็นได้ชัดว่าฟ่านลี่ฮัวจะไม่บอกตัวเอง และนางก็ชี้ขาดว่าฟ่านลี่ฮัวไม่ได้ประสงค์ดีแน่ อีกทั้งยังอาจจะมุ่งมาที่อานอานด้วย

กลัวว่าจางเฉินซื่อจะเป็นห่วง บวกกับไม่มีหลักฐาน ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่ได้พูดสิ่งเหล่านี้กับจางเฉินซื่อ พูดเพียงฟ่านลี่ฮัวทำเช่นนี้เพราะต้องการจะอาเด็กทั้งสองไปบีบให้นางยอมจำนน

เพื่อสิ่งนี้จางเฉินซื่อก็ด่าทอฟ่านลี่ฮัวอีกยกหนึ่ง พูดโดยตรงว่าฟ่านลี่ฮัวหน้าไม่อายจะเอาเด็กไปซ้ำเติมผู้อื่น

เห็นว่าฟ้าจะมืดแล้วลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่ได้อยู่ต่อที่ตระกูลจาง พาเด็กทั้งสองเหยียบความมืดไปทางกลับบ้านแล้ว

เป็นดังคาด ในบ้านมีร่องรอยการถูกเข้ามาอีกแล้ว

ลั่วเสี่ยวปิงเน้นย้ำว่าจะต้องหาเงินให้ได้เร็วหน่อยอีกครั้ง เช่นนี้ก็สามารถสร้างบ้านที่มั่นคงได้หลังหนึ่ง และจะไม่มีผู้ใดเข้าออกบ้านของนางได้ตามอำเภอใจอีก

ในบ้านไม่มีเทียน ดีที่คืนนี้ดวงจันทร์แจ่มแจ้งดวงดาวบางตา หลังจากที่ลั่วเสี่ยวปิงต้มน้ำอาบให้เด็กทั้งสองตรงที่มีแสงจันทร์แล้ว ก็กล่อมเด็กทั้งสองเข้านอน

หลังจากเห็นเด็กสองคนนอนหลับอย่าสงบแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงยังไม่มีความอยากนอน

นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้ไปในสเพซสองสามวันแล้ว ทันทีที่ความคิดเคลื่อนไหวก็อดไม่ได้แล้ว

ช่วงเวลาถัดไป ตัวของลั่วเสี่ยวปิงก็ปรากฏอยู่ในสเพซแล้ว

เพียงแค่เมื่อได้มองทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจนว่า ลั่วเสี่ยวปิงตะลึงงันแล้ว

น้ำแร่วิญญาณของนางดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจที่สุดคือ สีเขียวชอุ่มทั้งผืนนั่นตรงหน้าของนาง

ในสีเขียวเขียวชอุ่มทั้งผืนนั้น มีกล้วยไม้สกุลหวายและต้นกล้าพริกเป็นพุ่มใหญ่มาก

นึกถึงวันนั้นที่ตัวเองขึ้นเขาไปเด็ดมา โยนเมล็ดกล้วยไม้สกุลหวายและต้นกล้าพริกเข้าไปในสเพซน้ำแร่วิญญาณแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก แล้วมองดูสีเขียวทั้งผืนด้านหน้านั่นอีก ยังมีอะไรที่ลั่วเสี่ยวปิงไม่เข้าใจอะไรอีก?

เพียงแต่ เพิ่งจะเป็นเวลาสั้นๆไม่กี่วันสภาพของพืชที่โตขึ้นก็ทำให้คนชื่นชอบเช่นนี้ ต้นกล้าพริกเหล่านั้นถึงขนาดออกดอกออกผลแล้ว หรือว่าสเพซน้ำแร่วิญญาณของนางยังมีประสิทธิภาพในการพัฒนาการเติบโตของพืชได้อีกงั้นหรือ?

เพื่อยืนยันความคิดนี้ ลั่วเสี่ยวปิงเอากล้วยไม้สกุลหวายแบ่งเป็นสองสามต้น แล้วเอาต้นกล้าพริกที่เติบโตอย่างหนาแน่นเคลื่อนออกไปเล็กน้อย

หลังจากทุกอย่างของเมื่อคืนนี้ ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่รู้ว่าเป็นเวลาอะไรแล้ว

เพราะว่าเหนื่อยเกินไป นอกจากสเพซลั่วเสี่ยวปิงก็ปิดตาลงแล้วหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วเสี่ยวปิงตื่นขึ้นมา หลังจากที่ช่วยอานอานและเล่อเล่อสวมเสื้อผ้าแล้ว ก็ถือโอกาสระหว่างช่วงที่เข้าห้องน้ำไปในสเพซ

เป็นดังคาด กล้วยไม้สกุลหวายที่แบ่งเป็นต้นๆด้านข้างงอกหน่อเล็กๆออกมามากมาย และพริกของนางก็เติบโตอย่างต่อเนื่องแล้ว กระทั่งพริกบางส่วนสามารถทำอาหารตั้งโต๊ะได้แล้ว