บทที่ 359 ย่าเถียนหวาดกลัว

เมื่อเผชิญหน้ากับคำประณามเหล่านั้น บรรดาคนขายของต่างก็ร้อนใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแขกมากมายเห็นลั่วเสี่ยวปิงเผชิญหน้ากับคำประณามที่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา แต่ละคนล้วนกล่าวด้วยความโมโหว่าจะไม่มาที่ร้านเมืองแห่งอาหารนี้อีก และจะไม่ทำเงินให้คนที่ไม่มีมโนธรรม พวกเขาแค่ต้องการหาข้อแก้ตัวแทนเจ้านายของตนเอง

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าของลั่วเสี่ยวปิงยังคงเหมือนเดิม

นางไม่ได้ร้องไห้โวยวายเพราะย่าเถียน และยิ่งไม่ตื่นตระหนกกับคำประณามเหล่านั้น

หากกล่าวถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่นางยังไม่เข้าใจสถานการณ์อะไร จึงไม่สามารถจะขับไล่คนเหล่านี้ออกไปได้ตามอำเภอใจ เพราะกังวลว่าวิธีการจะรุนแรงเกินไป และส่งผลกระทบต่อหนทางข้างหน้าของอานอาน

แต่ตอนนี้ลั่วเสี่ยวปิงมีตาชั่งอยู่ในใจแล้ว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป

รอให้ย่าเถียนร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรง รอให้คนที่ประณามเหล่านั้นรู้สึกเบื่อหน่าย ลั่วเสี่ยวปิงถึงค่อยๆ เอ่ยปาก “หากข้าจำไม่ผิด ในตอนนั้นแม่ของข้าถูกท่านขายออกไป ในเมื่อแม้แต่แม่ของข้าท่านยังไม่สนใจ แล้วจะมาสนใจหลานสาวเช่นข้าได้อย่างไร? ”

ในตอนนั้นสาเหตุที่หลี่ชุยหวนกลายเป็นสาวใช้ของตระกูลใหญ่ อันที่จริงแล้วเป็นเพราะถูกขายออกไป อีกทั้งยังลงนามในหนังสือตัดขาดสัมพันธ์ด้วย

ต่อมาหลี่ชุยหวนมีโอกาสได้ไถ่ตัวตนเอง หลังจากนั้นก็ได้แต่งงานกับลั่วต้าฝู

แต่ตอนที่แต่งงาน หลี่ชุยหวนไม่ได้ส่งข่าวใดๆ กับทางครอบครัว

ดังนั้นหญิงชราผู้นี้ แท้จริงแล้วไม่ดีตามคำเล่าลือ

หลังจากที่หลี่ชุยหวนแยกทางกับตระกูลหลี่ เช่นนั้นก็ประมาณการได้ว่าหลี่ชุยหวนให้กำเนิดนาง หลังจากนั้นก็ไปที่หมู่บ้านหลี่เจีย

ทั้งหมดนี้ต้องให้หนานซิงไปตรวจสอบ

ว่ากันว่าในตอนนั้นเป็นเพราะภัยพิบัติ ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านต้องออกไป ป้าเฉินและแม่ของนางให้กำเนิดลูกพร้อมกัน แต่ลูกของป้าเฉินเสียชีวิตตั้งแต่ยังเยาว์

หลังจากนั้นป้าเฉินและชาวบ้านทั้งหมดก็กลับไปที่หมู่บ้าน มีเพียงหลี่ชุยหวนที่พาลูกไปที่หมู่บ้านหลี่เจียในหุบเขา

หากก่อนหน้านี้นางไม่สงสัยภูมิหลังของตนเอง นางคงคิดว่าหลังจากที่หลี่ชุยหวนได้เป็นแม่แล้ว จึงคิดถึงครอบครัวและกลับไป

แต่หลังจากที่รู้ว่าภูมิหลังของตนเองผิดปกติ นางก็รู้สึกว่าสิ่งต่างๆ อาจไม่ง่ายเช่นนั้น หลี่ชุยหวนกลับไปที่หมู่บ้านหลี่เจีย เป็นไปได้ว่าเพื่อหลบหนีอะไรบางอย่าง

แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีหลักฐาน แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่นางถามย่าเถียนว่าเป็นยายแท้ๆ ของนางหรือไม่ สีหน้าท่าทางของย่าเถียนแสดงออกอย่างชัดเจน

ดังนั้นสำหรับย่าเถียน นางจะไม่เกรงใจอีกต่อไป และจะรับมืออย่างไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย

ส่วนคนที่รายล้อมเหล่านั้น หากไม่เป็นเที่ยงตรง เช่นนั้นอยากจะพูดอย่างไรก็พูด ไม่ฟังเสียก็สิ้นเรื่อง

ส่วนหนทางข้างหน้าของอานอาน ในตอนนี้มีข่าวลือว่าเว่ยต้าหรูเป็นครู เชื่อว่าจะสามารถปกป้องอานอานได้

เมื่อย่าเถียนได้ยินลั่วเสี่ยวปิงพูดถึงเรื่องการขายบุตรสาวเมื่อหลายปีก่อน สีหน้าก็เปลี่ยนไป จากนั้นปาดน้ำตาแล้วกล่าวว่า “สวรรค์เมตตา ในตอนนั้นที่ขายแม่ของเจ้า พวกเราถูกบีบบังคับอย่างจำใจ หากไม่ขายนาง นางก็ต้องอดตาย มิเช่นนั้นจะมีแม่ที่ไหนยอมขายบุตรชายและบุตรสาว? ”

ลั่วเสี่ยวปิงกล่าวอย่างไม่ไว้หน้าย่าเถียน “เท่าที่ข้ารู้ ท่านมีบุตรชายสี่คน บุตรสาวสี่คน แต่บุตรสาวทั้งสี่ของท่านถูกขายออกไป ในจำนวนนั้นบุตรชายสามคนคลอดหลังจากที่ขายบุตรสาวสองคนออกไปแล้ว ทำไมท่านถึงเลี้ยงดูบุตรชายได้ แต่เลี้ยงดูบุตรสาวไม่ได้? ”

ใบหน้าของย่าเถียนแข็งทื่อ และแอบด่าลั่วเสี่ยวปิงในใจว่าทำไมถึงรู้ทุกอย่าง แล้วนางจะเรียกร้องความเห็นใจได้อย่างไร? ใช่ นางไม่ชอบเด็กผู้หญิง จึงต้องการเลี้ยงดูบุตรชาย ไม่ต้องการเลี้ยงดูบุตรสาว เป็นธรรมดาของคนทั่วไปมิใช่หรือ?

บุตรสาวล้วนแต่เป็นของชดเชย (ต้องออกเรือน) เลี้ยงดูไปก็มีแต่จน นางคงโง่เขลาที่เลี้ยงดูบุตรสาว แต่การเลี้ยงดูบุตรชายนั้นต่างออกไป สามารถทำงานและสามารถเลี้ยงดูยามชราได้

ผู้คนที่รายล้อมจ้องมองตนเองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ว่าย่าเถียนจะโง่เขลาเพียงใด ในเวลานี้ก็ไม่กล้าที่จะโต้แย้งด้วยพูดคำเหล่านี้

ลั่วเสี่ยวปิงกล่าวต่อว่า “ในเมื่อท่านดูถูกบุตรสาว ทำไมท่านยังคิดจะเสพสุขกับความโชคดีของบุตรสาว? แม้แต่หลานสาวของตนเองก็ยัดเยียดให้เป็นอนุภรรยาของสามีข้า พวกเราไม่เต็มใจ แม้กระทั่งการเลี้ยงดูหลานสาวตัวน้อยเพื่อให้แต่งงานกับบุตรชายของข้า ญาติเช่นท่าน ข้ามิกล้ายอมรับจริงๆ ”

หลังจากพูดจบก็กล่าวอีกว่า “อ้อ จริงสิ ท่านกับแม่ของข้าลงนามในหนังสือตัดขาดสัมพันธ์แล้ว พวกเราจึงไม่ใช่ญาติกัน”

เมื่อผู้คนที่รายล้อมได้ยิน ต่างก็เสียงดังอื้ออึงในทันที