บทที่ 363 เสี่ยวจู๋โดนตบ

"ท่านพ่อ ท่าน....."

ลั่วเสี่ยวจู๋มองลั่วต้าโซ่วที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร ในดวงตามีความตื่นตระหนก แต่ก็สงบลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วยิ้มให้ลั่วต้าโซ่วเล็กน้อย "พ่อ ท่านยืนอยู่ตรงนั้นทำไมหรือ? พ่อหิวแล้วใช่ไหม? ข้าเอาของอร่อยมาฝากท่านด้วยนะ"

ลั่วเสี่ยวจู๋พูดพลาง เดินเข้าไปหาลั่วต้าโซ่ว

ลั่วต้าโซ่วมองลั่วเสี่ยวจู๋ เงียบไม่พูดจา แต่ตัวกลับเข้าไปในรั้วลานบ้าน

พอลั่วเสี่ยวจู๋เดินตามเข้ามาแล้ว ลั่วต้าโซ่วก็มองลั่วเสี่ยวจู๋ด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง "เสี่ยวจู๋ ทำไมเจ้าถึงเป็นคนเนรคุณเช่นนี้?"

"ท่านพ่อ ท่านพูดอะไร? เนรคุณเมื่อไรกัน?" ลั่วเสี่ยวจู๋แสร้งโง่ ทำสีหน้าไร้เดียงสา

ลั่วต้าโซ่วเห็นท่าทีเช่นนี้ของลั่วเสี่ยวจู๋แล้ว ก็ยิ่งรู้สึกผิดหวัง

"ในตอนนั้นที่เสี่ยวปิงช่วยชีวิตเจ้า เจ้าไม่เพียงแต่ไม่สำนึกในบุญคุณ แต่กลับเนรคุณเช่นนี้ วางแผนทำร้ายเสี่ยวปิง ข้า...... ข้าลั่วต้าโซ่วไม่มีลูกสาวที่จิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่าเช่นเจ้า"

ลั่วต้าโซ่วโมโหจริงๆ

หลังจากลูกสาวฟื้นขึ้นมา เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงความแตกต่างของลูกสาว และรู้ว่ามีความขัดแย้งระหว่างนางกับเสี่ยวปิง

แต่เขาคิดว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ระหว่างพี่น้อง ขัดแย้งกันเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

แต่เขาไม่คาดคิดว่า เสี่ยวจู๋จะไปวางแผนทำร้ายเสี่ยวปิงโดยตรง

บุญคุณในตอนนั้นที่เสี่ยวปิงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรกลางดึกเพื่อเสี่ยวจู๋ เขาจำใส่ใจมาโดยตลอด ไม่สามารถตอบแทนได้ เขาก็พยายามไม่อยู่ใกล้ ไม่สร้างเรื่องรบกวนนาง และเวลาก็ผ่านพ้นไปนานขนาดนี้แล้ว

แต่ใครจะรู้ว่า ลูกสาวของตัวเองกลับกลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวายหรืออย่างไร?

อยู่ในตระกูลลั่วถูกกดขี่ข่มเหงมาเนิ่นนาน ความโหดร้ายของคนตระกูลลั่วเขาก็มองออก ชีวิตนี้เขาต้องการเพียงแค่มีชีวิตที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อน ไม่เคยคิดทำร้ายใคร และก็ไม่อยากเป็นเหมือนคนอื่นๆ ในตระกูลลั่วด้วย

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า ลูกสาวของตัวเอง จะมีเลือดที่ไม่ดีเหมือนกับพวกเขาเหล่านั้นในตระกูลลั่ว

ลั่วต้าโซ่วไม่มีวัฒนธรรมมากนัก จึงไม่เข้าใจว่าตอนนี้ภายในใจของตนเองรู้สึกอย่างไร รู้เพียงว่าเป็นทุกข์อย่างมาก

เดิมทีลั่วเสี่ยวจู๋ก็รู้สึกหวาดกลัวกับท่าทีของพ่อตนเอง แต่เมื่อได้ยินเขาใช้คำว่าจิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่ามาบรรยายตนเอง ยังบอกไม่รู้จักลูกสาวคนนี้ของตัวเองเพื่อลั่วเสี่ยวปิงอีก ลั่วเสี่ยวจู๋ก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะระเบิดอารมณ์ออกมา

"ข้าเนรคุณหรือ? ข้าจิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่าหรือ? ท่านมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับข้าเช่นนี้?" ลั่วเสี่ยวจู๋ตาแดงก่ำ

ความยากลำบากของนาง ใครเล่าจะรู้?

ในตอนนั้นที่นางต่อสู้ดิ้นรนอย่างทรมาน ใครเลยจะเข้าใจความสิ้นหวังนั้น?

นางต้องการจะมีชีวิตที่ดีขึ้น นางจึงใช้วิธีของตัวเองเพื่อป่ายปีนขึ้นไป แล้วมันผิดตรงไหน?

หรือว่า นางยังจะต้องมีชีวิตอย่างสุกเอาเผากินเช่นนั้นเหมือนชาติที่แล้วอีกหรือ?

"ชีวิตของข้าคือพระเจ้าที่เป็นคนช่วยชีวิตเอาไว้ ไม่ใช่ลั่วเสี่ยวปิงช่วยเอาไว้ ถ้าหากพวกท่านต้องการเป็นสุนัขของลั่วเสี่ยวปิง พวกท่านก็ไปเอง อย่าพาฉันไปด้วย"

ลั่วเสี่ยวจู๋ยิ่งคิดยิ่งโมโห พูดจาก็ไม่มีหนักเบา

และภายในใจของนาง ก็รู้สึกว่าชีวิตของตนเองคือพระเจ้ามอบให้นางจริงๆ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะพระเจ้าเห็นอกเห็นใจที่นางมีชีวิตที่ยากลำบากในชาติที่แล้วละก็ จะให้นางกลับมามีชีวิตนี้ได้อย่างไร?

ส่วนลั่วเสี่ยวปิง นางมีความสามารถที่จะเปลี่ยนโชคชะตาได้หรือ?

อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลย!

พูดไม่ได้ว่าชาติที่แล้วของลั่วเสี่ยวปิงแตกต่างกับชาตินี้ ที่ไม่อายุสั้นก็เพราะการฟื้นคืนชีพอีกครั้งของนาง ควรที่จะให้ลั่วเสี่ยวปิงขอบคุณนาง ไม่ใช่ให้ตนเองไปขอบคุณลั่วเสี่ยวปิง

ฉะนั้น ชัดเจนว่าลั่วเสี่ยวปิงที่ไม่รู้บุญคุณคน มีสิทธิ์อะไรมาว่านาง?

มีสิทธิ์อะไร?

ลั่วเสี่ยวจู๋คิดอย่างบ้าคลั่ง ภายในใจในสายตาล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อลั่วเสี่ยวปิง