บทที่ 37ข่าวร้าย

คำพูดของจางเฉินซื่อที่จะโน้มน้าวต่อติดอยู่ในลำคอ ถามคำถามด้วยความสงสัยขึ้นอย่างอ้อมค้อม ในตาเต็มไปด้วยตะลึงและงงงัน

จิตใจผ่อนคลายลง ขณะที่จางเฉินซื่อกำลังจะพูดอะไรอีกครั้ง เห็นลั่วเสี่ยวปิงพยุงคนไว้สิ้นเปลืองแรงจริงๆ หันหน้ามาตำหนิลูกชายทั้งสองของตัวเอง

“พวกเจ้านิ่งอึ้งทำอะไร? ยังไม่รีบช่วยเสี่ยวปิงพยุงอีก ไม่มีความคิดรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้าสักน้อย ให้กำเนิดพวกเจ้าสองพี่น้องไร้ประโยชน์จริงเชียว”

หลังจากต้าหลางเอ้อหลางถูกแม่ของตัวเองตำหนิ ไม่เพียงไม่มีความไม่พอใจ แต่กลับหน้าแดงอยู่ระยะหนึ่ง

คิดว่าพวกเขาผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้วทั้งสองยังไม่สงบนิ่งเท่าท่านแม่และเสี่ยวปิงที่เป็นผู้หญิงตัวน้อยๆผู้หนึ่ง กลับถูกสถานการณ์เล็กน้อยนี้ทำให้ตกใจจนอึ้งไปอีก

ละอายใจก็เรื่องของละอายใจ ทั้งสองคนก็ยังรีบรับฉีเทียนเห้ามาจากมือของลั่วเสี่ยวปิงแล้ว

เห็นดังนี้ จางเฉินซื่อจึงได้เตรียมจะถามคำพูดเมื่อครู่ที่ยังไม่ได้ถามออกไป

เพียงแต่เมื่อคำพูดแขวนไว้ข้างปาก จางเฉินซื่อก็กลืนกลับลงไปชั่วขณะ เพราะว่านางนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน

อดไม่ได้ จางเฉินซื่อเบิกตาโพลง มองดูลั่วเสี่ยวปิงด้วยสีหน้าตะลึงงัน

ลั่วเสี่ยวปิง“?” นางถูกมองจนงงงัน

“เสี่ยวปิง เจ้าบอกความจริงกับอา คนผู้นี้มีความเกี่ยวข้องกับพ่อของเด็กใช่หรือไม่?” จางเฉินซื่อสีหน้าจริงจัง

ไม่โทษที่จางเฉินซื่อถามคำถามเช่นนี้อีก ก็รู้ว่าลั่วเสี่ยวปิงแทบจะเติบโตมาภายใต้สายตาของจางเฉินซื่อ ลั่วเสี่ยวปิงแทบจะไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลย แล้วจะไปรู้จักชายที่เลือดเต็มตัวดูเป็นคนไม่ค่อยจะธรรมดาได้จากที่ไหน?

เพียงครั้งเดียวที่ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้อยู่ใต้สายตาของจางเฉินซื่อก็คือไม่กี่วันนั้นของห้าปีที่ก่อน

แน่นอน อันที่จริงคนทั่วไปจะไม่เชื่อมโยงกันไปใหญ่โตเช่นนี้

ความจริงจางเฉินซื่อรู้สึกว่าหลายปีมานี้ลั่วเสี่ยวปิงลำบากเกินไปแล้ว หวังว่าจะมีชายคนหนึ่งดูแลกันกับลั่วเสี่ยวปิง

นี่ไม่ใช่หรือ จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมา จางเฉินซื่อจึงคิดว่า จะเป็นผู้ชายคนนั้นที่มีความเกี่ยวข้องกับลั่วเสี่ยวปิงหรือไม่นะ?

ลั่วเสี่ยวปิงคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าจางเฉินซื่อจะถามเช่นนี้ เดิมทีเหตุผลที่นางคิดจะแต่งเรื่องคือ ผู้ชายคนนี้เป็นศิษย์พี่ของนาง

อย่างไรเสียในอนาคตนางจะต้องพัฒนาความสามารถของตัวเองแน่นอน เช่นนั้นก็ต้องสร้างเรื่องอาจารย์ผู้หนึ่งขึ้นมา

ในเมื่อมีอาจารย์ มีศิษย์พี่ก็ไม่แปลกใช่ไหมล่ะ?

เพียงแต่ เมื่อคิดตามคำพูดนี้ของจางเฉินซื่อ เหมือนว่าเหตุผลนี้ก็ท่าทางไม่เลวเช่นกัน

อย่างไรเสียท่านพ่อของอานอานเล่อเล่อเป็นใครก็ไม่รู้ เช่นนั้นนางจะใช้ท่านพ่อของพวกเขามาสร้างเรื่องไม่ได้หรือไง?

คิดว่า เจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตดูแลอานอานเล่อเล่อมาห้าปีแล้วชายคนนั้นก็ไม่เคยปรากฏตัว ก็น่าจะไม่ปรากฏตัวอีกแล้วล่ะมั้ง?

ลั่วเสี่ยวปิงคิดเช่นนี้ จึงพยักหน้า “ป้าท่านเดาไม่ผิด เขามีความเกี่ยวข้องกับพ่อของเด็กเล็กน้อยจริงๆ”

ได้ยินดังนั้น จางเฉินซื่อสีหน้าดีใจทันที “เสี่ยวปิง หลายปีมานี้อาก็ไม่กล้าถามเจ้าเรื่องพ่อของเด็ก แต่อาอยากรู้เป็นอย่างมาก ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเด็กกันแน่ เจ้าจะบอกอาได้หรือไม่?”

ลั่วเสี่ยวปิงรู้ว่าจางเฉินซื่อถามคำเช่นนี้ออกมาไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่เป็นห่วงนางจริงๆ

แต่เมื่อนางตั้งใจจะเอาพ่อของอานอานเล่อเล่อมาเป็นฉากกั้น แน่นอนว่านางจะต้องทำข้อแก้ต่างขึ้นมาชุดหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ ลั่วเสี่ยวปิงจึงก้มศีรษะลง สีหน้าปวดร้าว “พ่อของเด็ก......เกรงว่าจะกลับมาไม่ได้แล้ว.......”

จางเฉินซื่อได้ยินดังนี้ ความปีติยินดีก็หายไปหมดสิ้น เบ้าตาก็แดงขึ้นในพริบตา ดวงตาก็เต็มไปด้วยความสงสาร

แม้แต่ต้าหลางเอ้อหลางก็มีความเห็นอกเห็นใจในสายตา เห็นได้ชัด พวกเขาล้วนชื่อว่าพ่อของเด็กเสียชีวิตแล้วเป็นเรื่องจริง

พวกเขาไม่สงสัยคำพูดของลั่วเสี่ยวปิง เพราะห้าปีมานี้ เป็นครั้งแรกที่ลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถึงเรื่องของพ่อของเด็ก