บทที่ 392 เชิญมานั้นง่าย ให้กลับไปนั้นยาก

ท่าทางของลั่วเสี่ยวปิงเรียบง่ายราวกับว่าอยู่ในบ้านของตนเอง ทำให้คนตระกูลจูอึดอัดใจอยู่ครู่หนึ่ง

จูซิ่วเต๋อแสร้งยิ้มและกล่าวว่า “คือว่า แม่นางลั่วอยู่ที่ตระกูลจูของพวกเรามาสองวันแล้ว น่าจะอยู่พอแล้วใช่หรือไม่?”

นี่ต้องการจะส่งแขกหรือ?

ลั่วเสี่ยวปิงกล่าวว่า “ที่ไหนกัน ตระกูลจูบ้านช่องใหญ่ ข้าเดินชมมาสองวันแล้วก็ยังเดินไม่ทั่ว จึงอยากอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน?”

มีคำกล่าวที่ว่าเชิญมานั้นง่าย ให้กลับไปนั้นยาก ต้องการให้นางจากไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?

คิดมากไปเอง

คนตระกูลจูสำลักและรู้สึกกลัดกลุ้มอย่างมาก

จูซิ่วจื้อเหลือบมองจูซิ่วเต๋อ หลังจากนั้นก็ถามด้วยสีหน้าอึมครึม “ต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะจากไป?”

ลั่วเสี่ยวปิงไม่ตอบ แต่มองไปที่จูเจิ่งเย่อย่างยิ้มกริ่ม “ทำไม ไม่ให้ข้ารักษาท่านปู่ของพวกเจ้าแล้วหรือ?”

คำพูดของลั่วเสี่ยวปิง ทำให้สีหน้าของจูเจิ่งเย่ไม่น่ามอง

ในเวลานี้ จูเจิ่งเย่จะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าตั้งแต่ต้นจนจบลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้สนใจเขา? นางถามเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการให้ตนเองอับอายขายหน้า

หญิงผู้นี้ช่างน่าโมโห!

“ตระกูลของพวกเราต้องการจะรักษานายท่านใหญ่หรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่แม่นางลั่วควรยุ่ง แม่นางลั่วบอกเงื่อนไขมาเถิด!” จูซิ่วจื้อกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ลั่วเสี่ยวปิง “เงื่อนไข? หากข้าบอกว่าข้าไม่อยากไปเล่า?”

อย่างไรก็ต้องอยู่ให้ได้สามวันใช่หรือไม่?

จูซิ่วจื้อสำลักและโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม “แม่นางลั่ว เจ้าไม่กลัวว่าตระกูลจูของพวกเราจะแก้แค้นหรือ?”

ลั่วเสี่ยวปิง “กลัวแล้วจะมีประโยชน์อะไร?”

ควรแก้แค้นก็คงต้องแก้แค้น เมื่อกล่าวว่า ‘ข้ากลัวแล้ว’ ผู้อื่นก็จะไม่แก้แค้นอย่างนั้นหรือ? ไร้เดียงสา!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วนางยังต้องกลัวอะไร?

อีกอย่างเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะแก้แค้น นางสามารถหยุดอีกฝ่ายได้หรือ?

เป็นไปไม่ได้

จูซิ่วจื้อรวมทั้งคนอื่นๆ ในตระกูลจู ต่างก็คิดว่าลั่วเสี่ยวปิงผู้นี้ช่างเหิมเกริมจริงๆ เป็นคนประเภทที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

“เจ้าน่าจะรู้ว่าตระกูลจูของพวกเราพึ่งพิงใคร?” จูซิ่วหยวนถาม

เขาคิดว่าสำหรับคนเหิมเกริมอย่างลั่วเสี่ยวปิง จะต้องลงไปถึงก้นบึ้ง จึงจะสามารถทำให้นางไม่เหิมเกริมอีกต่อไป

ตามปกติแล้ว นั่นเป็นความเหิมเกริมของคนตระกูลจูของพวกเขา จะมีคนมาทำให้ตระกูลจูคับข้องใจได้อย่างไร?

และคิดว่าไม่อาจปล่อยให้ลั่วเสี่ยวปิงเหยียบย่ำด้วยเท้าข้างเดียวได้ มิเช่นนั้นจะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในใจ

“อ้อ?” ลั่วเสี่ยวปิงแสร้งทำเป็นงงงวย “ตระกูลจูของพวกท่านพึ่งพิงใครหรือ?”

จูซิ่วหยวนชี้ไปบนท้องฟ้า

ลั่วเสี่ยวปิงส่ายหัว “ไม่สามารถพึ่งพิงสวรรค์ได้ ถึงอย่างไรท่านก็ไม่ใช่บุตรแห่งสวรรค์”

จูซิ่วหยวน “......”

คนตระกูลจู “......”

ความเข้าใจของหญิงผู้นี้มีปัญหาหรือไม่?

ใครจะฟั่นเฟือนบอกว่าตนเองพึ่งพิงสวรรค์?

คนธรรมดาสามารถพึ่งพิงสวรรค์ได้หรือ?

คนปกติชี้ไปบนท้องฟ้า หรือว่าไม่ได้หมายถึง ‘ผู้ที่อยู่เบื้องบน’ แต่หมายถึงฮ่องเต้หรือคนในราชวงศ์หรือ?

นอกจากฮ่องเต้ที่สามารถพูดได้ว่าตนเองเป็น ‘บุตรแห่งสวรรค์’ แล้วใครจะกล้าบังอาจเช่นนี้?

“ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกหลังเราคืออ๋องคัง ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยในอนาคต” จูซิ่วหยวนกลัวว่าลั่วเสี่ยวปิงจะพูดอะไรที่อุกอาจไปกว่านี้ เขาจึงต้องชี้แจง

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า “อ้อ”

อ้อ? แค่นี้หรือ?

ควรจะตกใจกลัวจนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?

ประชาชนทั่วไปเมื่อได้ยินคำว่านายอำเภอยังต้องหวาดกลัว แต่ทำไมหญิงสาวชาวบ้านอย่างลั่วเสี่ยวปิง เมื่อได้ยินคำว่าท่านอ๋องและไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยแล้วยังตอบสนองอย่างเฉยเมยเช่นนี้?

ช่างผิดปกติเกินไป

แต่ ‘ผิดปกติเกินไป’ ของลั่วเสี่ยวปิง ดูเหมือนจะเห็นว่าคนตระกูลจูต้องการให้นางแสดงออกมากขึ้น และกล่าวต่อว่า “ดังนั้นพวกท่านคิดว่าอ๋องคังจะมาจัดการกับหญิงสาวชาวบ้านเช่นข้าแทนพวกท่านอย่างนั้นหรือ?”

คนตระกูลจู: “......”