บทที่ 394 ทั้งหมดล้วนมาตามหาบุตรสาว

เช้าตรู่ มีคนมาที่หน้าประตูของตระกูลจู

ในตอนแรกคนเฝ้าประตูของตระกูลจูคิดว่ามันเป็นคนเดินผ่านไปมา จึงไม่ได้สนใจ

แต่มีคนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ คนเฝ้าประตูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม คนเฝ้าประตูไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ จนกระทั่งคนเหล่านี้เดินมาข้างหน้าพร้อมกัน และบอกว่ามาตามหาบุตรสาว

คนเฝ้าประตูเป็นคนของตระกูลจู ไม่ว่าสถานะจะต่ำต้อยแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้เรื่องสกปรกของตระกูลจู

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกเขามาหาบุตรสาว คนเฝ้าประตูก็รู้สึกประหม่าและหวาดกลัวเล็กน้อย จากนั้นจึงขับไล่ผู้คน “ไปๆๆ มาตามหาบุตรสาวอะไรที่นี่ พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าที่นี่เป็นที่ใด? เป็นที่ที่พวกเจ้าสามารถมาได้หรือ?”

“บุตรสาวของข้าอยู่ที่ตระกูลจู เอาบุตรสาวมาคืนให้พวกเรา!” สามีภรรยาที่อายุยังน้อยคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อความไม่ชอบธรรม

“มีคนเห็นว่าบุตรสาวของข้าถูกตระกูลจูของพวกเจ้าจับตัวไป ข้ามีบุตรสาวเพียงคนเดียว!” หญิงวัยชราคนหนึ่งร้องไห้ออกมา

“บุตรสาวของข้าเป็นสาวใช้อยู่ที่ตระกูลจูของพวกเจ้า และไม่ได้ติดต่อพวกเรามาสามปีแล้ว พวกเจ้าปล่อยบุตรสาวของข้าออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าอยากเห็นว่านางยังสบายดีหรือไม่”

“บุตรสาวของข้าเป็นอนุภรรยาของนายสาม ครอบครัวเป็นทุกข์ยากก็ไม่เคยส่งเสีย พวกเจ้ารีบปล่อยนางออกมา ข้าอยากรู้ว่านางยังจำครอบครัวของเราได้หรือไม่......”

ผู้คนต่างพูดกันไปต่างๆ นานา ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นตระหนก แม้ว่าคนเฝ้าประตูต้องการจะระงับเสียงของพวกเขาก็ไม่สามารถทำได้ เพราะทันทีที่เขาอ้าปาก เสียงของเขาก็หายไป

เนื่องจากคนเหล่านี้มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ และคนเฝ้าประตูก็ไม่สามารถรับมือได้อีกต่อไป

คนที่เฝ้าประตูไม่กล้าปล่อยให้เรื่องเช่นนี้ดำเนินต่อไป จึงปิดประตูใหญ่และรีบไปรายงานในทันที

คนเฝ้าประตูพบกับนายสามจูซิ่วหยวน

หลังจากได้ยินรายงานจากคนเฝ้าประตู จูซิ่วหยวนก็ขมวดคิ้ว “ทั้งหมดล้วนมาตามหาบุตรสาว?”

“ใช่ขอรับ นายสามจะทำอย่างไร?”

จูซิ่วหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “พาข้าไปดู”

หลังจากพูดจบ จูซิ่วหยวนก็เดินไปที่ประตูใหญ่ และคนเฝ้าประตูก็ตามไป

ในตอนแรกจูซิ่วหยวนคิดว่าคนเฝ้าประตูพูดเกินจริง แต่เมื่อมองออกไปผ่านรอยแตกของประตู จูซิ่วหยวนก็ต้องตกใจ

เขาคิดว่ามีเพียงคนไม่กี่คน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนสามสี่ร้อยคนรายล้อมอยู่หน้าประตู

ผู้คนมามุงดูกันมากมายเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นเรื่องยุ่งยาก

จูซิ่วหยวนไม่กล้าที่จะอยู่อีกต่อไป และตัดสินใจด้วยตนเองไม่ได้ จึงรีบไปหาพี่ชายทั้งสองคน

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา จูซิ่วเต๋อกับจูซิ่วจื้อกำลังประลองฝีมือกัน แม้ว่าด้านนอกจะมีเรื่องที่ต้องจัดการ พวกเขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะออกไปข้างนอก เพียงแค่ส่งลูกน้องออกไปเท่านั้น เวลาส่วนใหญ่ของทั้งสองคน ล้วนปรากฏตัวอยู่ที่นายท่านใหญ่

ในเวลานี้นายท่านใหญ่นอนอยู่บนเตียง เนื่องจากลูกหลานไม่ยอมให้คนมารักษาตนเอง ทำให้เขานอนอยู่บนเตียงด้วยความโกรธและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

“ท่านพ่อ พวกเราพยายามแล้ว และเสนอเงื่อนไขที่จะให้นางมารปีศาจนั่นมารักษาท่าน แต่นางไม่เต็มใจ พวกเราก็จนปัญญา” จูซิ่วเต๋อดูจำใจ

เรื่องนี้จูซิ่วเต๋อและจูซิ่วจื้ออยู่ข้างเดียวกัน ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องการที่จะควบคุมอำนาจของตระกูล ภายใต้สมมติฐานที่ว่าไม่สามารถรักษานายท่านใหญ่ได้ จึงทำได้เพียงยืนกรานในคำพูดว่า‘ความพยายามไม่เป็นผล’ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวลั่วเสี่ยวปิงได้

“ท่านพ่อ ข้าให้เจิ่งเย่ไปมาแล้ว แต่หญิงสารพัดพิษนั่นบอกว่าหากกล้าปากมาก จะทำให้เจิ่งเย่นอนเหมือนกับท่าน ช่างน่าโกรธแค้นหญิงสารพัดพิษนั่นนัก......แม้แต่หญิงสารพัดพิษเพียงคนเดียว พวกเราก็ไม่สามารถจัดการได้ ช่างไร้ความสามารถจริงๆ......” หลังจากจูซิ่วจื้อจนปัญญา และใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อความไม่ชอบธรรม “ท่านพ่อ หากท่านอยากจะดุด่าก็ดุด่ามาเถอะ หากไม่ได้ผล พวกเราจะต่อสู้กับนางจนตายกันไปข้างหนึ่ง อย่างมากพวกเราก็นอนเช่นเดียวกันกับท่าน”

จูซิ่วเต๋อเหลือบมองที่จูซิ่วจื้อ และคิดว่าจูซิ่วจื้อช่างมีแผนการใหญ่โตจริงๆ แต่ก็ไม่ได้เลื่อยขาเก้าอี้ และกล่าวตามว่า “ท่านพ่อ ท่านเป็นคนฉลาดที่สุด สู้ให้ท่านออกความคิดจะดีหรือไม่?”

หลังจากได้ยินคำพูดของบุตรชายทั้งสอง ในที่สุดความโกรธของนายท่านใหญ่จูก็ลดลง แต่ก็ยังโกรธมาก

ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครนอนอยู่บนเตียงเช่นนี้ได้อย่างไม่โกรธ แต่คราวนี้ความโกรธของนายท่านใหญ่โยนความผิดไปที่ลั่วเสี่ยวปิงมากกว่า

เมื่อนึกถึงลั่วเสี่ยวปิง ในเวลานี้ดวงตาสามเหลี่ยมคู่นั้นของนายท่านใหญ่จูก็ดูน่ากลัวราวกับงูพิษ เหมือนกับว่าคิดหาวิธีที่จะจัดการกับลั่วเสี่ยวปิงได้แล้ว

“พวกเจ้า....” นายท่านใหญ่จูกล่าวอย่างช้าๆ

“พี่ใหญ่ พี่รอง แย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้น......”

นายท่านใหญ่จูเพิ่งจะเปิดประเด็น ก็ได้ยินเสียงที่ร้อนใจของจูซิ่วหยวน