บทที่ 397 พาคนไปค้นตระกูลจู

มือปราบเฉียนไม่กล้าคิด แต่จีเหวินจุนกล้าคิด

ไม่ว่ามือปราบเฉียนจะตกลงหรือไม่ก็ตาม จีเหวินจุนบอกกับประชาชนข้างนอกนอกโดยตรงว่า “พวกท่าน บุตรสาว น้องสาว และภรรยาของใครหายไป เข้ามาให้หมด”

เมื่อจีเหวินจุนพูดจบ เหตุการณ์ก็วุ่นวายขึ้นในทันที

คนที่ต้องการตามหาบุตรสาว น้องสาว และภรรยาล้วนหลั่งไหลกันเข้ามา แน่นอนว่าในความชุลมุนยังมีคนดีอยู่บ้าง

เมื่อเป็นเช่นนี้ ประชาชนที่อยู่หน้าประตูเข้ามาได้เพียงครึ่งหนึ่งก็เต็มลานด้านหน้าแล้ว

มือปราบเฉียนร้อนใจ แต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวได้

คนตระกูลจูร้อนใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ในท้ายที่สุดไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร กลับกลายเป็นว่าคุณชายทั้งสามของตระกูลจูและมือปราบเฉียนถูกองครักษ์ที่จีเหวินจุนพามาเฝ้าไว้ ถูกสั่งให้อยู่ที่ลานด้านหน้าและห้ามเคลื่อนไหว

ส่วนจีเหวินจุนก็พามือปราบและประชาชน รวมทั้งองครักษ์หลายคนของตนเองไปเริ่มค้นตระกูลจู

เหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ การกระทำเสียงดังเช่นนี้ ย่อมทำให้เจ้านายคนอื่นๆ ของตระกูลจูตระหนก และยังถูกขัดขวาง

แต่เดิมทีตระกูลจูก็ได้รับความเดือดร้อนจากลั่วเสี่ยวปิงและจีเหวินจุนสองครั้งแล้ว ประกอบกับองครักษ์ที่จีเหวินจุนพามานั้นเป็นยอดฝีมืออย่างแท้จริง หลังจากที่ประชาชนเข้ามาก็ค้นหาคนอย่างกระตือรือร้น และต้องการพบคนในทันทีทันใด จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกขัดขวาง?

ภายใต้ความโกรธของฝูงชน อย่าว่าแต่เจ้าน้ายที่กินดีอยู่ดีเหล่านั้น และลูกน้องที่ไร้ความสามารถของตระกูลจูเลย แม้แต่องครักษ์ที่มีความสามารถเหล่านั้นก็ล้วนไม่ได้รับผลดี

ในท้ายที่สุด จีเหวินจุนก็พบลานคุมขังเด็กผู้หญิง

มีพ่อแม่ประมาณห้าหกคนที่จำบุตรสาวของตนเองได้ และมีเด็กผู้หญิงบางคนที่กำลังค้นหาในฝูงชน แต่สุดท้ายก็ต้องเสียใจที่ไม่ได้เจอพ่อแม่

อีกทั้งยังมีพ่อแม่บางคนที่รู้ว่าบุตรสาวของตนเองอยู่ที่ไหนจากปากของเด็กผู้หญิงเหล่านั้น แต่ได้รับแจ้งว่าหลังจากที่บุตรสาวถูกพาตัวไปก็ไม่เคยกลับมาอีก

บุตรสาวของบางคนก็มาเป็นอนุภรรยาหรือสาวใช้ที่ตระกูลจู หลังจากค้นตระกูลจูแล้วพบว่าไม่มีบุคคลดังกล่าว มีคนหนึ่งที่ได้พบบุตรสาวของตนเอง แต่พบว่าบุตรสาวสติฟั่นเฟือนมานานแล้ว และจำใครไม่ได้เลย

ผลลัพธ์ดังกล่าวทำให้ผู้ที่ไม่พบบุตรสาว หรือภรรยา หรือน้องสาวเป็นกังวลใจอย่างยิ่ง

จุดประสงค์หลักของจีเหวินจุนคือการตามหาลั่วเสี่ยวปิง ดังนั้นเมื่อหาลั่วเสี่ยวปิงไม่พบ จีเหวินจุนก็ร้อนใจ และเตะคุณชายคนหนึ่งในตระกูลจูที่นางเห็นแล้วไม่เข้าตา “บอกมาว่าพี่สาวของข้าถูกพวกเจ้าพาตัวไปไว้ที่ไหน?”

คนที่ไม่เข้าตาจีเหวินจุน คือจูเจิ่งเย่ ที่อวดอ้างว่าตนเองเป็นคุณชายที่สง่างาม

ในเวลานี้จูเจิ่งเย่กับลูกพี่ลูกน้องจูเหวินรุ่ยและคนอื่นๆ ทั้งหมดล้วนถูกองครักษ์จีเหวินจุนพามามัดไว้ จีเหวินจุนเตะจูเจิ่งเย่จากด้านหลัง เพื่อให้จูเจิ่งเย่ที่ไม่มีมือคอยค้ำยันหน้าทิ่มโคลน

ในเวลานี้มือทั้งสองข้างของจูเจิ่งเย่ถูกมัดไว้ หลังจากถูกเตะเขาก็คุกเข่าลงและหน้าทิ่มลงกับพื้น ยิ่งทำให้เขาตกที่นั่งลำบากมากขึ้นไปอีก

จูเจิ่งเย่ทั้งโกรธทั้งอาย และพยายามถุยโคนออกมาจากปาก ในขณะที่กำลังจะเงยหน้าขึ้นจากพื้น จีเหวินจุนก็เตะบั้นท้ายของเขาอีกครั้ง “ข้าถามเจ้าว่าพี่สาวของข้าถูกพวกเจ้าพาตัวไปไว้ที่ไหน?”

การเตะครั้งนี้ทำให้จูเจิ่งเย่ที่กำลังจะเงยหน้าขึ้น หน้าทิ่มดินอีกครั้ง และช่องว่างระหว่างฟันของเขาก็เต็มไปด้วยดิน

ความโกรธทำให้จูเจิ่งเย่แข็งแกร่งขึ้น คราวนี้เขาพลิกตัวไปบนพื้น เพราะกลัวว่าจีเหวินจุนจะทำให้เขากินดินอีก

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพี่สาวของเจ้าอยู่ที่ไหน พี่สาวของเจ้าใคร?”

จูเจิ่งเย่โกรธจัด

เขาคิดว่าเขาคงทำผิดต่อเทพแห่งดวงชะตา มิเช่นนั้นทำไมเขาถึงได้โชคร้ายเช่นนี้?

และแทบอยากจะฆ่าหญิงผู้นั้น

เมื่อได้ยินที่จูเจิ่งเย่พูด จีเหวินจุนก็รู้สึกว่ามีค่อนข้างเหตุผล จึงพยักหน้า “พี่สาวของข้าชื่อลั่วเสี่ยวปิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าอยู่ที่ไหน?”

ก่อนหน้านี้เจ้านายของตระกูลจูถูกคนของจีเหวินจุนควบคุมให้อยู่ในเรือนของตนเอง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าประตู รวมทั้งไม่รู้ตัวตนของจีเหวินจุน ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าพี่สาวของจีเหวินจุนคือลั่วเสี่ยวปิง คนตระกูลจูก็สีหน้าเปลี่ยน

ในขณะนี้คนตระกูลมีความคิดอยู่ในใจ：การยั่วยุคนแซ่ลั่ว เป็นสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดที่พวกเขาตระกูลจูเคยทำ

จูเจิ่งเย่ย่อมไม่รู้ว่าลั่วเสี่ยวปิงอยู่ที่ไหน