บทที่ 410 ฉีเทียนเห้าพูดเรื่องอ๋องอี้วกับเธอทำไม?

ซ่งหลิงหลางพูดไป ก็เดินไปข้างหน้าองครักษ์เหล่านั้น “ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก ไปสืบเรื่องของนางผู้หญิงคนนั้น? ยังเจ้าล้งตายต่อข้าก็จะทำให้พวกเจ้าไม่มีชีวิตกลับไปได้อีก”

ท่าทางนี้ ใช้อำนาจบาตรใหญ่อย่างที่สุด ทำให้ใจองครักษ์เหล่านั้นที่ร่างกายบาดเจ็บสาหัส แม้กระทั่งกระดูกหักโมโหอย่างมาก

แต่ พวกเขาก็ทำได้เพียงอดกลั้นความโมโหในใจ อดกลั้นความเจ็บปวด ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล

เพียงแต่บาดเจ็บสาหัส ทำให้พวกเขายืนไม่ตรงเลย กระทั่งมีองครักษ์เพราะบาดเจ็บสาหัส ยืนขึ้นมาแล้วก็อาเจียนเป็นเลือดแล้วหัวทิ่มพื้น

มองดูภาพนี้ ซ่งหลิงหลางทั้งตะลึงทั้งโกรธ ตะโกนด่าเสียงดังอย่างไร้ประโยชน์ไม่หยุด......

อีกฝั่งหนึ่ง ลั่วเสี่ยวปิงที่เดินอยู่ข้างหน้าตลอดไม่หันหน้ากลับไปมองฉีเทียนเห้าเลย และไม่มีความหมายที่จะรอฉีเทียนเห้าด้วย

สำหรับฉีเทียนเห้า ช้ากว่าลั่วเสี่ยวปิงอยู่ก้าวใหญ่ รู้ว่าลั่วเสี่ยวปิงกำลังโกรธ แต่ก็ไม่รู้สาเหตุที่โกรธอย่างชัดเจน เดาออกแค่เกี่ยวข้องกับซ่งหลิงหลาง

ทั้งสองคนเดินผ่านถนนมาเส้นหนึ่ง แต่ก็ยังไม่สามารถได้พูดกัน ส่วนลั่วเสี่ยวปิงก็หยุดเดิน

ลั่วเสี่ยวปิงไม่เคยเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจคนหนึ่ง ก็รู้ว่าฉีเทียนเห้าไม่ได้มีใจกับจวิ้นจู่อะไรคนนั้น มิเช่นนั้นไม่เหวี่ยงคนลอยไปขนาดนั้น

แต่ว่าจิตใจของผู้หญิงก็คับแคบ และสัญชาตญาณบอกเธอ ระหว่างจวิ้นจู่คนนั้นกับฉีเทียนเห้าไม่ธรรมดา

เดิมทีเริ่มต้นก็แค่โมโหเล็กน้อย แต่ฉีเทียนเห้าไม่ได้เข้ามาปลอบหรืออธิบายกับเธอเหมือนเมื่อก่อน ก็ยิ่งทำให้เธอโมโหขึ้นมา ความโกรธหนึ่งส่วนก็กลายเป็นห้าส่วนอย่างไร้เหตุ

แต่ เดินมาจนถนนเส้นหนึ่งแล้ว ในที่สุดสติของลั่วเสี่ยวปิงก็ถือว่ากลับมาแล้ว

สิ่งที่ไม่มีประโยชน์ที่สุดบนโลกก็คือการงอน โดยเฉพาะงอนผู้ชาย เพราะว่าหากไม่เปิดอกคุยกันหน่อย ถ้าอย่างนั้นถึงแม้เธอโมโหจนตาย มันก็ศูนย์เปล่า เพราะว่าความคิดของผู้ชายกับผู้หญิงไม่เหมือนกัน ถ้าหากไม่พูด ผู้ชายก็จะไม่มีวันรู้ว่าเธอโกรธเพราะอะไร

หลังจากคิดจุดนี้จนเข้าใจแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงกลับสงบลงแล้ว

ก็ไม่มีความคิดที่จะเดินตลาดต่อแล้ว แต่เดินกลับไปฝั่งทางกลับด้วยสีหน้าสงบเรียบเฉย

อารมณ์เปลี่ยนแปลงของลั่วเสี่ยวปิง ฉีเทียนเห้ารับรู้ได้ทั้งหมด รู้สึกได้ว่าลั่วเสี่ยวปิงไม่โกรธแล้ว ฉีเทียนเห้าก็โล่งอก จากนั้นก็เดินเข้าไปจับมือของลั่วเสี่ยวปิงอย่างไร้เสียง

ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่ได้สะบัดทิ้ง แค่ให้ฉีเทียนเห้าจับอย่างตามใจ

เห็นลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้สะบัดทิ้ง ฉีเทียนเห้าก็ยิ่งวางใจแล้ว มือที่จูงมือลั่วเสี่ยวปิงก็แน่นขึ้นอีกนิด

จูงมือไว้ยิ่งทำให้คนรู้สึกอุ่นใจ จูงไว้แล้ว ก็ไม่อยากปล่อยอีก

ดังนั้น ลั่วเสี่ยวปิงกับฉีเทียนเห้าทั้งสองคนก็ไม่สนใจสายตาของผู้คนบนถนน จูงมือกันเดินกลับมาถึงบ้าน

ฉีเทียนเห้าคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอันเรียบร้อยแล้ว ไม่มีคนต้องรักษาแล้ว ต่อมาก็เป็นเวลาของพวกเขาผัวเมียแล้ว

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งถึงบ้าน มีคนรับใช้นำน้ำชามาให้ ลั่วเสี่ยวปิงเทให้ตัวเองแค่เจ้า้วเดียว จากนั้นก็นั่งลง ดื่มเองหนึ่งคำ จากนั้นก็เงยหน้ามองเขา

สายตานี้ ทำให้ฉีเทียนเห้าสันหลังเหยียดตรง สังเกตถึงเรื่องยังไม่จบ

“จวิ้นจู่คนนั้น เป็นใคร?” ลั่วเสี่ยวปิงสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงก็ฟังไม่อารมณ์อะไรไม่ออก

ฉีเทียนเห้าเห็นเป็นแค่คำถามนี้ ก็โล่งอก เข้าไปเอาเจ้า้วน้ำชาในมือลั่วเสี่ยวปิงมา ดื่มเองหนึ่งคำ

ลั่วเสี่ยวปิงมองเจ้า้วเปล่าที่ยังไม่ได้ใช้ที่อยู่ข้างกาน้ำชา ไม่ได้พูด

ฉีเทียนเห้าถึงเริ่มอธิบายฐานะของซ่งหลิงหลาง

ซ่งหลิงหลาง เป็นลูกสาวคนเดียวของอ๋องอี้วซ่งหยุนดา ปีนี้อายุยี่สิบ เกิดสิบห้าค่ำเดือนแปด

อ๋องอี้วเป็นคนมีคุณธรรมอันดีงาม และไม่แย่งไม่ชิง ในอดีตยังเคยลงสนามรบ แต่ทุกวันนี้ยอมที่จะเป็นแค่ท่านอ๋องที่อยู่อย่างเอ้อระเหยคนหนึ่ง นี่ก็คือสาเหตุที่ฮ่องเต้ในวันนี้สามารถให้เขาอยู่ในเมืองหลวงได้

ส่วนอ๋องอี้ว มีพระชายาหลักหนึ่งคน พระชายารองหนึ่งคน