บทที่ 445 บทสนทนาในยามค่ำคืนของเว่ยหยาง

เว่ยหยางได้ยินเช่นนั้น ก็ตกตะลึงเล็กน้อย

"คุณหนู ข้าขอบพระคุณอย่างสูงที่คุณหนูรับเอามาเลี้ยง เพียงแต่ข้าไม่มีครอบครัวแล้ว"

เว่ยหยางเริ่มจากการเรียกตนเองว่าคุณหนู เมื่อคนอื่นๆ เปลี่ยนไปเรียกพระชายา เขาก็ยังคงเรียกว่าคุณหนู

เดิมทีนางไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้ได้ฟังดูเหมือนจะค้นพบความหมายแฝงแล้ว

ได้ยินเว่ยหยางพูดคำพูดนี้ยังรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย ลั่วเสี่ยวปิงรู้ว่าเว่ยหยางคิดว่าตนเองต้องการจะขับไล่เขาออกไป

ลั่วเสี่ยวปิงเกิดความรู้สึกที่ผสมปนเปกันอยู่ครู่หนึ่ง คนคนหนึ่งสามารถสละชีวิตเพื่อคนอื่นโดยไม่เสียใจภายหลังได้จริงๆ หรือ?

สำหรับเว่ยหยางนั้น หลังจากที่รู้ว่าเขาได้เสียสละเพื่อตนเองมากมายขนาดนี้ ในใจลั่วเสี่ยวปิงก็เช่นกัน อย่างไรก็ไม่สามารถตำหนิเขาได้

ก็ไม่อยากให้คนชราอย่างเขาต้องเครียด ด้วยเหตุนี้ลั่วเสี่ยวปิงจึงกล่าวว่า : "ลุงเว่ย ข้ารู้ทุกอย่างหมดแล้ว"

เว่ยหยางตกตะลึง ทันทีที่นึกถึงฉีเทียนเห้า ก็เข้าใจ

หลายสิ่งหลายอย่างมากที่เคร่งเครียดอยู่ในใจ หลังจากทราบว่าลั่วเสี่ยวปิงรู้ทุกอย่างแล้ว ในใจเว่ยหยางกลับรู้สึกโล่งอก

รู้แล้ว ก็ดีแล้ว

ในเวลานั้น เว่ยหยางคุกเข่างลข้างหนึ่ง "คุณหนู ข้าละอายต่อพระชายาที่ทำตัวไม่เหมาะสม......"

ลั่วเสี่ยวปิงเห็นเช่นนั้น รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วประคองเว่ยหยางขึ้นมา "ท่านทำได้ดีมากแล้ว เรื่องนี้ไม่โทษท่านหรอก"

เห็นเว่ยหยางยังคงไม่ปล่อยวาง ลั่วเสี่ยวปิงจึงกล่าวว่า "เว่ยหยาง หากไม่มีท่าน ข้าคงตายไปนานแล้ว ชีวิตของข้าเป็นท่านรักษาเอาไว้ ข้าควรจะขอบคุณท่านจึงจะถูก"

แน่นอนว่าเวยหยางไม่กล้าตอบรับคำขอบคุณของลั่วเสี่ยวปิง กำลังจะพูดอะไร แต่ลั่วเสี่ยวปิงกลับพบว่า "ในปีนั้นสุดท้ายแล้วเป็นอย่างไร ลุงเว่ยช่วยเล่ารายละเอียดให้ข้าฟังหน่อยสิ?"

เกี่ยวกับเว่ยหยางทางด้านนี้ ท้ายที่สุดฉีเทียนเห้าก็เป็นเพียงเรื่องเล่า แน่นอนว่าไม่มีความรู้ที่ครอบคลุมเกี่ยวกับประสบการณ์ส่วนตัวของเว่ยหยาง

ได้ยินเช่นนั้น เว่ยหยางครุ่นคิดเรื่องที่ผ่านมา จากนั้นก็พูดทุกอย่างอีกครั้ง

และเป็นไปตามคาด ที่เว่ยหยางกล่าวนั้นน่าตื่นเต้นและครอบคลุมมากกว่าที่ฉีเทียนเห้าอธิบายไว้ ในตอนนั้นพระชายารองอันที่จริงไม่ได้ตั้งใจจะฆ่านาง เพียงแค่ต้องการให้นางได้รับความทุกข์ใจเท่านั้น

แต่คนตระกูลลั่วป้องกันและวางแผนไว้อย่างดีเพราะลั่วเสี่ยวปิงค่อนข้างหน้าตาดี เตรียมเลี้ยงดูสั่งสอนลั่วเสี่ยวปิง ให้ลั่วเสี่ยวปิงได้แต่งงานกับตระกูลที่ดี

ในตอนนั้นพระชายารองต้องการให้ลั่วเสี่ยวปิงมีชีวิตที่ตกต่ำที่สุด และไม่ต้องการให้นางมีโอกาสใดๆ พลิกกลับมาได้ ฉะนั้นต่อมาจึงได้มีการลอบสังหารอยู่หลายครั้ง

เวลาเนิ่นนานไป ลั่วเสี่ยวปิงยังคงไม่บุบสลายเสียหายใดๆ พระชายารองจึงเลือกแนวคิดที่สามารถกำจัดลั่วเสี่ยวปิงทิ้งได้โดยสิ้นเชิง

สาเหตุที่ต้องหนีไปไกลถึงหยูโจวขนาดนั้น ประการแรกคือซ่องนางโลมที่นั่นค่อนข้างมีชื่อเสียง ประการที่สองเว่ยหยางจับตาดูอย่างใกล้ชิด ไม่ง่ายที่จะลงมือ

และในเวลานั้นเว่ยหยางเลือกฉีเทียนเห้า อันที่จริงก็เป็นเพราะว่าเคยหาหมอแล้ว แต่หมอไม่มีวิธีแก้พิษให้ลั่วเสี่ยวปิง เว่ยหยางคิดว่า ตราบใดที่คิดหาวิธีให้ฉีเทียนรับรู้เรื่องราวนั้นในภายหลังได้ เช่นนั้นฉีเทียนเห้าก็สามารถที่จะเป็นที่พึ่งของลั่วเสี่ยวปิงได้เช่นกัน

ยิ่งกว่านั้น ในเมื่อจำเป็นจะต้องล้างพิษให้ผู้ชาย ในใจของเว่ยหยาง เขาก็ควรจะหาคนที่มีฐานะสูงส่ง

แต่สิ่งที่เว่ยหยางไม่ได้คาดคิดก็คือ หลังจากที่เขานำลั่วเสี่ยวปิงส่งกลับไป เตรียมตัวจะไปหาฉีเทียนเห้า ก็ถูกล้อมฆ่า

ยังมีบางเรื่องที่ฉีเทียนเห้าไม่รู้ ก็คือเว่ยหยางเป็นกังวลว่าหลังจากที่ตนเองเกิดเหตุร้ายแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงจะถูกฆ่า ด้วยเหตุนี้ก่อนที่จะตกจากหน้าผา ก็พยายามยุแหย่ให้มือสังหารเหล่านั้นของพระชายารองแตกคอกัน และแนะนำให้มือสังหารเหล่านั้นกลับไปรายงานข่าวเท็จ

ตอนนี้ดูเหมือนว่า เวลานั้นเว่ยหยางจะประสบความสำเร็จ

"ข่าวเท็จอะไรหรือ?" ลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถาม

เว่ยหยางได้ยินเช่นนั้นก็เขินอายเล็กน้อย "เอ่อ......"

ในขณะที่พูด เว่ยหยางต้องการจะคุกเข่าลง "คุณหนู ในตอนนั้นข้าหมดหนทางแล้วจึงได้กระทำอย่างนั้น ขอคุณหนูโปรดอภัยด้วย......"