บทที่ 463 ฝีมือคน

ปกติแล้วไป๋เสาจะตามอยู่ข้างๆ กายลั่วเสี่ยวปิง และเป็นเหมือนคนที่โปร่งใส ปกติแล้วจะไม่ทำเสียงดัง และลดการมีอยู่ของตนเองลง

ตอนนี้เสียงแห่งความสงสัยนี้ดังชัดเจนอย่างมาก และก่อให้เกิดความสนใจต่อลั่วเสี่ยวปิงกับกัวหงหยาง

"เกิดอะไรขึ้น?" ลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถาม

อยู่ด้วยกันกับไป๋เสามานาน ลั่วเสี่ยวปิงก็นับว่าเข้าใจไป๋เสาเป็นอย่างดี ถ้าไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ไป๋เสาจะไม่ทำเสียงดังขนาดนี้

ไป๋เสาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า "ฮูหยิน ข้าน้อยรู้สึกว่ามันแปลกๆ เกินไปนะ"

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงทางด้านนี้ ก็ได้กลิ่นไหม้เกรียมอย่างรุนแรง บวกกับกลิ่นสมุนไพรชนิดหนึ่ง เพียงแต่ว่าไป๋เสารู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นนั้น

หยุดไปชั่วขณะ ไป๋เสาพูดต่อว่า "บางทีกลิ่นสมุนไพรที่ไหม้เกรียมนี้ ข้าน้อยอาจจะเข้าใจผิดเอง"

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินคำพูดของไป๋เสา ไม่ได้ปล่อยไป แต่กลับเดินเข้าไปสองก้าว ใช้มือหยิบสมุนไพรที่เผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ใช้นิ้วบดให้ละเอียด จากนั้นก็มาวางที่ปลายจมูก แต่กลับไม่ได้พบความผิดปกติอะไร

ด้วยเหตุนี้ลั่วเสี่ยวปิงจึงเริ่มมองพิจารณาไปที่อื่น กัวหงหยางหลังจากได้ฟังคำพูดของไป๋เสาก็เดินเข้าไปในกองถ่านเปียกกองนั้น และเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียดขึ้น

"น่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น" ในเวลานี้ กัวหงหยางส่งเสียงออกมา

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเช่นนั้นก็เดินเข้าไป จากนั้นก็เห็นว่ากัวหงหยางถูขี้เถ้าบนพื้นด้วยเท้า ต่อจากนั้น พื้นไม้ด้านล่างก็ได้ปรากฏออกมาให้เห็น

เพราะว่าเป็นสถานที่วางสมุนไพร ฉะนั้นจึงเลือกห้องที่ปูด้วยพื้นไม้ โดยเป็นห้องที่กันความชื้นได้

แต่เมื่อเขี่ยขี้เถ้าเหล่านั้นออก ลั่วเสี่ยวปิงจึงสังเกตว่าพื้นไม้เหล่านั้นมีสีแตกต่างกัน และมีรอยด่าง

"ทหาร!" กัวหงหยางออกเสียงเรียก

จากนั้นก็มีมือปราบรีบเข้ามา "นายท่าน ท่านมีคำสั่งอะไรหรือ?"

กัวหงหยาง : "เร็วเข้า เอาขี้เถ้าเหล่านี้ออกไปให้หมด"

ถึงแม้ว่าบรรดามือปราบจะรู้สึกแปลกใจ แต่ยังคงไปทำตามคำสั่งของกัวหงหยาง

หลังจากพวกมือปราบปัดขี้เถ้าบนพื้นออกไปแล้ว เดิมทีลั่วเสี่ยวปิงไม่รู้ว่ารอยด่างบนพื้นเหล่านั้นเกิดขึ้นจากอะไร แต่หลังจากเขี่ยขี้เถ้าออกไปจนหมด ลั่วเสี่ยวปิงก็เข้าใจ

สถานที่ที่มีรอยด่างไม่ได้มีแค่กองนั้นของกัวหงหยาง แต่ทั้งบ้านมีอีกหลายกอง

รอยด่างเหล่านั้น แท้จริงแล้วเป็นรอยที่ไฟลุกไหม้

เมื่อผ่านการเผาไหม้ พื้นไม้ก็ได้ถูกเผาไหม้เกรียมไปนานแล้ว แต่รอยด่างที่เห็นในสายตาของทุกคนนั้นแท้จริงแล้วคือบริเวณที่ไหม้เกรียมมากกว่าบนพื้น บริเวณที่ไหม้เกรียมเหล่านี้เห็นชัดกว่าที่อื่นๆ มาก

และพื้นที่ไหม้เกรียมอย่างมากเหล่านี้ ดูจากร่องรอยนั้นแล้ว อันที่จริงมีขอบเขตชัดเจนอย่างมาก ราวกับว่ามีคนเทราดน้ำมันลงบนพื้น หลังจากนั้นจึงมีร่องรอยการไหม้ของน้ำนั้น

น้ำมัน!

ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกตกตะลึง เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

และเวลานี้ใบหน้าของกัวหงหยางก็ไม่น่าดูอย่างยิ่ง เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากัวหงหยางมีความคิดที่แน่นอนอยู่ในใจแล้ว

มือปราบเหล่านั้นเคยจัดการคดีความมาไม่น้อย เป็นธรรมดาที่จะมีความรู้ เห็นร่องรอยบนพื้นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ในฉับพลัน สีหน้าของทุกคนก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก

จึงออกคำสั่งว่า : "นำขี้เถ้ากลับคืนสู่สภาพเดิม"

มือปราบได้ยินเช่นนั้น ก็ทำตามทันที

ไม่นาน สถานที่นั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิม และไม่มีร่องรอยว่ามีใครเคยเคลื่อนย้ายมาก่อน

กัวหงหยางถอนออกไปจากเถ้าถ่าน เอามือไพล่หลัง ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากที่พวกมือปราบทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว กัวหงหยางสั่งกำชับว่า "อย่าเปิดเผยคำพูดในวันนี้เกี่ยวกับเรื่องนี้ หากข้ารู้ว่าใครเปิดเผยเรื่องราวในวันนี้ ข้าจะปรนนิบัติด้วยไม้พลอง"

ตอนที่กัวหงหยางพูดประโยคนี้ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา

พวกมือปราบได้ยินเช่นนั้น ก็คุกเข่าลงทันที "ครับ ข้าน้อยจะทำตามคำสั่ง"

กัวหงหยางโบกไม้โบกมือ "เอาล่ะ พวกเจ้าออกไปเถอะ"

พวกมือปราบรับคำสั่งแล้วถอนออกไป