บทที่ 474 หลักฐาน

หมออู๋ไม่ได้พูดอะไร แค่ค่อยๆก้มหน้าลง ซ่อนความหดหู่ในสายตาลงไป

สายตาของลั่วเสี่ยวปิงย้ายออกไปจากหมออู๋ มองไปทางทุกคน"ที่พวกเจ้ากล่าวมาในเมื่อกี้นี้ล้วนถูกต้อง หมออู๋ก็คือต้นเหตุของโรคระบาดครั้งนี้"

คำพูดนี้ของลั่วเสี่ยวปิงเป็นการประกาศคำตอบของเรื่องนี้โดยตรง

ถึงแม้ก่อนหน้านี้ทุกคนมีการคาดเดาแบบนี้แล้ว แต่เมื่อเทียบกับการคาดเดาของตัวเอง คำพูดนี้ที่เป็นการประกาศของลั่วเสี่ยวปิง ก็ส่งผลกระทบต่อทุกคนมากขึ้น

ทุกคนล้วนใช้สายตาที่เหลือเชื่อมองลั่วเสี่ยวปิง เหมือนยากที่จะยอมรับ จากนั้นก็มีคนมองไปทางหมออู๋ เพื่อเป็นการพิสูจน์

เห็นได้ชัดว่า ทุกคนล้วนไม่ยอมเชื่อว่าหมออู๋เป็นผู้กระทำ แต่ก็ล้วนอดไม่ได้ที่จะเชื่อคำพูดของลั่วเสี่ยวปิง

หมออู๋ได้ยินคำพูดของลั่วเสี่ยวปิง ก็มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงด้วยความเสียใจยิ่งนัก"จับโจรก็ต้องมีหลักฐาน ถึงแม้หมอเทวดาลั่วเข้าใจผิดต่อข้า ก็ต้องขอคำอธิบายหน่อย"

ลั่วเสี่ยวปิงพูดอย่างราบเรียบ"บอกแล้วว่าจะให้เจ้ายอมรับอย่างสุดจิตสุดใจ"

พูดเสร็จ ลั่วเสี่ยวปิงก็มองไปทางกัวหงหยาง"นายท่านกัว เรื่องแรกเจ้าพูดมาก่อนเถอะ"

ลั่วเสี่ยวปิงพูดเสร็จ กัวหงหยางก็พยักหน้า

ความคาดหวังของเหล่าชาวบ้านล้วนตกอยู่ที่กัวหงหยาง ต่างตั้งตารอคอยกัวหงหยางพูด

กัวหงหยางใช้สายตาที่มืดมิดกวาดไปที่หมออู๋ พูดอย่างเย็นชา"ครั้งแรกที่ยาถูกเผา ไม่เพียงแต่มีร่องรอยเผาน้ำมันเหลืออยู่ ยังมีรอยเท้าอยู่ด้วย รอยเท้านั้นค่อนข้างจะใหญ่ ข้าได้ทำการเปรียบเทียบ เป็นของหมอตี๋ข้างๆเจ้า"

รอยเท้านั้นคือร่องรอยที่เกิดจากเท้าเหยียบน้ำมันแล้วถูกไฟเผาออกมา

ลั่วเสี่ยวปิงเป็นคนค้นพบรอยเท้า หลังจากค้นพบรอยเท้า ลั่วเสี่ยวปิงและกัวหงหยางไม่ได้ให้คนอื่นรู้ แอบเปรียบเทียบรอยเท้าไปก่อน

รอยเท้ายาวประมาณยี่สิบกว่านิ้ว ขาของคนทั่วไปไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น มีแต่ขาของหมอตี๋ร่างใหญ่ที่อยู่ข้างๆหมออู๋พนั้นถึงใหญ่ขนาดนั้นได้

หมออู๋ได้ยินเช่นนี้ กลับทำหน้าตกใจ"เป็นไปได้อย่างไร?"

จากนั้น หมออู๋ก็เถียงว่า"ถึงแม้หมอตี๋ข้างๆข้าเป็นผู้กระทำ งั้นก็ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าข้าก็คือสายลับ นี่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าเลย"

เห็นว่าหมออู๋ไม่ยอมรับ ลั่วเสี่ยวปิงก็พูดต่อ"เมื่อกี้ข้าเพิ่งบอกว่าหวงเหลียนสามารถรักษาโรคระบาดของครั้งนี้ได้ หวงเหลียนก็ถูกทำลาย และการที่หวงเหลียนถูกทำลาย หมอตู้ก็ไม่ใช่ผู้กระทำเลย คือเจ้าเอง หมออู๋ ถูกต้องไหม"สายตาของลั่วเสี่ยวปิงเจาะจงไปที่หมออู๋ สายตาเย็นชามาก ไม่มีความเกรงใจอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว

หมออู๋"หมอเทวดาลั่ว ข้าไม่รู้ว่าตัวเองขัดใจเจ้าตรงไหน เจ้าถึงกับต้องใส่ร้ายข้าแบบนี้"

หมออู๋ทำหน้าเศร้าโศก"หวงเหลียนถูกทำลาย มีหลักฐานที่แน่วแน่พิสูจน์ว่าหมอตู้เป็นผู้กระทำ เหตุใดเจ้าถึงโยนเรื่องนี้มาที่ข้า?"

ได้เห็นเช่นนี้ เหล่าชาวบ้านก็มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงอย่างสงสัย รู้สึกว่าลั่วเสี่ยวปิงเป็นการอาศัยอำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัวตามที่หมออู๋พูด"

แต่เมื่อเผชิญกับพฤติกรรมที่กลับผิดเป็นถูกของหมออู๋ ลั่วเสี่ยวปิงไม่มีความรีบร้อนแต่ใดเลย

เพียงพูดว่า"ตามที่พูด เรื่องที่หวงเหลียนถูกทำลายนั้นหลักฐานทุกอย่างล้วนชี้ไปที่หมอตู้"

ทุกคนล้วนมองไปทางลั่วเสี่ยวปิง รอลั่วเสี่ยวปิงพูดต่อ

"แต่ หมออู๋......"ลั่วเสี่ยวปิงมองไปที่หมออู๋"หวงเหลียน ไม่ใช่ยาพิเศษของโรคระบาดครั้งนี้"

หมออู๋ได้ยินเช่นนี้ มีความตกใจปรากฏในสายตา จากนั้นก็มีความมืดมิดพาดผ่าน"หมอเทวดาพูดอะไรเนี่ย?หมอเทวดาลั่วเป็นคนพูดเองว่า หวงเหลียนสามารถเป็นยาพิเศษในสูตรยาครั้งต่อไปไม่ใช่หรือ?"

เมื่อเห็นหมออู๋ยังไม่ได้ปรากฏความกระวนกระวาย สีหน้าของลั่วเสี่ยวปิงก็ค่อยๆมืดลง