บทที่ 489 ความฝันที่จะร่ำรวยของย่าลั่ว

เห็นว่าทุกคนมองมายังตนเอง ลั่วเสี่ยวปิงจึงกล่าวว่า: "ง่ายมาก เพราะว่าเขาไม่ได้ถูกทำร้าย แต่คือการทำร้ายตัวเอง"

เดิมทีลั่วหลานก็ยังงุนงงอยู่เล็กน้อย พอได้ยินลั่วเสี่ยวปิงพูดแบบนี้ ก็กล่าวด้วยความโกรธทันทีว่า "เจ้าพูดจาเหลวไหล นี่คือพวกเจ้าต้องการจะหาข้ออ้างเพื่อปฏิเสธความรับผิดชอบ"

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเช่นนี้ก็มองไปยังลั่วหลานอย่างเย็นชา "ลูกชายของเจ้ามีความสัมพันธ์เพศกับผู้หญิงมากเกินไปในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ตนเองทำตนเองแท้ๆ แล้วจะโทษใครกันเล่า?"

เห็นว่าลั่วหลานยังไม่ค่อยเชื่อ ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่ได้พูดมาก และได้พบหมอสวีท่ามกลางฝูงชน "ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อข้า ก็สามารถให้หมอสวีเข้ามาตรวจชีพจรก็ได้"

หมอสวี เป็นหมอประจำหมู่ในชนบทมาหลายปี ตอนที่ลั่วหลานยังเป็นสาวหมอสวีก็อยู่แล้ว การปฏิบัติต่อผู้อื่นของหมอสวี ลั่วหลานก็รู้ดี ด้วยเหตุนี้ลั่วหลานจึงรีบกล่าวว่า "หมอสวี ท่านรีบมาตรวจลูกชายของข้าเร็วเข้า ดูว่ายังสามารถรักษาได้หรือไม่"

หมอสวีเหลือบมองลั่วเสี่ยวปิงเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปในกลุ่มคน แล้วนำมือวางลงบนชีพจรของเหมาหย่งฟู่

ชั่วประเดี๋ยวเดียว หมอสวีก็ขมวดคิ้วขึ้นมา จากนั้นก็ชำเลืองมองเหมาหย่งฟู่เล็กน้อย แล้วดึงมือกลับ

"หมอสวี เป็นอย่างไรบ้างหรือ? ลูกชายของข้ายังสามารถมีบุตรสืบสกุลได้หรือไม่?"

หมอสวีได้ยินเช่นนี้ก็ส่ายหน้า "ท่านชายสำส่อนทางเพศมากเกินไป เกรงว่าจะมีทายาทได้ยากแล้ว"

ลั่วหลานได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็ยากที่จะรับได้ พูดพึมพำในปากว่า "ทำไมถึง.......หมอสวี ลูกชายของข้าถูกพวกเขาทำร้ายจนกลายเป็นแบบนี้ ใช่หรือไม่? คือพวกนาง คือพวกนางที่ทำร้ายเขาจนเป็นแบบนี้ ใช่หรือไม่?"

ลั่วหลานยืนยันว่าเหมาหย่งฟู่ถูกทำร้ายจนมีบุตรได้ยาก และไม่ใช่การสำส่อนทางเพศมากเกินไป เหมือนกับว่าการมีบุตรยากเพราะถูกทำร้ายจะสามารถไว้หน้าได้ หรือว่านางต้องการหาสาเหตุอื่นเพื่อมาเป็นข้อแก้ตัว

แต่ทว่า หมอสวีมีสีหน้าที่คร่ำเครียด แล้วกล่าวว่า: "ถ้าหากไม่เชื่อความชำนาญทางการแพทย์ของข้า ก็สามารถให้หมอที่มีทักษะที่เหนือชั้นกว่ามาตรวจท่านชายได้ เพียงแต่ไม่ว่าจะหาใครมาตรวจ ผลลัพธ์นั้นก็มีเพียงหนึ่งเดียว"

เห็นท่าทีที่ยังไม่ตายใจของลั่วหลานแล้ว หมอสวีจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า: "ถ้าหากเขาถูกทำร้ายจริงๆ เจ้าคิดว่าเขาจะยังสามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้หรือ?"

พูดเป็นเล่น การที่อวัยวะเพศถูกทุบตีมันเจ็บปวดมากแค่ไหนใครจะไม่รู้? และนั่นก็คือจุดเปราะบางที่สุดของผู้ชาย ในกรณีที่ถูกทำร้าย จะไม่เจ็บปวดจนขาดใจตายหรือ?

หมอสวีพูดถึงในส่วนนี้แล้ว ถ้าหากเป็นคนอื่นก็คงจะเชื่อ แต่ลั่วหลานไม่อยากที่จะเชื่อ

แต่ทว่า เวลานี้ในฝูงชนก็มีคนเอะอะโวยวายขึ้นมา "อวัยวะเพศได้รับความเสียหายหรือไม่ ก็ถอดกางเกงดูสิ เดี๋ยวก็รู้"

เพียงพูดคำนี้ออกมา แน่นอนว่าในฝูงชนต้องมีคนพูดคล้อยตาม

แต่ทว่า เหมาหย่งฟู่ที่เดิมทีได้ยินว่าตนเองสำส่อนทางเพศมากเกินไปจึงไม่สามารถสืบตระกูลได้และยืนชะงักงันอยู่ตรงนั้น เมื่อได้ยินเสียงทุกคนเอะอะโวยวายให้ตนเองถอดกางเกงออกจึงได้สติกลับมาทันที จากนั้นก็หนีบขาทั้งคู่แน่นอย่างขาดความเชื่อมั่น

"ไม่ ข้าไม่ได้ถูกพวกเขาทำร้ายตรงนั้น......" เหมาหย่งฟู่เอ่ยปาก เมื่อเห็นทุกคนมองมายังตนเอง เหมาหย่งฟู่จึงกล่าวต่อไปว่า "ข้า.....เพราะข้าสำ......."

เหมาหย่งฟู่เอ่ยปากอย่างยากลำบาก พูดจาแฝงไปด้วยความอ้ำๆ อึ้งๆ อย่างมาก

ขณะที่เหมาหย่งฟู่ต้องการจะยอมรับต่อหน้าสาธารณชนว่าตนเองสำส่อนทางเพศมากเกินไป ย่าลั่วก็เอ่ยปากตัดบทคำพูดของเหมาหย่งฟู่ "แม้ว่าทางด้านนั้นพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนทำร้าย แต่หลานชายของข้าถูกพวกเจ้าตีก็จริง เรื่องนี้พวกเจ้าจะต้องรับผิดชอบ"

ดวงตาสามเหลี่ยมอันโหดเหี้ยมของย่าลั่วมองไปยังลั่วเสี่ยวปิง ราวกับว่ากำลังจับผิดลั่วเสี่ยวปิง

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเช่นนี้ ก็ไม่ได้สนใจ

"ใช่ พวกนางตีเขาก็จริง เจ้าคิดจะทำอย่างไรล่ะ?"

เห็นว่าลั่วเสี่ยวปิงยอมรับ ในขณะเดียวกันย่าลั่วก็โล่งอก ภายใต้ดวงตาแฝงไปด้วยความลำพองใจ แต่บนใบหน้าปรากฏความเข้มงวด: "มีสองทาง ชดใช้ค่าเสียหายหรือฟ้องศาล"

หลังจากพูดจบ ย่าลั่วยังมองอย่างกล่าวเตือนไปยังลั่วหลาน หวังว่าลั่วหลานจะไม่ทำเรื่องเสียหาย

และลั่วหลาน หลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้นของย่าลั่ว ภายในใจก็เริ่มครุ่นคิดขึ้นมา เป็นธรรมดาที่ไม่สามารถพูดมากในเวลานี้ได้

และย่าลั่ว หลังจากที่กล่าวเตือนลั่วเสี่ยวปิงเสร็จ ภายในใจก็เริ่มคิดคำนวณว่าสรุปแล้วจะต้องได้เงินมากน้อยแค่ไหนจึงจะเหมาะสม

ถึงอย่างไรภายในใจของย่าลั่ว ก็คือว่าลั่วเสี่ยวปิงจะต้องเลือกอย่างแรกเป็นแน่

ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นลั่วเสี่ยวปิงหรือผู้หญิงสองคนนั้น ก็ดูไม่เหมือนคนขาดเงิน