บทที่ 491 ความเสียใจของบ้านสอง

พอกลับมาถึงตระกูลลั่ว ลั่วหลานก็พุ่งเข้าไปในห้องครัว

ไม่รอให้ย่าลั่วได้มีการตอบสนอง ห้องครัวก็เกิดเสียงดังโครมครามขึ้นมาทันที

"พระเจ้า——" ย่าลั่วตะโกนออกมาอย่างร้อนใจ และรีบมุ่งหน้าไปยังห้องครัว

แต่ทว่า มาไม่ทัน ถ้วยชามทั้งหมดภายในห้องครัวล้วนถูกลั่วหลานโยนแตกเป็นชิ้นๆ

ย่าลั่วโกรธจัด "นังคนล้างผลาญครอบครัว นั่นเป็นถ้วยชามกินข้าวชิ้นสุดท้ายในบ้านนะ"

ย่าลั่วกระทืบเท้าด้วยความโกรธ มองสิ่งของที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้น ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย

ลั่วหลานเห็นเช่นนี้ก็แสดงสีหน้าไม่สนใจ: "แค่ชามแตกไม่กี่ใบ คิดว่าข้าจะซื้อไม่ไหวหรือ?"

พูดพลาง จะล้วงเงินจากในแขนเสื้อ

ย่าลั่วเห็นการกระทำของลั่วหลาน ในสายตาก็มีความโลภ

แต่ว่า การกระทำที่ลั่วหลานล้วงเงินออกมาก็หยุดชะงักลง ภายใต้สายตาก็ปรากฏความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ย่าลั่วเห็นการกระทำที่หยุดชะงักของลั่วหลาน ก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าคร่ำเครียด: "ตอนนี้ในบ้านไม่มีเงินแล้ว คาดไม่ถึงว่าถ้วยชามนี้เจ้ายังทำแตกเป็นชิ้นๆ เช่นนั้นเจ้าจะต้องซื้อ"

ทำท่าทีคิดบัญชีกับลูกสาวอย่างชัดเจน

ลั่วหลานมองพลาง ดึงปิ่นปักผมบนหัวของตนเองด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด แล้วโยนไปให้ย่าลั่วโดยตรง "ได้ ได้เลย ถ้วยชามแตกแค่ไม่กี่ใบไม่ใช่หรือ? ปิ่นอันนี้เพียงพอหรือไม่?"

ลั่วหลานพูดพลาง ชำเลืองมองถ้วยชามที่อยู่บนพื้น ภายใต้สายตาปรากฏอารมณ์ที่ไม่แยแสและอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

ย่าลั่วรับปิ่นมาด้วยความดีใจ "พอแล้ว พอแล้ว วันนี้ครอบครัวให้เจ้าตัดเนื้อกินแล้ว"

ได้ยินเช่นนี้ ลั่วหลานก็กล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า "เอาล่ะ จำเอาไว้ว่าตัดเนื้อติดมันให้มากหน่อยก็แล้วกัน"

ย่าลั่วได้ยินเช่นนี้ก็มีสีหน้าชะงักงันไปเล็กน้อย มองลั่วหลานอย่างสงสัยว่า "หลานเอ๋อร์ เจ้าไม่มีเงินแล้วใช่ไหม?"

ลั่วหลานได้ยินเช่นนี้ บนใบหน้าก็แข็งทื่อ ก็กล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจทันทีว่า "นายท่านของข้ามีร้านขายสินค้ากว่าสิบแห่ง ข้าจะไม่มีเงินหรือ? แม่ท่านอย่ามาล้อข้าเล่นหน่อยเลย"

พูดพลาง สายตาของลั่วหลานก็มองไปยังที่อื่น ไม่ได้มองมาที่ย่าลั่วอีก

ย่าลั่วมองปิ่นปักผมในมือ แล้วกล่าวอย่างรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเล็กน้อยว่า "ในเมื่อเจ้ามีเงิน แล้วทำไมเอาปิ่นปักผมของเจ้ามาให้ข้าล่ะ?"

ปิ่นนี้มองดูแล้วก็น่าทำจากเงินแท้ จะต้องมีค่ามากกว่าเศษเงินอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ ในเมื่อลูกสาวเป็นฮูหยินของตระกูลผู้ดีมีเงิน แล้วทำไมจะต้องอ้าปากกินเนื้อติดมันด้วยล่ะ?

ตระกูลผู้ดีมีเงินไม่ใช่ว่ากินเนื้อติดมันจนเบื่อแล้วหรือ?

ลั่วหลานได้ยินเช่นนี้ ก็คล้ายกับว่าถูกคำถามทำให้หงุดหงิด "ก็ได้ ก็ได้ ในเมื่อท่านไม่ต้องการปิ่น เช่นนั้นก็นำมาคืนข้า ข้าจะไปเอาเศษเงินมาให้ท่าน"

ลั่วหลานพูดพลาง ออกแรงต้องการจะแย่งปิ่นในมือย่าลั่ว

เพียงย่าลั่วได้ยิน ก็รีบนำปิ่นไปซ่อนเอาไว้ด้านหลังของตนเอง กล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า "ปิ่นนี้ให้ข้าแล้วเช่นนั้นก็ย่อมเป็นของข้า มีเหตุผลอะไรจะต้องคืนกลับไปเล่า? ข้าจะเอาไปซื้อถ้วยซื้อเนื้อ"

ย่าลั่วพูดพลาง เดิมออกจากห้องครัวไป หลังจากออกมาจากห้องครัวย่าลั่วก็กลับไปยังห้องของตนเองโดยตรง และไม่ได้ไปซื้อเนื้อเหมือนกับที่ปากพูด ด้วยเหตุนี้จึงไม่เห็นภาพเงาทาหน้าประตู

บ้านสอง ที่อยู่ข้างๆ

ลั่วว่านซิงมองของที่จ้าวซื่อถือออกไปแล้วก็ถือกลับมาอีก จึงอดไม่ได้ที่จะงุนงงอย่างมาก "แม่ เนื้อชิ้นนี้ท่านต้องการเอาไปให้ท่านป้าไม่ใช่หรือ?"

จ้าวซื่อขยิบตาให้จากนั้นก็รีบปิดประตูทันที

พอมาถึงโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ในบ้าน จ้าวซื่อก็เรียกลูกชายทั้งสองว่า "ว่านซิน ว่างซิ่ง พวกเรากินเองแล้วกัน"

ลั่วว่างซิ่งค่อนข้างเด็ก ฉะนั้นจึงไม่ได้พะว้าพะวัง ใช้มือหยิบเนื้อขึ้นมาแล้วเริ่มกินทันที

ุ