บทที่ 496 ต้องการให้คนกลุ่มนั้นของเจ้ามาช่วยข้าทำงาน

"ทำไมวันนี้เจ้าถึงมาที่นี่ล่ะ?" ถึงแม้จะคาดเดาจุดประสงค์ในการมาของสวีจี้เหว่ยได้แล้ว แต่ลั่วเสี่ยวปิงยังคงเอ่ยถามออกมา

"อ๋อ ข้ามาหาเถ้าแก่หอเหมยเซียง......"

ในระหว่างที่กล่าว จู่ๆ สวีจี้เหว่ยก็คิดอะไรขึ้นมาได้ และมองลั่วเสี่ยวปิงด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "หมอเทวดาลั่ว ท่านคงไม่ใช่......"

ลั่วเสี่ยวปิงยิ้ม และแสดงออกถึงการยอมรับ

สวีจี้เหว่ยเห็นเช่นนั้น ก็ถูๆ มืออย่างประหม่าทันที

"นี่......หมอเทวดาลั่ว......ไม่สิ....เถ้าแก่ลั่ว......ข้า......" ทันใดนั้น สวีจี้เหว่ยยังไม่รู้ว่าควรจะเรียกลั่วเสี่ยวปิงว่าอะไรดี

"เรียกข้าว่าแม่นางลั่วก็พอ" ลั่วเสี่ยวปิงกล่าว

สวีจี้เหว่ยได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวว่า "แม่นางลั่ว คืออย่างนี้ ข้าต้องการสินค้าหนึ่งชุดเพื่อไปขายทางตอนใต้ ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่?"

ในตอนนั้นก็เป็นเพราะสินค้าทางด้านนี้ ฉะนั้นจึงล่าช้าอยู่ที่เมืองหลินอาน

ตอนนี้สถานการณ์มั่นคงแล้ว สวีจี้เหว่ยได้สอบถามหลายๆ ด้านแล้ว รู้ว่าผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของหอเหมยเซียงขายดีอย่างมาก หากสามารถเอาไปขายทางตอนใต้ได้ เช่นนั้นจะต้องทำเงินได้มากมายอย่างแน่นอน

เพียงแต่หอเหมยเซียงไม่ได้ร่วมมือกับคนอื่นเรื่องนี้เขารู้ดี ตอนนี้หลังจากได้ยินที่อยู่ของเถ้าแก่หอเหมยเซียง สวีจี้เหว่ย อันที่จริงก็แค่ลองเสี่ยงโชคดูก็เท่านั้น

หากไม่ได้จริงๆ ได้ยินมาว่าเมล็ดสนทางด้านนี้ เครื่องปรุงรสเผ็ดเป็นพิเศษ เครื่องปรุงรสสำหรับหม้อไฟ ยังมีเครื่องลายครามที่มีชื่อเสียงอย่างมาก

เพียงแค่ไม่รู้ว่าในใจของสวีจี้เหว่ยทราบว่าสิ่งของเหล่านี้เกี่ยวข้องกับลั่วเสี่ยวปิง จึงไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร

เพียงแต่ว่า ถึงแม้จะรู้สึกสิ้นหวังในใจ แต่สวีจี้เหว่ยยังคงมองลั่วเสี่ยวปิงด้วยใบหน้ามีความหวัง รอคอยการตอบกลับของลั่วเสี่ยวปิง

แต่ทว่า ลั่วเสี่ยวปิงกลับส่ายหัว "ผลิตภัณฑ์ของหอเหมยเซียงเราไม่ได้มีไว้สั่งกลับบ้าน"

ถึงแม้จะรู้ถึงผลลัพธ์เช่นนี้แล้ว แต่หลังจากที่ได้ยินลั่วเสี่ยวปิงปฏิเสธ ก็ยังคงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ลั่วเสี่ยวปิงมองสวีจี้เหว่ย ยิ้มจางๆ แล้วกล่าวว่า "เพียงแต่ว่าเถ้าแก่สวี เจ้าเตรียมจะเป็นพ่อค้าเร่ไปตลอดเลยหรือ?"

พ่อค้าเร่พูดให้เข้าใจก็คือต้องขึ้นเหนือลงใต้เพื่อซื้อขายสินค้า และหากำไรส่วนต่าง

ถึงแม้ว่ากำไรจะไม่ต่ำ แต่อันที่จริงก็ยากลำบาก อีกทั้งความเสี่ยวก็สูง อย่างไรเสียของที่ซื้อมา ก็ไม่แน่ว่าจะขายได้ในราคาที่ดียิ่งกว่า

ฉะนั้นลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถามคำถามเหล่านี้ ก็ไม่ใช่เป็นการปฏิเสธอาชีพพ่อค้าเร่

เพียงแต่สวีจี้เหว่ยคนนั้น ในครอบครัวมีพ่อแม่ลูกอยู่หลายคน การเป็นพ่อค้าเร่ไม่ใช่การวางแผนในระยะยาว

สวีจี้เหว่ยได้ยินเช่นนั้น กลับส่ายหัว "เฮ้อ แม่นางลั่วเจ้าก็เห็น ที่นั่นเรามีคนกลุ่มหนึ่ง......หากไม่เป็นพ่อค้าเร่ เกรงว่าเป็นการยากที่จะเลี้ยงดูครอบครัวที่ใหญ่เช่นนั้นได้"

แท้จริงแล้ว ครอบครัวของสวีจี้เหว่ย มากกว่าคนเหล่านั้นที่ได้เห็นในบ้านหลังนั้น

ครอบครัวใหญ่ของพวกเขา มีสมาชิกมากกว่า 100 คน

ร้อยคนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นญาติกัน แต่มาจากสถานที่แห่งหนึ่ง บางคนก็เป็นผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติทางน้ำ

แรงงานคนเหล่านี้ วัยหนุ่มสาวมีเพียง 20-30 คนเท่านั้น

และเป็นผู้สูงอายุผู้หญิงกับเด็กเสียส่วนใหญ่

คนหนุ่มสาวเหล่านี้รับผิดชอบในการเลี้ยงดูคนสูงอายุผู้หญิงและเด็กเหล่านั้น แต่มีเพียงแค่ 20-30 คนที่เลี้ยงดูคนมากมายขนาดนั้น จะเป็นจับกังก็เป็นไม่ได้ หากเป็นแค่จับกัง ทุกคนคงอดอยากกันหมด

ทุกคนแทบจะไม่มีข้าวกินแล้ว 20-30คนจึงปรึกษาหารือกัน เริ่มทำอาชีพพ่อค้าเร่ขึ้นมา

เริ่มจากทุกๆ คนมีเกวียนล่อพังๆ เล่มเดียว คนอื่นๆ ก็พึ่งเท้าลำเลียงสินค้า เดินไปในที่ที่ไม่ไกลมาก ราคาของที่ขายก็ไม่ใช่คนดีนัก แต่โดยรวมก็พูดได้ว่า ก็ดีกว่าจับกังอย่างมาก