บทที่ 514 งานเลี้ยงพระราชวัง (1)

ในชั่วพริบตาเดียววันนี้ก็ถึงงานเลี้ยงพระราชวังแล้ว

เวลานี้ตระกูลเว่ยทั้งหมดมาถึงกันแล้ว และไป๋เสาก็กลับมาอยู่ข้างกายซ่งฉงปิงแล้วเช่นกัน

เช้าตรู่ เว่ยหวินซีกับซ่งหยุนดาได้มารวมตัวกันที่ลานบ้านของซ่งฉงปิง

ซ่งหยุนดาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว เป็นธรรมดาที่จะดื่มชารออยู่นอกห้อง และเว่ยหวินซีก็ตามไป๋ซู่ไปเลือกเสื้อผ้าให้ซ่งฉงปิง

"ชุดสีชมพูชุดนี้เหมาะกับปิงเอ๋อร์นะ"

"ข้าน้อยรู้สึกว่าชุดสีม่วงก็เหมาะสมนะเจ้าคะ?"

"ไอ๋หย๋า สีเขียวนี้ก็ดูดีเช่นกัน......"

"จัดเข้าคู่กับกิ๊บติดผมจึงจะดี......"

"ปิ่นระย้าสองสามอันนี้ก็เหมาะสมกับคุณหนูเป็นอย่างยิ่ง......"

ทั้งสองคนเลิกกันจนตาลาย ซ่งฉงปิงทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

พอดีกับว่าเวลานี้ มีสาวใช้ถือถาดเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู

"พระชายา คุณหนูรอง คนของหอปิงอวี้ส่งชุดมาให้เจ้าค่ะ"

เว่ยหวินซีกับไป๋ซู่ที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

เป็นธรรมดาที่พวกนางรู้จักหอปิงอวี้

แต่ว่า เหตุใดหอปิงอวี้จึงส่งเสื้อผ้ามามห้ด้วยตนเองนะ?

เว่ยหวินซีมองไปยังไป๋ซู่ ไป๋ซู่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมาได้ ด้วยเหตุนี้จึงบอกเล่ากับเว่ยเหวินซีอย่างง่ายๆ อีกครั้งหนึ่ง

เอ่ยถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ไป๋ซู่ยังคงสุขใจอย่างมากมาจนถึงวันนี้

เพื่อให้สามารถจัดการคุณหนูเหล่านั้นได้อย่างไม่ต้องเสียแรง จึงทำให้บรรดาคุณหนูเหล่านั้นจ่ายเงินเป็นสองเท่าจนกระทั่งหลายๆ ตำลึงเพื่อซื้อเสื้อผ้าของหอปิงอวี้ คุณหนูของตนนั้นเก่งจริงๆ

แต่ทว่า หลังจากที่เว่ยหวินซีได้ฟังคำพูดของไป๋ซู่ ขอบตานางก็แดงก่ำ

"เสด็จแม่ เป็นอะไรไปหรือเพคะ?"

เห็นเว่ยเหวินซีเป็นเช่นนั้น ซ่งฉงปิงจึงรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ตอนนี้นางรู้แล้ว ว่าสิ่งที่ตนเองกลัวที่สุดก็คือน้ำตาของเสด็จแม่

เว่ยหวินซีขอบตาแดงก่ำ กล่าวด้วยสีหน้าโกรธเคือง "ปิงเอ๋อร์เจ้าวางใจเถอะ งานเลี้ยงพระราชวังวันนี้ เสด็จแม่จะต้องช่วยอัญเชิญตำแหน่งจวิ้นจู่ลงมาให้เจ้าให้จงได้"

ไม่ใช่ของปลอมที่ยังเป็นจวิ้นจู่หรอกหรือ ปิงเอ๋อร์ของตนเองจึงต้องกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมถูกคนพูดจาฉีกหน้าเช่นนี้

ปิงเอ๋อร์ของนางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของจวนอ๋อง สิ่งของเหล่านั้นกล้ามากลั่นแกล้งปิงเอ๋อร์ของนางได้อย่างไรกัน?

"ไม่ได้สิ ข้าต้องให้เสด็จพ่อของเจ้าช่วยเจ้าทวงคืนความยุติธรรมให้ได้" ใบหน้าเว่ยหวินซีเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม

"เสด็จแม่ อย่า......" ซ่งฉงปิงต้องการจะห้ามปราม

"ใครกลั่นแกล้งปิงเอ๋อร์หรือ?" ซ่งฉงปิงยังไม่ทันพูดจบ น้ำเสียงของซ่งหยุนดาก็ดังเข้ามาจากด้านนอก

เดิมทีซ่งหยุนดาเพื่อการดื่มชาอยู่ด้านนอกเพียงคนแล้ว อีกทั้งยังเห็นมีสาวใช้นำเสื้อผ้าอาภรณ์ของหอปิงอวี้มาส่งให้ จึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูสักเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดของเว่ยหวินซีที่ต้องการทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ซ่งฉงปิงเรื่องนี้

เว่ยหวินซีได้ยิน ก็ไม่ได้คำนึงถึงการห้ามปรามของซ่งฉงปิง และรำต้นสายปลายเหตุของเรื่องมาบอกกล่าวอีกครั้งหนึ่ง

ซ่งหนุนดาคล้อยตามเว่ยหวินซีเสมอมา เมื่ได้ฟังคำพูดของเว่ยหวินซี ซ่งหยุนดาก็โกรธอย่างจริงจัง

"ในเมื่อตาเฒ่าเจียงผู่สอนหลาวสาวไม่ดีเอง วันพรุ่งนี้ก็อย่าโทษว่าข้าหยาบคายก็แล้วกัน" ซ่งหยุนดากล่าวด้วยความโกรธ

เห็นท่าทีของเสด็จพ่อเสด็จแม่ตนเอง ซ่งฉงปิงก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย "เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ข้าได้แก้แค้นคืนด้วยตนเองแล้ว เสด็จพ่อเสด็จแม่อย่าได้กังวลใจเลย"

นางไม่เพียงแต่ไม่เสียเปรียบ ยังทำเงินได้เป็นจำนวนมากอีกด้วย

เดิมทีแล้ว เหตุการณ์ที่พบเจอนั้นนางปิดกั้นบรรดาคุณหนูเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้พวกนางไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่ตนเองชอบ

แต่ว่า การลงโทษเช่นนี้จึงไม่ได้มีความหมายอะไร อีกทั้งเงินอยู่ในกำมือไม่ทำกำไรก็โง่แล้ว ฉะนั้นผลสุดท้ายนางยังพึงพอใจเป็นอย่างมาก