บทที่ 522 เพิ่มสิ่งเดิมพัน

"เป็นไปได้อย่างไร?"

นางจะเอาชนะคนที่มาจากชนบทไม่ได้ได้อย่างไร?

หากแพ้ให้กับคนที่มาจากชนบทจริงๆ งั้นสำหรับนาง เป็นสิ่งที่อัปยศมาก

เมื่อนึกถึงที่นี่ เจียงหรูเยว่มีแต่ต้องจ้องซ่งฉงปิงเอาไว้

"ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ แล้วเจ้าจะยอมรับหรือเปล่า?"ซ่งฉงปิงถามอย่างราบเรียบ

เจียงหรูเยว่รู้สึกว่า หลังจากซ่งฉงปิงพูดประโยคนี้ออกมาแล้ว สายตาของทุกคนล้วนมองมาที่นาง

ในวินาทีนั้นเจียงหรูเยว่รู้สึกว่า ถ้าตัวเองปฏิเสธ จะกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนแน่นอน

ดังนั้นเจียงหรูเยว่กัดฟันแล้วพูดว่า"ได้ ข้ายอมรับ"

เห็นว่าเจียงหรูเยว่ยอมรับ สายตาของซ่งฉงปิงก็มองไปที่ซูซือฉี สายตาค่อนข้างจะลึกซึ้งขึ้น

เมื่อเทียบกับเจียงหรูเยว่แล้ว จริงๆแล้วซูซือฉีเป็นคนที่จัดการยากที่สุด

เจียงหรูเยว่คนนี้ถึงแม้น่ารังเกียจ แต่คิดร้ายอะไรล้วนปรากฏบนใบหน้า ไม่เหมือนซูซือฉีคนนี้ เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม พูดอย่างทำอย่าง

"เจ้า......"ระหว่างที่ซ่งฉงปิงพูด ก็มองไปที่คนอื่น"พวกเจ้าล่ะ?"

คนที่ซ่งฉงปิงมองไป ล้วนเป็นคนที่อยากจะให้ซ่งฉงปิงสมัครในเมื่อกี้นี้

แต่พวกนางคิดไม่ถึงว่ายังมีเรื่องของพวกนางอีก

แต่มีเจียงหรูเยว่เป็นตัวอย่างอยู่ข้างหน้า พวกนางก็ไม่โง่ รู้ว่าซ่งฉงปิงหมายความว่าอะไร

แถมพวกนางก็มั่นใจว่าซ่งฉงปิงไม่ชนะหรอก

ตลกแล้ว ถึงแม้เจียงหรูเยว่แพ้ให้กับซ่งฉงปิง แล้วพวกนางจะแพ้หมดได้อย่างไรล่ะ?

เป็นไปไม่ได้!

คนที่มาจากชนบท ถึงแม้เคยแอบเนียนมา แต่ความรู้ก็ต้องน้อยมาก จะเอาชนะพวกนางอย่างไรได้?

ดังนั้นพวกนางล้วนยอมรับอย่างเฉียบขาดมาก

แต่ซ่งฉงปิงกลับส่ายหน้า

"เจ้าคิดจะกลับคำหรือ?"มีคนไม่พอใจ

ซ่งฉงปิงส่ายหน้าอีกครั้ง"ไม่ใช่แน่นอน เพียงแต่ว่าสิ่งเดิมพันที่ข้ามีต่อพวกเจ้านั้นแตกต่างจากเจียงหรูเยว่"

หลายคนล้วนอึ้งไปเลย

แตกต่างกัน?

เมื่อเห็นลักษณะที่ไม่เข้าใจของพวกนาง ซ่งฉงปิงถอนหายใจ"เพราะคนไร้ประโยชน์มีคนเดียวก็พอแล้ว ถ้ามากกว่านี้ คนอื่นยังนึกว่าราชวงศ์ต้าชิ่งของเราไม่มีคนเก่ง"

"เจ้า!"เจียงหรูเยว่โกรธขรึมมาก

นางมีความรู้สึกว่าซ่งฉงปิงกำลังประชดตัวเองอยู่ แต่นางไม่มีหลักฐาน

โดยเฉพาะตอนที่สายตาที่เย็นชาของอ๋องอี้วส่งมาทางนาง ทำให้นางรู้สึกว่าหลังเย็นมาก เลยไม่กล้าทำอะไรต่อซ่งฉงปิง

เจียงหรูเยว่โกรธจนมีแต่ต้องกำมือไว้อย่างแน่น คิดร้ายอยู่ในใจ : ซ่งฉงปิง ปล่อยให้เจ้าดีใจไปก่อน ถึงเวลาข้าจะทำให้เจ้าน่าดูแน่ๆ

"สิ่งเดิมพันของเราคืออะไร?"ซูซือฉีถามด้วยความแปลกใจ มองขึ้นไปแล้วบริสุทธิ์มาก

ซ่งฉงปิงคิดแล้วคิดอีก คิดไม่ออกจริงๆ

แต่ไม่นาน ซ่งฉงปิงก็มีความคิดที่ดี

"ถ้าข้าชนะ พวกเจ้าต้องให้ข้าคนละหนึ่งหมื่นตำลึง!"

ถึงแม้นางไม่ขาดเงิน แต่พวกนางขาดเงิน

แบบนี้ถึงสามารถทำให้พวกนางจำบทสั่งสอนของวันนี้เอาไว้

ส่วนเหตุใดถึงนำเงินเป็นสิ่งเดิมพัน?

ก็เงินมันดีไง

มีเงินสามารถทำเรื่องทุกอย่างได้

ตอนนี้ นางต้องใช้เงินไปซื้อของยังชีพที่ใช้ในชายแดน มีคนโง่เสียเงินเปล่าๆให้ถ้าไม่เอาก็โง่แล้ว

นี่สิ หนึ่งสองสามสี่ห้าหก ที่นี่มีคนโง่ตั้งหกคน

แต่พอคุณหนูเหล่านั้นได้ยินว่าซ่งฉงปิงเอาแต่เงิน ก็ปรากฏสีหน้าที่ดูถูก