บทที่ 537 ซ่งเฮงนึกเสียใจอย่างมาก

เว่ยหวินซีกวาดสายตามองสิ่งของเหล่านั้นและกล่าวอีกครั้งว่า “พวกเขาไม่มีเวลาจัดการ มิเช่นนั้นคาดว่าจะสามารถนำสิ่งของมาได้มากกว่านี้”

นางเข้าใจดีว่าคนในครอบครัวของตนเองรักและเอ็นดูเด็กผู้หญิงมากเพียงใด

ในตอนนั้นที่ตนเองออกเรือน บรรดาพี่ชายก็แทบจะยกของดีๆ ในบ้านให้จนหมด

ซ่งฉงปิง: “......”

นางคิดมาโดยตลอดว่าตนเองเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าตนเองจะเป็นแค่ทองสัมฤทธิ์เท่านั้น

คนตระกูลเว่ยช่างปกปิดได้อย่างสนิทจริงๆ

ภายใต้การโน้มน้าวของเว่ยหวินซี ในที่สุดซ่งฉงปิงก็รับของขวัญเหล่านั้นไว้

ในเมื่อรับไว้แล้ว ซ่งฉงปิงจะต้องไปขอบคุณถึงที่อย่างแน่นอน

ประกอบกับตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง ซ่งฉงปิงก็ยังไม่ได้ไปที่ตระกูลเว่ยเลย ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงตัดสินใจไปสักหน

เมื่อซ่งหยุนดาและเว่ยหวินซีได้ยิน พวกเขาก็บอกว่าอยากจะไปด้วยกัน

เพียงแต่ตอนที่รถม้ากำลังจะออกเดินทาง ซ่งเฮงที่ได้ข่าวก็รีบเบียดเสียดขึ้นมาบนรถม้า เมื่อเห็นสายตาที่มองมาของคนในครอบครัว ซ่งเฮงก็ยิ้มแหะๆ และไม่พูดอะไรมากนัก แต่ท่าทางชัดเจนมาก: เขาก็อยากจะตามไปด้วย

หลังจากที่ซ่งฉงปิงและคนอื่นๆ จากไปแล้ว ในลานบ้านของรองพระชายา

ซ่งจินจือสีหน้าดูอิจฉาริษยา “ท่านแม่ เสด็จพ่อมอบกุญแจห้องเก็บของทั้งหมดให้กับหญิงชั่วผู้นั้น มีสิทธิ์อะไร ข้าก็เป็นบุตรสาวของเสด็จพ่อเช่นกัน”

ไม่รู้ว่าประโยคที่ซ่งจินจือพูดนั้นผิดตรงไหน หลังจากที่หูหยานเฉียนได้ยิน แววตาก็เปล่งประกายเล็กน้อย และไม่เผชิญหน้าหน้ากับสายตามองของซ่งจินจือ

แต่ซ่งจินจือไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหูหยานเฉียน เพียงแค่กล่าวต่ออย่างไม่พอใจว่า “ท่านแม่ คนไร้ประโยชน์เช่นซ่งหลิงหลาง ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ เมื่อไหร่ท่านจะลงมือ ข้าไม่อยากเห็นหญิงชั่วผู้นั้นแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หูหยานเฉียนก็เหลือบมองซ่งจินจือและเม้มริมฝีปาก “จัดการกับนาง เราไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตนเอง”

เมื่อเห็นว่าซ่งจินจือไม่เข้าใจ หูหยานเฉียนก็กล่าวต่อ “ระยะนี้หญิงชั่วผู้นั้นได้รับร้านค้ามาบางส่วนไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นข้าจะดูว่านางมีความสามารถที่จะรักษาร้านค้าเหล่านั้นไว้ได้หรือไม่”

ในขณะพูด นัยน์ตาของหูหยานเฉียนก็ฉายแววชั่วร้าย

ในอีกด้านหนึ่ง ซ่งฉงปิงและซ่งหยุนดาก็มาถึงตระกูลเว่ยแล้ว

แม้ว่าจะรู้มานานแล้วว่ามีหลานชายและหลานสาวสองคน แต่ก็ไม่เคยเจอมาก่อน แม้ว่าจะตั้งตารอเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เท่ากับตั้งตารอบุตรสาว

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองคนอยู่ข้างหน้า ซ่งหยุดดาและเว่ยหวินซีก็ตกตะลึง

นัยน์ตาทั้งสองคู่ไม่อาจละสายตาจากร่างของเด็กทั้งสองคนได้

คิดว่าไม่ได้ตั้งตารอมากนัก แต่ความตื่นเต้นเมื่อเห็นเด็กทั้งสองคนนั้น ไม่ได้เสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

อานอานและเล่อเล่อยืนอยู่ที่นั่นอย่างเชื่อฟัง และปล่อยให้ท่านตากับท่านยายมองดู

“อา—ท่านอ๋อง ข้า......ข้าลืมเตรียมของรับขวัญ ทำอย่างไรดี?” เว่ยหวินซีดูตื่นตระหนกในทันที

แม้ว่าจะถามซ่งหยุนดา แต่ก็ยังไม่สายตาจากอานอานและเล่อเล่อ

ซ่งหยุนดามองอานอานและเล่อเล่อไปพลาง หยิบของกระจุกกระจุกสองชิ้นออกมาจากในอ้อมแขนไปพลาง “ข้าเตรียมไว้แล้ว”

เหรียญสงบสุขหนึ่งอัน เหรียญสมปรารถนาหนึ่งอัน ล้วนทำมาจากหยกอุ่น เหมาะจะเป็นของรับขวัญของเด็กทั้งสองคน

เมื่อได้ยินว่าเตรียมของไว้แล้ว เว่ยหวินซีก็แย่งมาจากในมือของซ่งหยุนดาหนึ่งอัน หลังจากนั้นก็ยื่นให้เล่อเล่อย่างระมัดระวัง “เรียกท่านยายสักคำได้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เล่อเล่อก็กล่าวอย่างอ่อนหวานว่า “ท่านยาย”

หลังจากเรียกจบ เล่อเล่อก็มองไปที่ซ่งหยุนดา “ท่านตา”

เมื่อทั้งสองคนถูกเรียก สีหน้าก็ดูมีความสุขในทันที

จากนั้นเว่ยหวินซีต้องการจะแย่งเหรียญสงบสุขในมือของซ่งหยุนดาอีกครั้ง แต่คราวนี้ซ่งหยุนดาที่ตามใจเว่ยหวินซีมาตลอดก็ปฏิเสธ “หนึ่งคนหนึ่งอัน อันนี้ข้าเอง”

ในขณะพูด ซ่งหยุนดาก็ยื่นเหรียญสงบสุขให้อานอาน หลังจากนั้นก็พยายามเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เมตตาอ่อนโยนบนใบหน้า “มาเถิด เรียกท่านตาสิ”

อานอานก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง “ท่านตา”

หลังจากนั้นก็เรียกท่านยาย