บทที่ 539 ไม่สามารถปิดคดีได้ตลอดไป

บริเวณรอบนอกกว่าสิบลี้ ไม่มีใครรู้ว่าหมู่บ้านต้าซิงสร้างรายได้มหาศาล

ดังนั้นหลังจากที่ชาวแคว้นซีหรงปล้น บางคนไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ และวิ่งมาขอยืมเสบียงอาหารที่หมู่บ้านต้าซิง

ไม่ใช่ว่าคนเหล่านี้ไม่อยากไปซื้อเสบียงอาหารในตำบลหรืออำเภอ แต่ในอำเภอขาดแคลนอาหาร แม้แต่ราคาอาหารก็สูงขึ้น และเงินสำรองเหล่านั้นของพวกเขาก็ไม่สามารถซื้อเสบียงอาหารได้

แม้ว่านายอำเภอจะเป็นคนดี และนายอำเภอพบว่าราคาเสบียงอาหารที่เพิ่มขึ้นไม่ได้เกิดจากพ่อค้าใจดำ แต่เป็นเพราะยากที่จะหาเสบียงอาหารในบริเวณใกล้เคียง

นายอำเภอจนปัญญา ชาวบ้านเหล่านี้จึงนึกถึงหมู่บ้านต้าซิง

แต่หมู่บ้านต้าซิงเองก็ไม่มีอาหาร จะมีเสบียงอาหารที่ไหนมาให้คนในหมู่บ้านอื่นยืม?

แต่เมื่อคนเราหิวจนถึงระดับหนึ่ง ย่อมไม่มีเหตุผล

พวกเขาไม่เชื่อว่าผู้คนในหมู่บ้านต้าซิงจะไม่มีเสบียงอาหารจริงๆ แต่กลับคิดว่าชาวบ้านในหมู่บ้านต้าซิแอบเก็บไว้เอง โดยไม่คำนึงถึงชีวิตของพวกเขา จึงเริ่มก่อความวุ่นวาย

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านในหมู่บ้านต้าซิงกำลังจะถูกปิดล้อม ทำให้เกิดการปล้นสะดมครั้งที่สอง ในเวลานี้ฮันหลินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

ฮันหลินบอกว่าภรรยาของตนเองเก็บเสบียงอาหารในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว และตอนนี้จะขายในราคาปกติ ใครที่ต้องการเสบียงอาหารก็นำเงินมาซื้อ

ในกลุ่มคนมักมีคนหัวแหลมอยู่หลายคน

คนหัวแหลมเหล่านี้ต้องการชุบมือเปิป ฮันหลินต้องการหาเงินจากภัยพิบัติ และต้องการให้ฮันหลินนำเสบียงอาหารออกมาโดยไม่ต้องเสียเงิน

น่าเสียดายที่คนหัวแหลมเหล่านี้ไม่รู้ ในเรือนฉีไม่ใช่แค่ฮันหลินเท่านั้นที่ดูเหมือนบัณฑิต และฮันหลินก็ไม่สามารถปล่อยให้คนเหล่านี้ก่อความวุ่นวายได้

ดังนั้นคนหัวแหลมเหล่านี้จึงถูกทุบตี

ถูกทุบตีจนไม่มองไม่เห็นบาดแผลใหญ่อะไร แต่ทำให้คนเจ็บปวดยิ่งกว่าตาย

ตั้งแต่นั้นก็ไม่มีใครกล้าก่อเรื่อง ล้วนแต่นำเงินมาซื้อเสบียงอาหารอย่างเชื่อฟัง

ในช่วงเวลาหนึ่ง ผู้คนเริ่มนึกถึงลั่วเสี่ยวปิงขึ้นมา

หากไม่มีลั่วเสี่ยวปิง พวกเขาอาจจะตายไปแล้ว หรือไม่ก็อยู่อย่างอดอยาก

เหล่าชาวบ้านเริ่มเฝ้ารอว่าลั่วเสี่ยวปิงจะกลับมาโดยเร็ว......

ในเวลานี้ เมืองหลวง

ซ่งฉงปิงกำลังเก็บเกี่ยวและเพาะเมล็ดอยู่ในสเพซ

ในตอนนี้สเพซน้ำแร่วิญญาณของซ่งฉงปิงไปไกลสุดลูกหูลูกตานานแล้ว พืชผลที่อยู่ในนั้นอาจเป็นสีแดง สีเหลือง หรือสีเขียว

พืชผลทุกชนิดทำตามกฎการเจริญเติบโตของตนเอง เติบโตอย่างต่อเนื่อง และเจริญงอกงาม

สำหรับการเก็บเกี่ยวสิ่งเหล่านี้ ซ่งฉงปิงไม่จำเป็นต้องทำด้วยตนเอง

นางสามารถเก็บเกี่ยวได้ด้วยการอธิษฐาน

เมื่อซ่งฉงปิงเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว และกำลังจะออกจากสเพซ หางตาเหลือบไปเห็นกล้วยไม้สกุลหวายกลายเป็นเห็ดหลินจือและโสมคน จิตใจเริ่มสั่นไหว

ก่อนหน้านี้นางหยิบของเหล่านี้ออกมาน้อยมาก เป็นเพราะไม่มีตลาดในหมู่บ้านต้าซิง หยิบออกมาจะสะดุดตามากเกินไป

แต่ที่นี่คือเมืองหลวงที่ที่ดินมีค่ามากกว่าทองคำ และสิ่งเหล่านี้ก็กองรวมกันอยู่ในสเพซ ทำไมนางไม่เอาของพวกนี้ไปแลกเป็นเงิน?

แม้ว่าจะมีร้านค้าและหมู่บ้านต่างๆ ที่คนในครอบครัวมอบให้ แต่นางก็มีอาณาจักรการค้าเล็กๆ ของตนเองอยู่แล้ว และเดิมทีก็ขัดสนเรื่องเงิน

แต่ไม่มีใครไม่ชอบเงินที่มากเกินไปไม่ใช่หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเงินมากเงินน้อยก็มีวันหมดลง

หากมีเงินมากยิ่งขึ้น นางก็สามารถทำเรื่องที่ใหญ่ยิ่งขึ้นได้

ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่กำลังเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาในหัวของนาง เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะทำ

และของมีค่าเหล่านี้ นางวางแผนที่จะเปิดร้านยาและขายคุณภาพดี

ในขณะที่กำลังคิดเรื่องนี้ ทันใดนั้นนอกสเพซก็มีเสียงเคาะประตูของไป๋จู๋ดังขึ้น

“จวิ้นจู่ จวิ้นจู่ —”

ความคิดของซ่งฉงปิงสั่นคลอน มีคนปรากฏอยู่ตัวในห้อง