บทที่ 556 พี่สาวของเจ้า นาง......เกิดเรื่องขึ้นแล้ว

หลังจากที่รถม้าตกลงไปในคูเมือง ที่ประตูวังก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อยู่นาน

เดิมทีมีคนคอยเฝ้าวัง แต่วันนี้เงียบผิดปกติ และที่ประตูวังไม่มีทหารองครักษ์แม้แต่คนเดียว

จนกระทั่งเหตุการณ์ที่รถม้าตกลงไปในคูเมือง หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม จวนอ๋องอี้วเพิ่งจะได้รับข่าว

เนื่องจากเว่ยหวินซีไปบนบานที่วัด เรื่องที่อยากตามหาซ่งฉงปิงให้เจอ และขอบคุณที่พระผู้เป็นเจ้าส่งซ่งฉงปิงมาอยู่ข้างกายของตนเอง ดังนั้นวันนี้เว่ยหวินซีกับซ่งหยุนดาจึงไม่ได้อยู่ที่จวนอ๋องอี้ว

แน่นอนว่าซ่งหยุนดาก็ต้องการไปเป็นเพื่อน

เพียงแต่ไปได้แค่ครึ่งทาง เว่ยหวินซีก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดเว่ยหวินซีก็สั่งให้รถม้ากลับ

เพียงแต่ทันทีที่กลับมาถึงจวนอ๋อง เว่ยหวินซีได้ยินว่าหลังจากที่ฮองเฮาเรียกซ่งฉงปิงเข้าไปวัง

ฮองเฮาผู้นี้ไปมาหาสู่กับเว่ยหวินซีมาหลายปีแล้ว และพอจะเข้าใจอยู่บ้าง

เดิมทีก็ไม่ใช่เพื่อนที่ดี ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าบุตรสาวถูกฮองเฮาเรียกเข้าไปในวัง เว่ยหวินซีจึงสั่งให้คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตนเอง และเตรียมที่จะไปตามหาบุตรสาวในวัง

เพียงแต่ทันทีที่สวมเสื้อผ้าเหมาะสม ก็มีคนมาจากในวัง

สัญชาตญาณของเว่ยหวินซีรู้ว่าไม่ใช่ข่าวดี หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล และไปที่ห้องโถงด้านหน้ากับซ่งหยุนดา

และไม่นานหลังจากที่พี่สาวเข้าไปในวัง ซ่งเฮงก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

จนกระทั่งซ่งเฮงนึกเสียใจมาก ทำไมตนเองถึงเลิกตามพี่สาวเข้าไปในวัง เพียงเพราะคำพูดแค่ไม่กี่คำของพี่สาว?

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่ามีคนมาจากในวัง การตอบแรกของซ่งเฮงคือเกี่ยวข้องกับพี่สาว จึงวิ่งไปที่ห้องโถงด้านหน้าโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เพียงแต่ทันทีที่ซ่งเฮงมาถึงห้องโถงด้านหน้า เขาก็เห็นฉากที่เสด็จแม่ของตนเองเป็นลม

“เสด็จแม่—”

ซ่งเฮ่งอุทานออกมา และรีบวิ่งไปข้างหน้าในทันที

“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ทรงเป็นอะไร?” เมื่อเห็นว่าท่าทางของเสด็จพ่อดูผิดปกติ ซ่งเฮงก็ถามอย่างสั่นเทา

แม้ว่าจะยังเด็ก แต่ซ่งเฮงก็ไม่ได้โง่ เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ซ่งหยุนดากอดเว่ยหวินซี และมองไปที่ซ่งเฮงอย่างนิ่งเฉย “พี่......พี่สาวของเจ้า นาง......เกิดเรื่องขึ้นแล้ว—”

ในขณะนี้ในหัวของซ่งหยุนดาแทบจะว่างเปล่า

ในเวลานี้พ่อบ้านของจวนอ๋องก็เข้ามา “ท่านอ๋อง รถม้าพร้อมแล้วขอรับ”

ใบหน้าของพ่อบ้านก็โศกเศร้าเช่นกัน

ซ่งเฮงเห็นแล้ว ในใจก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี

แต่ในขณะนี้ ซ่งเฮงไม่กล้าถาม

เพราะซ่งเฮงบอกตนเองว่าขอแค่ไม่ถาม ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หากถามแล้ว—หากถามแล้ว—

เขาไม่กล้าถาม!

ซ่งเฮงกำหมัด และหัวหดเป็นเต่า

แต่ทว่าในเวลานี้ซ่งหยุนดาวางเว่ยหวินซีไว้บนเก้าอี้ และพูดกับซ่งเฮงว่า “เฮงเอ๋อร์ ดูแลเสด็จแม่ของเจ้าให้ดี”

ในขณะพูด ซ่งหยุนดาก็หันหลังเดินออกไป

“เสด็จพ่อ—”

ในที่สุดซ่งเฮงก็อดไม่ได้ และเรียกซ่งหยุนดา

เพราะโดยปกติ ไม่ว่าเสด็จพ่อจะเจอกับเรื่องอะไร ก็จะอุ้มเสด็จแม่กลับไปที่ห้อง เสด็จพ่อให้ความสำคัญที่กับเสด็จแม่ และเสด็จพ่อไม่มีทางวางเสด็จแม่ไว้บนเก้าอี้ในห้องโถงด้านหน้าเด็ดขาด

เสด็จพ่อทำเช่นนี้ จะต้องเป็นเพราะเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน

หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เช่นนั้นตนเองเป็นเต่าหดหัวแล้วจะมีประโยชน์อะไร?

หลบไปสักพักหนึ่งก็เท่านั้น

ดังนั้นแม้ว่าเล็บเกือบจะจมลงไปในเนื้อ ซ่งเฮงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาว่า “แท้จริงแล้ว......แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”

ท่าทางของซ่งเฮงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

มีเสียงสั่นอยู่ในเสียงของเขา