บทที่ 559 ฮองเฮาตกใจจนหน้าถอดสี

“ฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี”

ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวที่ประตูวัง คนกลุ่มใหญ่ก็พากันคุกเข่าลงและตะโกนเสียงดัง

นอกจากผู้คนในจวนอ๋องอี้ว คนอื่นๆ รวมทั้งประชาชนห่างไกลที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคูเมือง ต่างก็คุกเข่าลง

เมื่อซ่งฉงปิงได้ยินว่าฝ่าบาทเสด็จมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาที่มองเด็กทั้งสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ

เมื่อมองข้ามฝั่งไป หลังจากที่สบตากับเด็กทั้งสองคนแล้ว ซ่งฉงปิงก็หันกลับไปมองที่ประตูวัง

เมื่อฮ่องเต้ซ่งหยุนจางเห็นว่าซ่งฉงปิงยังอยู่ดี ในขณะที่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในใจก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ในเวลานี้ความรู้สึกของซ่งหยุนจางนั้นซับซ้อน เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะคาดหวังให้ซ่งฉงปิงตาย หรือว่าคาดหวังให้นางไม่ตาย

หากซ่งฉงปิงตาย ซ่งหยุนดาโศกเศร้า เขาคงจะมีความสุข ตราบใดที่ซ่งหยุนดาไม่มีความสุข เขาล้วนแต่มีความสุขมาก เขาแอบแข่งกับซ่งหยุนดามาหลายปีแล้ว

แต่ซ่งฉงปิงเกิดเองขึ้นที่ประตูวัง เขากังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของซ่งหยุนดา

เนื่องจากความรู้สึกที่ซับซ้อนเช่นนี้ เมื่อเขารู้เรื่องนี้ จึงไม่ลังเลที่จะมาดูสถานการณ์ที่ประตูวังในทันที

แต่ในฐานะฮ่องเต้และเสด็จลุงของซ่งฉงปิง หากเขาไม่ปรากฏตัวคงจะไม่เหมาะสม

คนที่ไม่รู้สถานการณ์ภายในคงคิดว่าเขาใจฝ่อ หากซ่งหยุนดาคิดมาก คงจะได้ไม่คุ้มเสีย?

ซ่งหยุนจางคิดมาก แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงประตูวัง สิ่งที่เขาเห็นคือซ่งฉงปิงที่ไม่บุบสลาย

รถม้าพุ่งตกลงไปในคูเมืองแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมซ่งฉงปิงยังยืนอย่างปลอดภัยอยู่ที่นี่?

ดังนั้นในขณะนี้ ซ่งหยุนจางไม่รู้ว่าตนเองควรจะผิดหวังหรือโล่งใจดี

แต่ความรู้สึกดังกล่าวแวบเข้ามาในหัวของซ่งหยุนจาง

เมื่อเห็นว่าคนในจวนอ๋องอี้วล้วนยืนอยู่ และไม่ได้ตั้งใจที่จะคุกเข่าลง นัยน์ตาของซ่งหยุนจางก็จมลงเล็กน้อย

ทำไม? เมื่อเห็นเขาที่เป็นฮ่องเต้แล้วแต่ละคนไม่คารวะ นี่คิดจะต่อต้านหรือ?

ในขณะที่คิดเช่นนี้ ซ่งหยุนดา ซ่งฉงปิง และคนอื่นๆ ก็คุกเข่าลง

“คารวะฝ่าบาท! ”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซ่งหยุนจางก็คลายความสงสัยในใจ และรู้สึกสบายใจ

เขาซ่งหยุนดาควรจะคารวะตนเอง

เขาเป็นบุตรชายของภรรยาเอก ซ่งหยุนดาเป็นเพียงบุตรชายของสาวใช้ที่ต่ำต้อย จะสูงส่งได้อย่างไร?

โชคดีที่ในตอนนั้นไม่ว่าเสด็จพ่อจะทรงลำเอียงอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

ใต้หล้านี้เป็นของเขา

หลังจากผ่อนคลาย ซ่งหยุนจางก็ดูอ่อนโยน “ทุกคนลุกขึ้นเถิด”

ในขณะพูด ซ่งหยุนจางก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางกังวล และมองซ่งฉงปิงขึ้นลงอย่างละเอียด หลังจากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ “ข้าได้ยินมาว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า——ตอนนี้เจ้าไม่เป็นไรแล้ว ในที่สุดก็วางใจ”

คำพูดของฝ่าบาทไม่มีอะไรมากไปกว่าการแสดงฉากหนึ่ง ซ่งฉงปิงไม่มีทางจะไม่เข้าใจ

แม้ว่าจะได้ใกล้ชิดกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่นางก็รู้สึกได้ถึงความเสแสร้งของฮ่องเต้ผู้นี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ยิ่งไปกว่านั้น หากฝ่าบาททรงห่วงใยตนเองจริงๆ ทำไมถึงมาช้ากว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของตนเอง

ซ่งฉงปิงก้มหน้าลงเล็กน้อย และกล่าวเบาๆ “หม่อมฉัน ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเป็นห่วงเพคะ”

หลังจากนั้นซ่งหยุนจางก็พูดเสแสร้งอีกครั้ง พระราชทานรางวัลให้ซ่งฉงปิงเพื่อปลอบขวัญ และกลับเข้าไปในวัง

เมื่อฮ่องเต้พูดแทรก ซ่งฉงปิงจึงไม่คิดที่จะยอมรับเด็กๆ ในเวลานั้น

ตอนที่ขึ้นรถม้ากลับไปที่จวน ท่าทางของอานอานและเล่อเล่อยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของซ่งฉงปิง ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงบอกกับคนในครอบครัวว่า “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เมื่อครู่อานอานและเล่อเล่อก็มาด้วย ข้าอยากไปเยี่ยมเด็กทั้งสองคนที่บ้านท่านตา”

ซ่งหยุนดาและเว่ยหวินซีมีความสุขกับการเสียไปแล้วได้กลับคืนมา กังวลเกี่ยวกับซ่งฉงปิงมาโดยตลอด ดังนั้นจึงไม่มองไปรอบๆ แน่นอนว่าไม่เห็นอานอานและเล่อเล่อ