บทที่ 561 อานอานและเล่อเล่อดีใจมาก

"อานอาน เล่อเล่อ แม่อยากจะรับพวกเจ้ากลับจวนอ๋องอี้"ซ่งฉงปิงพูดการตัดสินใจของตัวเอง

อานอานและเล่อเล่อได้ยินเช่นนี้ ก็มีความแปลกใจพาดผ่านในสายตา

หากแม่รับพวกเขากลับจวนอ๋องอี้ งั้นก็หมายความว่าพวกเขาสามารถเห็นแม่ทุกวันแล้วสิ

แต่หลังจากดีใจเสร็จ อานอานก็สังเกตเห็นความผิดปกติก่อน เลยเก็บอารมณ์ที่ดีใจกลับ และมองซ่งฉงปิงด้วยสีหน้าที่จริงจัง"ท่านแม่ขอรับ แล้วถ้าคนอื่นรู้ความสัมพันธ์ของพวกเราทำอย่างไรดีล่ะ?"

เนื่องจากซ่งฉงปิงคิดเข้าใจแล้ว ดังนั้นได้ยินเช่นนี้ก็แค่พูดอย่างไม่แยแส"รู้ก็รู้สิ พวกเจ้าเป็นลูกของแม่ แม่ไม่เคยกลัวคนอื่นจะรู้สิ่งนี้เลย เพราะว่าพวกเจ้าเป็นความภูมิใจของแม่ตลอด"

ถึงแม้นางไม่ได้คลอดเด็กสองคนนี้ แต่มีความสัมพันธ์แม่ลูกมานานเช่นนี้ นางมองเด็กสองคนนี้เป็นลูกแท้ๆตั้งนานแล้ว

สำหรับนาง เด็กไม่เคยเป็นความกดดันหรือภาระของนางเลย

พวกเขาเป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้ตัวเองพยายาม

ก่อนหน้านี้ นางและฉีเทียนเห้าล้วนรู้สึกว่าให้เด็กอยู่ที่ตระกูลเว่ยปลอดภัยกว่า

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าตัวตนของเด็กๆจะปิดบังได้อีกนานแค่ไหน?หากตัวตนของเด็กถูกเปิดเผย ตัวเองก็ไม่อยู่ข้างๆเด็กๆ เด็กๆก็ยิ่งอันตรายสิ?

หากในที่สุดตัวตนของเด็กถูกเปิดเผย ฮ่องเต้สามารถนำมาคุกคามฉีเทียนเห้าได้

แต่นางในฐานะที่เป็นแม่ ก็ไม่สามารถให้เด็กๆแยกกับตัวเองตลอดเพราะความกลัว

สิ่งที่นางต้องทำ คือแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นเบื้องหลังของเด็กสองคน ให้คนที่อยากจะทำร้ายพวกเขาไม่กล้าลงมือต่อเด็กสองคน ถึงแม้จะลงมือก็ต้องพิจารณาให้ดี

การหลบหลีกไม่ใช่วิธีแก้ไขปัญหาที่ดีที่สุดเลย

พอได้ยินแม่บอกว่าพวกเขาเป็นความภูมิใจของแม่ อานอานและเล่อเล่อก็ดีใจมาก

พวกเขาจำได้ตลอดว่า เมื่อก่อนคนในหมู่บ้านด่าพวกเขาว่าเป็นลูกนอกสมรส และยังคงจำได้ว่าแม่ในเมื่อก่อนถูกคนในหมู่บ้านดูถูก

ตอนนี้พ่อไม่อยู่ข้างแม่ พวกเขาก็กลัวว่าการปรากฏตัวของพวกเขา จะทำให้คนอื่นนินทาแม่

แต่แม่บอกว่าพวกเขาเป็นความภูมิใจของนาง

เป็นความภูมิใจนะเนี่ย

อานอานและเล่อเล่อดีใจมาก

จากนั้นเด็กสองคนก็มองหน้ากัน ต่างเห็นถึงการตัดสินใจในสายตาของฝั่งตรงข้าม

จากนั้นเด็กสองคนมองไปทางซ่งฉงปิงพร้อมกัน ส่ายหน้าอย่างยืนหยัด"ท่านแม่ พวกเราไม่ไปจวนอ๋องอี้"

ซ่งฉงปิงเห็นถึงความดีใจในสายตาของเด็กสองคน นึกว่าเด็กสองคนจะยอมรับ ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กจะปฏิเสธเงื่อนไขของตัวเอง เลยอึ้งไปเลย"เพราะเหตุใด?"

อานอานและเล่อเล่อมองหน้ากัน จากนั้นอานอานพูดว่า"ท่านแม่ขอรับ ท่านน้า ท่านน้าสะใภ้ล้วนดีมากขอรับ พวกเราชอบที่นี่มาก และแม่ก็ไม่ต้องห่วงเลย ข้าและน้องสาวล้วนรู้ว่าแม่ให้พวกเราอยู่ที่นี่ก็เพื่อที่จะปกป้องพวกเรา พวกเราไม่รู้สึกน้อยใจขอรับ"

เห็นได้ชัดว่า อานอานรู้ว่าซ่งฉงปิงจะเป็นห่วงว่าพวกเขาจะน้อยใจ

ถึงแม้ไม่สามารถอยู่กับแม่ พวกเขามีความผิดหวังเล็กน้อย แต่พวกเขาไม่น้อยใจเลย

เพราะพวกเขารู้ว่าพ่อและแม่จะพยายามทำให้คนในครอบครัวอยู่ด้วยกันแน่นอน

เล่อเล่อได้ยินเช่นนี้ ก็พยักหน้าตาม"ท่านแม่ ยังไม่ต้องรีบเปิดเผยตัวตนของข้าและพี่ชายเจ้าค่ะ รอพ่อทำสงครามสำเร็จ ตอนที่ครอบครัวเรารวมตัวกัน ก็เป็นเวลาที่ตบหน้าคนเหล่านั้น เล่อเล่อจะตั้งตารอคอยเวลานั้น!"

คำว่า'ตบหน้า'คือคำที่เล่อเล่อเรียนจากซ่งฉงปิง

สรุปคือ ถึงแม้อานอานและเล่อเล่อไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงเปลี่ยนแปลงความคิดให้พวกเขากลับจวนอ๋องอี้ แต่ในเมื่อพวกเขารู้ว่าอยู่ต่อในตระกูลเว่ยเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด งั้นพวกเขาก็จะไม่จากไปในเวลานี้

แถมที่จวนอ๋องอี้มีคนร้าย แม่จัดการคนร้ายก็เหนื่อยมากแล้ว ถ้าพวกเขาไป อาจจะทำให้แม่ขาดสมาธิ

สิ่งที่ไม่ดีต่อแม่ พวกเขาก็จะไม่ทำ