บทที่ 563 เหล่าชาวบ้านฟังจนอึ้งไปเลย

ถึงแม้ซ่งฉงปิงพูดเช่นนี้ แต่ความกลัวของชาวบ้านก็ไม่ได้หายไปเพราะคำพูดนี้ของซ่งฉงปิง

พวกเขาไม่มีใครเชื่อว่าตัวเองเข้าใจผิด แม้กระทั่งจางกุ้ยก็ไม่เชื่อ

ซ่งฉงปิงเห็นเช่นนี้ก็รู้ว่าพวกเขาถูกงู'กัดครั้งเดียว กลัวเชือกไป10ปี'เลยไม่ได้อธิบายอะไรมาก ให้ผู้จัดการของหมู่บ้านเอาโต๊ะเก้าอี้และพู่กันมาให้

ซ่งฉงปิงนั่งลง ภายใต้อารมณ์ที่กังวลของเหล่าชาวบ้าน แล้วฝนหมึกทันที เริ่มเขียนสัญญา

เหล่าชาวบ้านไม่กล้าพูดอะไร กล้าแต่เงยหน้าไปมอง แต่ก็ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง

ตอนที่พวกเขายังเป็นชาวบ้านของหมู่บ้านชิงเหอ อาจยังสามารถดิ้นรนได้

แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นแค่เนื้อบนเขียง ไม่มีสิทธิ์ดิ้นรนด้วยซ้ำไป ดังนั้นพวกเขามีแต่ต้องยืนอยู่อย่างสิ้นหมด และเงียบขรึมเอาไว้

ไม่นาน ซ่งฉงปิงก็เขียนเสร็จ เป่าหมึกที่ยังไม่แห้ง แล้วจึงเงยหน้ามองไปทางจางกุ้ย"เจ้าอ่านออกใช่ไหม?"

จางกุ้ยพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ซีดขาว

ซ่งฉงปิงก็ไม่ได้อธิบายมาก เพียงพูดว่า"เจ้ามาเอาไปอ่านก่อน"

จางกุ้ยลังเล ไม่ได้ขึ้นไปทันที

ซ่งฉงปิงก็ไม่รีบ เพียงนั่งรออยู่ตรงนั้น ไม่ได้จะเร่งเขา

เรื่องทุกอย่างล้วนมีกระบวนการ เรื่องบางอย่างรีบร้อนไม่ได้

นานมากจางกุ้ยที่ทำใจได้แล้ว ถึงเดินไปไปหยิบสัญญาแผ่นนั้นด้วยความกล้าหาญ

เดิมทีจางกุ้ยนึกว่าจะเห็นข้อตกลงที่ไม่ยุติธรรมที่จะทำให้เขายากที่จะยอมรับได้ เหมือนสิบกว่าปีก่อน

แต่เพิ่งได้ดูเท่านั้น จางกุ้ยก็รู้สึกตกใจมาก

ยิ่งดูจางกุ้ยก็ยิ่งรู้สึกตกใจ แถมยังอดไม่ได้ที่จะมองไปทางซ่งฉงปิง

"เนื้อหาที่เขียนบนนี้เป็นจริงหรือเปล่า?"จางกุ้ยถาม เหมือนต้องการคำตอบอย่างเร่งด่วน

ซ่งฉงปิงพยักหน้า จากนั้นถามว่า"สัญญาชุดนี้พวกเจ้ายอมเซ็นหรือเปล่า?"

"ยอมๆ!"แม้กระทั่งจางกุ้ยยังไม่ทันอธิบายให้เหล่าชาวบ้าน ก็พยักหน้าอย่างร้อนอกร้อนใจ

เหล่าชาวบ้านได้ยินเช่นนี้ก็รีบร้อนขึ้นทันที

"จางกุ้ย เจ้า"

เหล่าชาวบ้านนึกว่าจางกุ้ยทรยศพวกเขา

แต่จางกุ้ยกลับหันมาด้วยความตื่นเต้นและดีใจ พูดกับเหล่าชาวบ้านว่า"เรื่องดี เป็นเรื่องดีนะเนี่ย"

เหล่าชาวบ้านมองหน้าเข้าหากัน ทำหน้าแบบไม่เข้าใจ

จางกุ้ยถูกอะไรกระตุ้นจนสมองเสื่อมหรือเปล่า?ไม่อย่างนั้นเหตุใดเซ็นสัญญาถึงกลายเป็นเรื่องดีล่ะ?

จางกุ้ยถึงรู้สึกตัวมาได้ ตอนนี้เนื้อหาในสัญญามีแค่ตัวเองรู้ เหล่าชาวบ้านยังไม่รู้

ดังนั้นจางกุ้ยก็หยิบหนังสือสัญญาด้วยมือข้างหนึ่งที่สั่นอยู่ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งชี้ไปที่หนังสือสัญญา ปากเปิดๆปิดๆ ตั้งนานก็พูดออกมาไม่ได้

เหล่าชาวบ้านเห็นลักษณะของจางกุ้ย ก็ยิ่งรีบร้อนขึ้น

"ตกลงเกิดอะไรขึ้น จางกุ้ยเจ้ารีบว่ามาสิ"มีบางคนทนความทรมานไม่ได้จริงๆ ลืมไปแล้วว่าจวิ้นจู่ยังอยู่ อดไม่ได้ที่จะออกเสียงเร่ง

แต่หลังจากเร่งแล้ว ก็มองไปทางซ่งฉงปิงอย่างระมัดระวัง กลัวจะถูกลงโทษ

พวกเขาต่ำต้อยขนาดนี้อยู่แล้ว

จางกุ้ยหายใจเข้าลึกๆ ระงับความตื่นเต้นที่บ้าคลั่งในใจลง และอธิบายว่า"ในหนังสือสัญญาบอกว่า จวิ้นจู่เตรียมจะปลูกยาในหมู่บ้านชิงเหอ นางจะเป็นคนให้เมล็ดและสอนวิธีปลูกให้ ถ้าเราทำได้ดี ทำตามหน้าที่ของตนเอง อีกห้าปี อีกห้าปี"

พอพูดถึงจุดที่ตื่นเต้นจางกุ้ยก็ติดขัดไปอีก

"อีกห้าปีอะไรกัน จางกุ้ยเจ้าพูดชัดเจนสิ"เหล่าชาวบ้านรีบร้อนมาก

ครึ่งๆกลางๆแบบนี้ ทรมานคนจริงๆเลย