บทที่ 570 อยากเป็นจวิ้นจู่

"ลูกพี่ใหญ่ แย่แล้ว......"

ในเวลานี้ มีโจรน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมา สีหน้ารีบร้อนมาก

ลั่วเสี่ยวจู๋ที่ถูกคนประคองเข้ามานั้นพอได้ยินเสียงนี้ ร่างกายก็สั่นเล็กน้อย สายตามีความหวาดกลัวพาดผ่าน

คนพวกเฮยเฟิงได้มองมาที่ลั่วเสี่ยวจู๋ในเวลานี้ สายตามีความหดหู่เล็กน้อย

ลั่วเสี่ยวจู๋เห็นเช่นนี้ พยายามตั้งสติ และถูกคนประคองนั่งลง

ในเวลานี้ โจรน้อยที่มาส่งข่าวก็มองลั่วเสี่ยวจู๋อย่างไม่พอใจ จากนั้นพูดอย่างคดเคี้ยวฟัน"ลูกพี่ใหญ่ขอรับ ในกองทัพไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด มีเสบียงอาหารมาส่งชุดหนึ่ง ดูเหมือนว่า เหมือนว่า"

"ดูเหมือนว่าอย่างไร?"ลูกพี่รองที่ใจร้อนอดไม่ได้ที่จะถาม

ได้ยินเช่นนี้ สายตาที่โจรน้อยมองลั่วเสี่ยวจู๋ก็ยิ่งโมโหขึ้น"ลูกพี่ใหญ่ เสบียงอาหารของพวกเขาอย่างน้อยใช้ได้สามเดือน"

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของทุกคนล้วนบึ้งตึงลง

สามเดือน ถ้าหากเร็วหน่อยสงครามของทั้งสองประเทศก็จบสิ้นแล้ว

"ลูกพี่ ข้าบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พวกเขาเป็นพวกเดียวกันแน่เลย"ลูกพี่สามอดไม่ได้ที่จะออกเสียง

แต่ว่าเขายังพูดไม่จบ ก็ถูกท่าทางของเฮยเฟิงห้ามเอาไว้

"ลูกพี่"ลูกพี่รองยังจะพูดอะไรอีก

"น้องสอง!"เฮยเฟิงออกเสียง ขัดจังหวะพูดของลูกพี่รอง"เรื่องนี้ ข้าจะตัดสินเอง"

ระหว่างพูด เฮยเฟิงถึงมองไปทางลั่วเสี่ยวจู๋ สายตาน่ากลัวมาก

"เรื่องนี้เจ้ามองยังไง?แม่นางลั่ว!"คำพูดของเฮยเฟิง มีความน่ากลัวปนเปือนอยู่ สายตาราวกับนกอินทรี จับจ้องคนเอาไว้ ให้ความรู้สึกว่าคนซ่อนไม่ได้

อย่างน้อย ลั่วเสี่ยวจู๋เป็นความรู้สึกแบบนี้

นางลนลานมาก แต่ก็ต้องทำตัวเป็นใจเย็น

เพราะนางรู้ว่า ถ้าเรื่องนี้นางไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจน วันนี้ตัวเองจะไม่สามารถถอดตัวได้แน่นอน

เมื่อนึกถึงที่นี่ ลั่วเสี่ยวจู๋ก็หายใจเข้าลึกๆ

"ถ้าข้าเป็นพวกเดียวกับอ๋องเซ่อเจิ้งจริง เมื่อวานข้ายังจะถูกเขาทำแบบนั้นอีกหรือ?ข้าจะนอนอยู่บนเตียงลงเตียงไม่ได้หรือ?"ลั่วเสี่ยวจู๋ใช้ประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงใจเย็นมาก

เพราะนางรู้ว่า โจรเหล่านี้ช่างสงสัยมาก ตัวเองยิ่งลนลาน คนเหล่านี้ก็ยิ่งสงสัยตัวเอง

ในทางตรงข้าม หากตัวเองทำตัวใจเย็น คนเหล่านี้ก็จะเชื่อถือตัวเอง

จริงๆแล้วนางฉลาดมาก รู้จักแยกแยะสถานการณ์ รู้จักสัวเกตคน ยิ่งรู้ว่าต้องทำยังไงถึงดีกับตัวเอง

ดังนั้นยิ่งรีบร้อนนางก็ยิ่งแสดงออกมาอย่างใจเย็น

"แล้วเจ้าจะอธิบายยังไงเรื่องที่เจ้าเรียกเขาว่าพี่เขย?"ลูกพี่สามถาม

และครั้งนี้ เฮยเฟิงก็ไม่ได้ห้ามลูกพี่สามถาม

ลั่วเสี่ยวจู๋"เขาเคยเป็นพี่เขยของข้าจริง แต่ข้าตัดความสัมพันธ์กับญาติของข้าแล้ว"

ระหว่างพูด ลั่วเสี่ยวจู๋มองลูกพี่รองอย่างประชด"มิฉะนั้น เจ้าว่าเหตุใดข้าถึงถูกเจ้าจับขึ้นค่าย?"

ตอนนั้นลั่วเสี่ยวจู๋ถูกลูกพี่รองจับขึ้นค่ายนั่นเอง

แต่สำหรับสิ่งนี้ลูกพี่รองไม่รู้สึกผิดเลย

ในฐานะที่เป็นโจร เรื่องปล้นทรัพย์ ฆ่าคน ลักพาตัวก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ถ้ารู้สึกผิดพวกเขาจะเป็นโจรได้อย่างไรอีก?

และถ้าไม่จับผู้หญิงขึ้นภูเขา ทีมของพวกเขาจะขยายยังไง?พวกเขาจะสืบทอดได้อย่างไร?

สำหรับสิ่งนี้เฮยเฟิงไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรเลย แต่สายตาที่ราวกับนกอินทรียังคงจ้องลั่วเสี่ยงจู๋ไว้ อยากจะหาจุดบกพร่องจากใบหน้าของนาง

แต่ว่าไม่มี

เงียบขรึมไปตั้งนาน เฮยเฟิงถึงถามว่า"เจ้าให้ค่ายเราใช้เงินทั้งหมดซื้อเสบียงอาหารเหล่านั้น แต่ตอนนี้กองทัพไม่เอา พวกเราขาดทุนกันอย่างหนัก เจ้ามองยังไง?"

สำหรับสิ่งนี้ลั่วเสี่ยวจู๋คิดมาคืนหนึ่งแล้ว

แน่นอนว่าตอนที่คิดนางไม่รู้ว่าฉีเทียนเห้าจะหาเสบียงอาหารได้

นางคิดอยู่ว่า จะใช้เงื่อนไขอะไรแลกกับฉีเทียนเห้า

แต่เรื่องที่ประสบในวันนี้ ทำให้นางค่อนข้างจะทำตัวไม่ถูก

ไม่ว่านางคิดอย่างไร ก็คิดไม่ถึงว่าฉีเทียนเห้าจะหาเสบียงอาหารได้ ถ้าเป็นเช่นนี้ สิ่งที่นางพยายามมานานขนาดนี้ ก็เสียเปล่าแล้วสิ?

ไม่ได้!

ไม่ได้แน่นอน!

บางทีถูกขู่จนถึงทางตัน คนก็จะช่วยตัวเองโดยจิตสำนึก สมองก็หมุนได้เร็วกว่าปกติ

ในยามจำเป็นลั่วเสี่ยวจู๋ก็คิดวิธีได้จริงๆ

"ให้เวลาข้าอีกวันหนึ่ง ข้าจะให้เสบียงอาหารออกมือแน่"ระหว่างที่พูด ลั่วเสี่ยวจู๋ก็เผชิญหน้ากับเฮยเฟิง"เจ้าต้องรู้ว่า เสบียงอาหารเหล่านั้นก็มีเงินของข้าส่วนหนึ่งด้วย ถึงแม้ข้าจะทำร้ายพวกเจ้า ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำร้ายตัวเองหรอก"

ระหว่างพูด ลั่วเสี่ยวจู๋ก็ยิ้มอย่างมั่นใจ"พวกเจ้าอย่าลืมความสามารถที่แท้จริงของข้านะ"

รอยยิ้มที่มั่นใจของลั่วเสี่ยวจู๋ ควบคู่ไปกับคำพูดนั้นของนาง ทำให้เฮยเฟิงกระพริบตาเล็กน้อย"เจ้าความหมายว่า เรื่องนี้เจ้ามีลางสังหรณ์ด้วยหรือ!"

ลั่วเสี่ยวจู๋พยักหน้า"ถูกต้องแล้ว ข้าสัญญาว่า เสบียงอาหารในกองทัพ ไม่ใช่ของจริงแน่นอน"

ตอนที่พูดคำพูดนี้ สีหน้าของลั่วเสี่ยวจู๋ก็มั่นใจขึ้นเรื่อยๆ

หัวหน้าหลายคนของค่ายต้างมองหน้าเข้าหากัน

หรือว่านี่เป็นกลยุทธ์ลวงตาของฝั่งนู้นจริงๆ?

เห็นฝั่งตรงข้ามมีความหวั่นไหว ลั่วเสี่ยวจู๋พูดต่อ"ให้เวลาข้าวันหนึ่ง ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าผิดหวัง"

......

ลั่วเสี่ยวจู๋เดินมาถึงหน้ากองทัพ

นางเห็นว่าสีหน้าของเหล่าทหารล้วนสบายๆมาก แต่ในใจนางคือว้าวุ่นมาก