บทที่ 592 หูหยานเฉียนกับซ่งหยุนจาง

หลังจากกำชับสั่งเสร็จ ซ่งหยุนจางก็เปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม ภายใต้การช่วยเหลือขององครักษ์ จึงได้ออกจากพระราชวังไปอย่างเงียบๆ

ไม่นาน ซ่งหยุนจางก็เดินทางมาถึงบ้านทางทิศใต้ที่ภายนอกดูธรรมดาอย่างมาก แต่ภายในบ้านมีการตกแต่งอย่างงดงามและพิถีพิถัน

เมื่อซ่งหยุนจางมาถึง หูหยานเฉียนก็ได้มาถึงก่อนแล้ว

วันนี้หูหยานเฉียนสวมชุดงิ้วสีฟ้าอ่อน ด้านบนปักด้วยลวดลายดอกโบตั๋นสีเงิน ซึ่งช่วยขับสีผิวที่ขาวราวกับหิมะให้เด่นยิ่งขึ้น

บัดนี้หูหยานเฉียนอายุสามสิบกว่าปีแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่ดูแก่ชรา แต่เพราะกาลเวลาที่ตกตะกอน ยิ่งทำให้ดูเสน่ห์ขึ้นอย่างมาก

โดยเฉพาะดวงตาทั้งคู่ของหูหยานเฉียนที่ดูมีเสน่ห์อย่างชัดเจน ยิ่งทำให้คนหลงใหล

ก็คือหูหยานเฉียนที่เป็นเช่นนี้ อยู่ที่จวนอ๋องอี้วมายี่สิบปี แต่มีชีวิตอย่างหม้ายสาว

พอซ่งหยุนจางเข้ามา ก็เห็นหูหยานเฉียนนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยๆ กำลังชงชาอย่างสง่างาม

หมอกจางๆ แสงไฟสลัวๆ แต่ทำให้หูหยานเฉียนดูมีเสน่ห์ดึงดูดคนอย่างมาก

เมื่อเห็นหูหยานเฉียนเช่นนี้ แววตาของซ่งหยุนจางก็ลึกซึ้งเล็กน้อย

จากนั้นก็โบกมือ แล้วกล่าวกับองครักษ์ว่า "เจ้าออกไปก่อน"

เมื่อองครักษ์ได้ยินเช่นนี้ ก็ไม่ได้อยู่นาน และออกไปทันที

หูหยานเฉียนเห็นซ่งหยุนจาง มุมปากก็ยกยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดจา และทำเรื่องที่อยู่ในมือต่อไป

จนกระทั่งชาสองถ้วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว หูหยานเฉียนก็ใช้นิ้วดันไป แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ฝ่าบาท ดื่มชาก่อนเถิดเพคะ"

สายตาของซ่งหยุนจางตกอยู่ที่บนเรือนร่างของหูหยานเฉียนตลอดเวลา แต่การกระทำยังคงเป็นไปตามคำพูดของหูหยานเฉียน และเดินไปข้างๆ โต๊ะ

จากนั้น ก็นั่งลงบนเก้าอี้ หยิบถ้วยชาขึ้นมา แล้วดื่มรวดเดียวหมด แต่ไม่รู้รสชาติในนั้น

หูหยานเฉียนยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นก็เตรียมชาให้ซ่งหยุนจางต่อ

แต่ทว่า ถ้วยยังไม่ได้รินต่อ แต่มือกลับถูกซ่งหยุนจางคว้าเอาไว้

"เจ้าคิดว่าที่ข้าให้เจ้ามา เพื่อที่จะดื่มชาจริงๆ หรือ?"

หูหยานเฉียนได้ยินเช่นนี้ ก็นำมือข้างนั้นวางกาน้ำชาลง ยิ้มแล้วกล่าวว่า " ฝ่าบาทมาหาหม่อมฉัน แน่นอนว่าไม่ได้เพียงแค่ดื่มชาเพคะ"

สำหรับคำตอบนี้ ซ่งหยุนจางก็พึงพอใจอย่างมาก

และหลังจากนั้น ก็ยื่นมือออกมา ก็ดึงหูหยานเฉียนที่อยู่โต๊ะข้างๆ ไปไว้ในอ้อมกอดของตัวเองโดยตรง ถ้วยชาบนโต๊ะหกเรี่ยราด แต่ก็ไม่มีใครสนใจมัน

หูหยานเฉียนโอบต้นคอของซ่งหยุนจางเอาไว้ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างประจบสอพลอ "หม่อมฉันเป็นถึงน้องสะใภ้ของฝ่าบาทนะ——"

คำพูดนี้ เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยั่วยุ และทำให้ซ่งหยุนจางไม่พอใจอย่างมากจริงๆ

ขอเพียงแค่เป็นของของซ่งหยุนดา เขาล้วนต้องการทั้งสิ้น

ด้วยเหตุนี้ ซ่งหยุนจางจึงอุ้มหูหยานเฉียนขึ้น แล้วกล่าวด้วยเสียงที่เย็นชาว่า "รออีกสักครู่ ข้าจะทำให้เห็นว่าแท้ที่จริงแล้วเจ้าเป็นผู้หญิงของใครกันแน่"

พูดพลาง ก็ไม่ได้เข้าไปในห้อง และนำหูหยานเฉียนโยนลงบนพรมปูพื้นโดยตรง

หูหยานเฉียนเจ็บปวด จนส่งเสียงร้องออกมา

ต่อจากนั้น ซ่งหยุนจางฉีกเสื้อผ้าหูหยานเฉียนออก และคว่ำร่างกายลงไป......

หูหยานเฉียนหันหลังพิงซ่งหยุนจางแล้วจัดเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายของตนเองให้เป็นระเบียบไปพลาง แสดงสายตาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ไปพลาง

เพียงแต่ เมื่อหันหน้ากลับมา มุมปากของหูหยานเฉียนก็ยังคงแฝงไปด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวว่า: "ตรัสมาเถิด ที่ฝ่าบาทมาหาหม่อมฉันมีเรื่องอะไรหรือ?"

ถูกหูหยานเฉียนถามเช่นนี้ เดิมทีสีหน้าที่นิ่งสงบและแฝงไปด้วยความพึงพอใจก็กลายเป็นไม่น่าดูขึ้นมา

โดยเฉพาะ เมื่อเห็นในแววตาของหูหยานเฉียน ที่แฝงไปด้วยการตำหนิเล็กน้อย

"หลายปีขนาดนี้แล้ว ของที่ข้าให้เจ้าหา เจ้ายังหาไม่พบหรือ?"

เมื่อได้ฟังก็ชัดเจนว่าแฝงไปด้วยคำตำหนิ ภายใต้ดวงตาของหูหยานเฉียนปรากฏความเยือกเย็น แต่กลับกล่าวด้วยใบหน้าที่น้อยใจว่า: "ฝ่าบาท หลายปีมานี้ที่หม่อมฉันอยู่จวนอ๋องอี้วมีสถานการณ์เช่นไร คนอื่นไม่รู้ ฝ่าบาทก็ไม่รู้หรือ?"

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของซ่งหยุนจางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ภายในใจยังคงมีความรู้สึกแสลงใจอยู่เล็กน้อย "หูหยานเฉียน เจ้าอย่าลืมสิ เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า ถ้าหากข้ารู้ว่าเจ้าทรยศต่อข้า เช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาไม่ใช่เจ้าจะสามารถรับไหว"

อันที่จริง ซ่งหยุนจางระแวงว่าหูหยานเฉียนจะมีใจไม่ซื่อสัตย์ และช่วยซ่งหยุนดาจัดการกับตนเอง

พอซ่งหยุนจางพูดคำนี้ออกมา หูหยานเฉียนก็แสดงสีหน้าเย็นชา "ฝ่าบาท ในปีนั้นหม่อมฉันถูกปฏิเสธแต่งงานอย่างไร ฝ่าบาทไม่รู้หรือ? อีกทั้งหลายปีมานี้กับสถานการณ์ที่ฉันอยู่ในจวนอ๋องอี้วท่านไม่รู้หรือ?"

เห็นว่าหูหยานเฉียนโมโห ในที่สุดซ่งหยุนจางก็หยุดความคิดที่ระแวงสงสัย