บทที่ 594 ถูกจับกุม

อันที่จริงการฝึกอบรมคนไม่ได้ซับซ้อน เพราะเดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องซับซ้อนอยู่แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือใบสั่งยา

ฉะนั้น ซ่งฉงปิงจึงใช้เวลากับคนเหล่านี้เพียงแค่สามวัน

ฉะนั้นเป็นเวลาสามวันที่ซ่งฉงปิงไม่ได้กลับเมืองหลวง

และในเวลานี้ ช่วงสองสามวันนี้ร้านค้าจำนวนมากในเมืองหลวงได้ถูกตรวจสอบและอายัด

เมื่อสืบถามจากผู้ขาย ก็คาดไม่ถึงว่าล้วนเป็นหน้าร้านขายสินค้าของจวนอ๋องอี้ว

"หน้าร้านขายสินค้าของจวนอ๋องอี้วถูกตรวจสอบและอายัด เจ้ารู้ไหมว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"นี่ใครจะไปรู้เล่า? จุดที่เหมือนกันของหน้าร้านขายสินค้าเหล่านี้นอกเสียจากเป็นของจวนอ๋องอี้วแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษอีก"

"ข้าได้ยินมาว่า หน้าร้านขายสินค้าเหล่านี้ล้วนเป็นของจวิ้นจู่ผู้นั้น——"

“……”

บนถนนสายหลักและตรอกเล็กซอยน้อย มีบทสนทนาเช่นนี้มากมาย

เมื่อรถม้าของซ่งฉงปิงเข้ามายังประตูเมือง ก็ได้ยินสิ่งเหล่านี้

"จวิ้นจู่——"

องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้จึงเข้าไปที่รถม้า ด้วยสีหน้าที่ร้อนใจเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับความร้อนใจขององครักษ์ สีหน้าของซ่งฉงปิงกลับนิ่งสงบ

"ไปตรวจสอบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ซ่งฉงปิงออกคำสั่ง

เพียงองครักษ์ได้ฟัง ก็ใจเย็นลง และรับคำสั่งไปตรวจสอบ

เพราะว่าเรื่องนี้อึกทึกอย่างมาก ฉะนั้นไม่นานเรื่องราวก็ถูกตรวจสอบออกมาได้

หลังจากได้ฟังองครักษ์รายงาน สีหน้าของซ่งฉงปิงก็ยิ่งเยือกเย็นขึ้นมา

ร้านค้าเกิดเรื่องได้อย่างชาญฉลาดมาก และพอดิบพอดีว่าเป็นร้านที่ผู้อาวุโสของตนเองมอบให้นาง และประจวบกับว่าถูกบันทึกเอาไว้ภายใต้ชื่อของนาง

เวลานี้ ร้านค้าที่อยู่ในมือนางไม่น้อย แต่ที่ถูกบันทึกเอาไว้ภายใต้ชื่อของนางนั้นมีไม่มาก มีเพียงประมาณสิบร้านเท่านั้น

จุดประสงค์ของการตรวจสอบและอายัด ขณะนี้ยังไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมา แต่ซ่งฉงปิงก็คาดเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว

"กลับจวน" ซ่งฉงปิงออกคำสั่ง

ได้ยินเช่นนี้ องครักษ์ก็ลังเลใจเล็กน้อย

ซ่งฉงปิงมองออก จึงมองไปยังองครักษ์ "เจ้ายังมีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกกับข้าหรือ?"

องครักษ์รีบกล่าวว่า: "จวนอ๋อง ถูกล้อมแล้ว——"

……

แต่ซ่งฉงปิงยังคงกลับไปที่จวนอ๋อง

เมื่อรถม้าหยุดลง ก็ถูกล้อมเอาไว้

ซ่งฉงปิงมีสีหน้าสงบนิ่ง และไม่ได้ลุกลี้ลุกลนเพราะตนเองถูกล้อม

แต่คนที่เป็นผู้นำในการล้อมนาง ทำให้นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

คือหลางซิงเหอ

หลางซิงเหอมองๆ ซ่งฉงปิง จากนั้นก็กล่าวกับมือปราบเหล่านั้นว่า "พวกเจ้าถอยออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับจวิ้นจู่สักเล็กน้อย"

บรรดามือปราบมองสถานการณ์ออก จึงออกไป

แต่องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ กลับไม่มีความคิดที่จะจากไป

หลางซิงเหอเห็นเช่นนี้ จึงมองไปยังซ่งฉงปิงแล้วกล่าว "ฝ่าบาทมีคำสั่งว่า ร้านค้าของจวิ้นจู่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ใหญ่มาก จึงต้องพาจวิ้นจู่ไปคุมขังก่อน หวังว่าจวิ้นจู่จะไม่ตำหนิ"

ซ่งฉงปิงเห็นเช่นนี้ จึงพยักหน้า แล้วกล่าวถามว่า "เสด็จพ่อของข้าและคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง?"

นี่คือจุดประสงค์ที่นางยืนกรานจะกลับจวน

ก่อนหน้านี้ยังเป็นกังวลว่าจะเข้าไปไม่ได้ และสืบหาข่าวคราวไม่ได้ เพียงแต่เมื่อเห็นหลางซิงเหอ ภายในใจของนางกลับสงบลงอย่างมาก

หลางซิงเหอได้ยินเช่นนี้ จึงกล่าวว่า: "อ๋องอี้วและอี้วหวังเฟยสบายดี บัดนี้ซื่อจื่อก็ถูกขังอยู่ด้านในจวนอ๋องอี้ว ฝ่าบาทเพียงแค่ไม่ให้พวกเขาเข้าออกจวนอ๋องได้ตามอำเภอใจ"

เพียงซ่งฉงปิงได้ฟัง ก็พยักหน้า แสดงออกว่ารับรู้ แล้วก็กล่าวขอบคุณหลางซิงเหอ

หลังจากนั้น ซ่งฉงปิงก็ถูกนำตัวไปต่อหน้าทุกคน และถูกนำไปคุมขังในคุกโดยตรง

เพียงแต่ถึงอย่างไรสถานะของซ่งฉงปิงก็ยังอยู่ บวกกับสาเหตุของหลางซิงเหอ ซ่งฉงปิงจึงได้อยู่ในห้องขังเดี่ยวที่ค่อนข้างเงียบสงบ บริเวณโดยรอบไม่มีนักโทษคนอื่น

แต่ขั้นตอนทั้งหมดล้วนมีองครักษ์คอยดูอยู่ข้างๆ หลางซิงเหอและซ่งฉงปิงก็เลยไม่ได้คุยอะไรกันเพิ่มเติม

ซ่งฉงปิงอยู่ในห้องขังก็เงียบสงบอย่างมาก ไม่ได้ร้องไห้ไม่ได้เอะอะโวยวาย แล้วก็ไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจ