บทที่ 598 พิจารณาคดีใหม่อีกครั้ง

ฉีเทียนเห้าได้พาซ่งฉงปิงออกไปจากห้องขังอย่างรวดเร็ว

และไม่นาน ในห้องขังของซ่งฉงปิงก็มีคนคนหนึ่งรูปร่างคล้ายคลึงกับซ่งฉงปิง นอนตะแคงอยู่บนเตียงหิน

ในเวลานี้ ฉีเทียนเห้าก็พาซ่งฉงปิง ฉวยโอกาสจากความมืดมิดเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง

ไม่นาน ฉีเทียนเห้ากับซ่งฉงปิงก็มาถึงลานบ้านแล้ว

เวลานี้ ดึกมากแล้ว ลานบ้านใกล้ๆ ได้ดับตะเกียงไปมากแล้ว และถึงแม้จะหลงเหลือโคมไฟอยู่ ก็เหลือดวงไฟไม่กี่ดวงแล้ว

มีเพียงลานบ้านนี้ ที่สว่างไสวราวกับกลางวัน ไม่ได้รู้สึกถึงในยามค่ำคืนเลยแม้แต่น้อย

แต่เดิมทีแล้ว บ้านหลังนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเป็นบ้านของตระกูลฮัว

และลานบ้านนี้ เป็นลานบ้านของโอหยางฉี่หยู่

เมื่อฉีเทียนเห้ากับซ่งฉงปิงมาถึงในห้องของโอหยางฉี่หยู่ โอหยางฉี่หยู่ก็กำลังชงชาให้ตนเองอย่างสบายใจ

"เจ้าคุยโวโอ้อวดปานนี้ ไม่กลัวถูกคนสงสัยหรอกหรือ?" ซ่งฉงปิงเอ่ยถาม

โอหยางฉี่หยู่รินน้ำชาสองถ้วยจนเต็ม ผลักไปทางคนทั้งสอง รอคนทั้งสองนั่งลง โอหยางฉี่หยู่จึงกล่าวว่า "พวกเขาสงสัยมาก ก็ยิ่งคุยโวโอ้อวด กลับกันก็จะยิ่งไม่ทำให้คนสงสัย"

ได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉงปิงพยักหน้า เป็นการเห็นด้วย

"เจ้าคิดว่าหลักฐานอยู่ที่ไหนหรือ?" ซ่งฉงปิงเอ่ยถาม แต่ใบหน้าไม่ได้มีความกังวลใจแม้แต่น้อย เหมือนคุยเล่นๆ เอ่ยถามออกไปอย่างนั้น

นางไม่ได้กังวลใจจริงๆ

เรื่องครั้งนี้ที่เกิดขึ้น นางรู้มาก่อนแล้ว

และอีกอย่างหนึ่ง หลักฐานที่คนของฮ่องเต้ค้นหาออกมา ก็เป็นของจริงทั้งหมด

แต่ว่า ไม่ใช่หลักฐานว่านางสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกเพื่อขายชาติ แต่เป็นตระกูลฮัวต่างหาก

เพียงแต่ว่า ตระกูลฮัววางหมากเอาไว้แล้ว และใช้ประตูแห่งการอำนวยความสะดวกของนาง ทำให้ตระกูลฮัวนำเรื่องที่ประสบความสำเร็จมาก่อหายนะให้แก่นาง

นางไม่ได้ไประงับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ตั้งแต่แรก เพื่อทำให้เรื่องวุ่นวายขึ้น ปลุกความโกรธแค้นของมวลชน ด้วยเหตุนี้ จะได้เปิดโปงเรื่องนี้จากเบื้องล่างได้

ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์ที่จนตรอกเช่นนี้ ตอนนี้ชื่อเสียงของนางย่ำแย่อย่างยิ่ง และสิ่งที่ตามมาจะยิ่งใหญ่แค่ไหน มันจะต้องเป็นประโยชน์ต่อนางอย่างแน่นอน

และนางนั้น ก็คือวิธีที่จะเปิดโปงและจัดการมานานแล้ว

อืม ถึงแม้วิธีนั้นจะถูกตกเป็นที่ต้องสงสัยว่าเป็นการคดโกง แต่ก็ไม่ได้ยี่หระเพราะมีคนคอยหนุนหลังอยู่

ตอนนี้ นางจำเป็นจะต้องหาทิศทางจากโอหยางฉี่หยู่ก่อน

โอหยางฉี่หยู่ได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดเล็กน้อย "ฮัวหยงปิง และหัวหน้าตระกูลฮัว——"

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของโอหยางฉี่หยู่ก็หยุดลงชั่วขณะ แววตาเคร่งขรึมลง : "ซ่างซูกรมพระคลัง เจียงผู่"

ซ่งฉงปิงได้ยินชื่อสองคนก่อนหน้า ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

แต่เมื่อได้ยินชื่อของเจียงผู่ จึงรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

โดยจิตใต้สำนึก ซ่งฉงปิงมองไปยังฉีเทียนเห้า แต่กลับเห็นฉีเทียนเห้ามีใบหน้าเฉยชา ไม่ตื่นตกใจแม้แต่น้อย จึงอดถามไม่ได้ว่า "เจ้ารู้มาก่อนแล้วหรือ?"

ฉีเทียนเห้าส่ายหัว "ไม่รู้"

เห็นว่าซ่งฉงปิงยังคงมองตนเองอยู่ ฉีเทียนเห้าจึงยกยิ้มมุมปาก นำซ่งฉงปิงมาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง "คนที่ไม่สำคัญ เป็นธรรมดาที่ข้าจะไม่ได้สนใจมากจนเกินไป และเจียงผู่ก็ไม่ใช่คนดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

พูดจบ สายตาของฉีเทียนเห้าก็เหลือบมองโอหยางฉี่หยู่อย่างมีเลศนัย เห็นแววตาของโอหยางฉี่หยู่ดูเป็นปกติ จึงละสายตาออกไป

หึ

เขาได้ยินมาว่า ตอนปิงเอ๋อร์อยู่ที่เมืองหลวงมีผู้ชายอยากจะได้ไม่น้อย

และเขาก็ไม่ลืม ว่าโอหยางฉี่หยู่ผู้นี้เคยอยากจะได้เช่นกัน

ตอนนี้รู้ว่าไม่อยากจะได้แล้ว ก็เป็นการดีอย่างยิ่ง

โอหยางฉี่หยู่สัมผัสได้ถึงคำกล่าวเตือนของฉีเทียนเห้า เขาก็เลยฝืนยิ้มอยู่ในใจ

หลายเดือนมานี้ เพื่อขยายอาณาเขตกิจการของตนเอง เขาต้องประสบกับเรื่องราวมากมาย จึงไม่ได้ไปคิดยึดติดกับสิ่งเหล่านั้น

ตอนนี้ เขาหวังเพียงว่า จะล้างแค้นให้ท่านแม่โดยเร็วที่สุด เช่นนี้ ก็เพียงพอแล้ว

ในเมื่อมีทิศทางที่แน่นอนแล้ว เช่นนั้นก็จะต้องดำเนินการต่อไป

เป้าหมายแรกของฉีเทียนเห้าและซ่งฉงปิงก็คือลานหลักของฮัวหยงเฟิง

เพียงแต่ว่า ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ฉีเทียนเห้าก็ได้หยุดลง

ฉีเทียนเห้าส่งสัญญาณมือให้ซ่งฉงปิง

ซ่งฉงปิงก็เข้าใจอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่จะมา ทั้งสองคนได้ตั้งสัญญาณลับกันไว้ดีแล้ว

ความหมายของฉีเทียนเห้าก็คือ มีผู้คุ้มกันอยู่มากมาย

เดิมทีแล้วฉีเทียนเห้าเตรียมเข้าไปจัดการด้วยตนเองก่อน แต่ซ่งฉงปิงรู้สึกว่ามันเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเกินไป อย่างไรเสียนางยังปรารถนาที่จะจัดการศัตรูให้ได้ทั้งหมดอีกด้วย

ฉะนั้น เมื่อฉีเทียนเห้าต้องการจะออกไป ซ่งฉงปิงจึงดึงฉีเทียนเห้าเอาไว้ และยัดของบางอย่างให้ฉีเทียนเห้า

ฉีเทียนเห้ามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าสิ่งของในมือคืออะไร จะบอกว่าเป็นขวด แต่กลับไม่มีจุกขวด

จะบอกว่าไม่ใช่ขวด ก็ยังมีรูปร่างของขวด อีกทั้งด้านในยังใส่ของเหลวไว้เต็มอีกด้วย

เมื่อเห็นว่าฉีเทียนเห้าไม่เข้าใจ ซ่งฉงปิงให้ยาเม็ดแก้พิษแก่ฉีเทียนเห้าก่อนหนึ่งเม็ด จากนั้นก็หยิบสิ่งของชิ้นนั้นมากดเล็กน้อย

ถูกต้อง มันคือสเปรย์ฉีดพ่น

นางให้คนใช้ไม้ไผ่ทำ และมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

เพียงแต่ว่าคนที่นี่ไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง

ฉีเทียนเห้ามองดูการสาธิตของซ่งฉงปิง และพยักหน้าให้นาง จากนั้นก็กระโดดหนึ่งที และหายตัวไปต่อหน้าซ่งฉงปิง

ไม่นาน ฉีเทียนเห้าก็กลับมา

"เรียบร้อยแล้ว"

จากนั้น ก็จูงมือซ่งฉงปิง และเดินวางมาดเข้าไปในลานหลัก

ผู้คุมกันของบริเวณลานหลัก เวลานี้ยังคงอยู่ที่เดิม เพียงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว และไร้ความรู้สึก

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น

รอให้ผ่านครึ่งชั่วยามไป อาการก็จะค่อยๆ หายไป อีกทั้งไม่รู้สึกแตกต่างใดๆ