บทที่ 609 หูหยานเฉียนร้องไห้ร้องเรียน

เมื่อเห็นฮ่องเต้ หูหยานเฉียนก็ขอบตาแดงแล้ว ดูแล้วสภาพน่าสงสาร

แต่ทว่า ซ่งหยุนจางมองดูหูหยานเฉียนไม่ใช่เช่นนี้แล้ว

เห็นหูหยานเฉียนมา ซ่งหยุนจางโยนแท่นฝนหมึกในมือตัวเองลง เสียงดัง “ปัง” หล่นลงที่ข้างเท้าของหูหยานเฉียน แตกเป็นหลายชิ้น

หูหยานเฉียนตกใจ ตอนที่เงยหน้า ขอบตายิ่งแดงกว่าเดิม

“ฝ่าบาท นี่ท่านกำลังโทษหม่อมฉันหรือ?”

ซ่งหยุนจาง “หรือว่าข้าไม่ควรโทษเจ้า?”

พูดประโยคนี้จบ ซ่งหยุนจางยิ่งโมโห ถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “หูหยานเฉียน ครั้งนี้เจ้าทำเรื่องเป็นสภาพอย่างไร ในใจเจ้าจะไม่รู้เลยหรือ?”

ซ่งหยุนจางโมโหอย่างมาก โมโหตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ ยังคงสงบลงไม่ได้

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ซ่งหยุนจางยังคงน้ำเสียงเฉียบขาดต่อ “เจ้าลองบอกข้ามา หลักฐานพวกนั้นมันคืออะไร? เรื่องร่วมมือศัตรูขายชาติเป็นความจริงหรือไม่?”

จนถึงตอนนี้ ซ่งหยุนจางยังคงคิดไม่เข้าใจ

เรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ ไม่เหมือนเรื่องปลอมเลยแม้แต่น้อย

ถ้าหากไม่ใช่เรื่องปลอม นั่นก็อธิบายได้ว่าหูหยานเฉียนก็คือคนที่ร่วมมือศัตรูขายชาติ?

แค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ เจตนาสังหารก็โผล่ขึ้นมาในสายตาของซ่งหยุนจาง

บ้านเมืองของเขา ถึงแม้เขาจะพ่ายแพ้ไป ก็ไม่มีวันยอมให้คนอื่นขายทิ้ง

ความจริง ซ่งหยุนจางเป็นฮ่องเต้ ยังสามารถอยู่ในตำแหน่งนานขนาดนี้ ถึงจะไม่ฉลาดแค่ไหน ก็ไม่ได้โง่มาก

ความจริงในใจของเขารู้ว่ามันคือความจริง แต่ว่าแค่อยากหลอกตัวเองเท่านั้น

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาที่เป็นฮ่องเต้กลับรู้มาจากความวุ่นวาย นั่นไม่หมายถึงเขาเป็นฮ่องเต้ที่แย่มากหรือ?

หูหยานเฉียนแววตาสั่นไหวเล็กน้อย มีความอึดอัดเล็กน้อย แต่ว่าก็ปรับตัวอย่างรวดเร็ว “ฝ่าบาท ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

เห็นซ่งหยุนจางไม่เชื่อ หูหยานเฉียนรีบพูด “ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้ตระกูลฮัวไม่ใช่มีเรื่องบาดหมางกับซ่งฉงปิงหรือ? หม่อมฉันก็เลยอยากใช้ความบาดหมางระหว่างพวกเขามาใส่ร้ายซ่งฉงปิง เช่นนี้แล้ว ไม่เพียงแค่ฝ่าบาทระบายอารมณ์แล้ว แม้แต่ตระกูลฮัวก็ได้ระบายความแค้น ตระกูลฮัวจะระบายความแค้น และยังรู้ว่าฝ่าบาทอนุญาตแล้ว ไม่เพียงต้องขอบพระทัยฝ่าบาท ยิ่งต้องพยายามเติมเต็มคลังของพระองค์?”

พูดไป ในสายตาของหูหยานเฉียนก็อดมีความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่าตระกูลฮัวจะมีความทะเยอทะยานเลวทรามเช่นนี้”

พูดไป หูหยานเฉียนก็คุกเข่าลง “ฝ่าบาท ท่านคิดดู หม่อมฉันเป็นคนแคว้นเป่ยอัน หากข้าคบหาแคว้นซีหรง จะมีอะไรดีสำหรับหม่อมฉัน?”

ซ่งหยุนจางได้ยิน และรู้สึกว่าคำพูดของหูหยานเฉียนมีเหตุผล

ถ้าหากพูดว่าเรื่องราวครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับแคว้นเป่ยอัน เช่นนั้นแล้วเขาต้องสงสัยหูหยานเฉียนเป็นคนแรก

แต่กลับมีความเกี่ยวข้องกับแคว้นซีหรง กับหูหยานเฉียนกลับเชื่อมสัมพันธ์อะไรไม่ได้เลย

ถ้าหากไม่ได้คิดถึงจุดนี้ตลอด เขาอาจจะสั่งคนจับตัวหูหยานเฉียนตั้งแต่นางเข้าวังแล้ว

เขาไม่ได้ทำ เพราะอยากฟังหูหยานเฉียนอธิบาย

เพียงแค่ เห็นได้ชัดว่า หลังจากหูหยานเฉียนอธิบายแล้ว อารมณ์ของเขาไม่ได้ดีขึ้นเลย

อย่างไรเสีย เรื่องนี้ไม่ว่าพูดอย่างไรก็เกิดขึ้นเพราะหูหยานเฉียน

เห็นสายตาของของหูหยานเฉียนอ่อนโยนขึ้นบ้าง แต่ยังคงเคร่งขรึม หูหยานเฉียนรู้สึกหดหู่ “ฝ่าบาท ถึงแม้หม่อมฉันทำเรื่องที่ฮ่องเต้สั่งได้ไม่ดี แต่เทียบกับจัดการซ่งฉงปิง ขจัดหนอนบ่อนไส้ของบ้านเมืองเรื่องใหญ่กว่าไม่ใช่หรือ?”

ซ่งหยุนจางฟังแล้ว เบิกตากว้าง “ความหมายของเจ้าคือ ข้ายังต้องขอบใจเจ้า?”

หูหยานเฉียน “หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนี้ หม่อมฉันรู้ตัวว่าความผิดใหญ่หลวง แต่หม่อมฉันขอร้องฝ่าบาท เห็นแก่ที่หม่อมฉันขุดเรื่องตระกูลฮัวออกมา ช่วยเหลือหม่อมฉันช่วยจินจือของหม่อมฉันด้วยเถิด หม่อมฉันมีเพียงลูกสาวคนนี้เท่านั้น”

พูดไป หูหยานเฉียนก็น้ำหูน้ำตาไหล สีหน้าเจ็บปวด

หูหยานเฉียนในตอนนี้ ก็เป็นเพียงแม่คนหนึ่งเท่านั้น

มองดูสภาพหูหยานเฉียนร้องไห้ได้เศร้าสลดขนาดนี้ ซ่งหยุนจางแสดงอาการออกบนใบหน้าเล็กน้อย แต่ว่าไม่ได้พูดออกมา

หูหยานเฉียนเห็นเช่นนี้ สายตาที่ก้มต่ำนั้นมีแววความโกรธ เพียงแค่ตอนที่เงยหน้า แต่กลับมีแววตาหมดหนทาง “ฝ่าบาท จินจือเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร จินจือต้องถูกใส่ร้ายแน่นอน......ฝ่าบาท อย่างไรเสียจินจือก็เป็นลูกสาวของท่าน หรือว่าท่านยอมเห็นนางถูกประหารจริงหรือ?”

เศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง สะเทือนอารมณ์ทุกคำพูด

เพียงแค่ ซ่งหยุนจางยังคงไม่มีการตอบสนอง

สำหรับเขาแล้ว ลูกสาวไม่ได้สำคัญเลย