บทที่ 619 จุดจบของลั่วเสี่ยวจู๋ (3)

ในขณะพูด ชายผู้นั้นก็คว้าผมของลั่วเสี่ยวจู๋ และเหวี่ยงไปด้านข้าง

ลั่วเสี่ยวจู๋กรีดร้อง ‘อา’

หน้าผากของลั่วเสี่ยวจู๋กระแทกกับมุมโต๊ะ แตก และมีเลือดออก แต่ลั่วเสี่ยวจู๋ไม่ได้สลบๆ ไป

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ลั่วเสี่ยวจู๋กลัวว่าจะสลบไป

นางกลัวว่าหลังจากที่ตนเองสลบไปแล้ว จะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

ดังนั้นไม่ว่าจะเจ็บปวดและเหนื่อยล้าเพียงใด ลั่วเสี่ยวจู๋ก็ไม่กล้าที่จะสลบ แต่ยังคงอ้อนวอนขอความเมตตา “ลูกพี่รอง ขอร้องท่าน ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ”

ใช่ คนที่ใบหน้าเสียโฉมตรงหน้าลั่วเสี่ยวจู๋ เป็นลูกพี่รองของค่ายเฮยหลงในตอนนั้น

คนในค่ายเฮยหลงกว่าห้าร้อยคน ล้วนถูกลั่วเสี่ยวจู๋เพียงคนเดียวฆ่าตายทั้งหมด

ที่นั่นมีทั้งเด็ก สตรีและคนชรา

และสาเหตุเพียงเพราะลั่วเสี่ยวจู๋กังวลว่าผู้คนในค่ายเฮยหลงจะไม่ยอมให้ตนเองนำเสบียงอาหารออกไป หรือเป็นอุปสรรคต่อหนทางอันมั่งคั่งของตนเอง

ดังนั้นหลังจากที่ลั่วเสี่ยวจู๋ทำข้อตกลงกับฉีเทียยนเห้าแล้ว นางก็หลอกผู้คนในค่ายเฮยหลงกลับไป

หลังจากนั้นลั่วเสี่ยวจู๋ก็แอบวางยาพิษในน้ำ และจุดไฟเผาค่าย

ในตอนนั้นลูกพี่รองเป็นคนเดียวที่ไม่ได้แตะต้องอาหาร แต่เป็นคนดื่มเหล้า

ดังนั้นในวันนั้นลูกพี่รองจึงไม่ถูกวางยาพิษ เพียงแค่ดื่มเหล้าจนเมาแล้วหลับไป

และเมื่อตื่นขึ้นมา ตนเองก็อยู่ในทะเลเพลิงแล้ว

หากไม่มีคนช่วยชีวิตลูกพี่รองไว้ ในตอนนนั้นลูกพี่รอง ก็คงหนีออกจากทะเลเพลิงไม่ได้

หลังจากหนีออกมาจากทะเลเพลิง ลูกพี่รองก็รู้ว่าลั่วเสี่ยวจู๋เป็นคนทำเรื่องทุกอย่าง และตามลั่วเสี่ยวจู๋มาจนถึงเมืองหลวง

จุดประสงค์เดียวของเขาคือการแก้แค้นให้กับคนทั้งค่ายกว่าห้าร้อยคน แล้วทำไมถึงต้องปล่อยลั่วเสี่ยวจู๋ไปด้วย?

ในตอนนี้ลั่วเสี่ยวจู๋ยิ่งร้องขอความเมตตามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งนึกถึงเสียงร้องของเด็กๆ ที่อยู่ในทะเลเพลิงมากขึ้นเท่านั้น

เด็ก ๆ แม้แต่สำหรับโจรเช่นพวกเขาเหล่านั้น นั่นก็ล้วนหมายถึงความหวัง

ตอนนี้ไม่มีความหวังแล้ว และพี่น้องในค่ายทั้งหมดก็ไม่มีแล้วเช่นกัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลูกพี่รองก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

น้ำตาไหลอาบใบหน้าที่เป็นจากไฟไหม้ แสบร้อนและเจ็บปวดมาก แต่เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

ลูกพี่รองเหยียบใบหน้าของลั่วเสี่ยวจู๋ และกล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ”

ในขณะพูด ลูกพี่รองก็แตะลั่วเสี่ยวจู๋ออกไปเหมือนลูกบอล “ข้าฆ่าเจ้า ก็ยังไม่เพียงพอที่จะบรรเทาความเกลียดชังของข้า ข้าต้องการให้เจ้าตาย และต้องการให้ทุกคนดูถูกเหยียดหยามเจ้า”

ในขณะพูด ลูกพี่รองก็คว้าคอเสื้อของลั่วเสี่ยวจู๋และลากออกไปข้างนอก

ลั่วเสี่ยวจู๋อ่อนแอ “เจ้า เจ้าจะทำอะไร?”

ลั่วเสี่ยวจู๋หวาดกลัว นางกลัวมากจริงๆ

แต่ลั่วเสี่ยวจู๋หมดแรง ในที่สุดก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหวและสลบไป

เมื่อลั่วเสี่ยวจู๋ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ลั่วเสี่ยวจู๋ก็พบว่าตนเองอยู่ที่ลานประหาร ร่างกายถูกมัด และมีเพชฌฆาตอยู่ข้างๆ

ด้านล่างรายล้อมไปด้วยผู้คนที่มองดูนาง ดูถูกเหยียดหยาม สาปแช่ง ขว้างปาไข่เน่าและผักเน่าจำนวนไม่น้อยไปที่ร่างของนาง

และปากของนางก็ถูกปิดปาก จึงไม่สามารถพูดอะไรได้

จากเสียงด่าทอของประชาชน นางจึงรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องอย่างชัดเจน และเรื่องทุกอย่างที่นางทำก็ถูกเปิดเผยออกมา

เรื่องเหล่านี้ รวมถึงการสมรู้ร่วมคิดของนางกับตระกูลจู ทุกอย่างที่เคยทำนอกจากคนตระกูลจูที่ตายไปแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้

รวมทั้งการขายหนังสือภาพในร้านอาหาร เพื่อความเพลิดเพลินของบัณฑิตเหล่านั้น ตลอดจนเรื่องวางยาพิษฆ่าคนในค่ายกว่าห้าร้อยคน

และเรื่องเหล่านี้ ล้วนถูกลูกพี่รองเปิดเผยออกมาทั้งหมด

หลังจากเรื่องเปิดเผยออกมา ลูกพี่รองก็สาดเลือดในศาล เพื่อให้ผู้คนของค่ายได้รับความยุติธรรม

ใช่ โจรก็สามารถเรียกร้องความยุติธรรมได้เช่นกัน

ถึงอย่างไรคนในค่ายกว่าห้าร้อยคน ก็มีเด็ก สตรี และคนชรามากกว่าสามร้อยคนคน

ยิ่งไปกว่านั้น ลั่วเสี่ยวจู๋ยังทำอะไรไว้มากมาย

แม้แต่ชื่อเสียงเจ้าอำเภอจู้อินของนางก็ล้วนไม่ชัดเจน เพราะแหล่งที่มาของเสบียงอาหารที่บริจาคเหล่านั้นไม่ชัดเจน

นอกจากนี้ ซ่งฉงปิงถูกสับเปลี่ยน และตระกูลลั่วทั้งหมดถูกตัดหัว ยกเว้นเปลี่ยนแซ่และแยกออกจากตระกูลลั่วมานานแล้ว ลั่วเหอซิ่งและลั่วเจียซิ่งสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงบ้านสี่ของตระกูลลั่วเท่านั้นที่ได้รับการช่วยเหลือเพราะซ่งฉงปิง แต่ลั่วเสี่ยวจู๋ไม่ได้อยู่ในหมู่คนที่ได้รับการช่วยเหลือเหล่านี้